ตอนที่ 6บทที่ 6October 22, 2026ตอนที่ 6 รู้สึกลำบากใจอากาศซบเซาและอุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็ว ร่างกายสูงบางของชายคนนี้ตั้งตรงดูน่าเกรงขามเหมือนเทพเจ้า เขายืนอยู่ด้านหลังเธอและทำให้เธอรู้สึกตัวเล็กลง เฟิงเชียนเสวี่ยกัดริมฝีปากล่างของตัวเองไว้ เธอไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ จากแสงที่สะท้อนกระจกของลิฟต์ทำให้เธอเห็นว่าเยี่ยเจิ้นถิงกำลังมองเธออยู่ ดวงตาคู่นั้นเย็นชาและแหลมคม ทำให้เธอรู้สึกกลัวขึ้นมา เหมือนกับสิงโตที่กำลังจ้องมองเหยื่อที่อยู่ตรงหน้าของมัน เร็วหน่อย เร็วหน่อย เร็วขึ้นอีกหน่อย เฟิงเชียนเสวี่ยตั้งตารอให้ลิฟต์ถึงที่หมายอย่างใจจดใจจ่อ เธอจะได้หนีออกจากสถานการณ์อันกดดันนี้เสียที เลขลิฟต์กำลังเปลี่ยนอย่างช้าๆ 13 12 11 10... จิตใจของเฟิงเชียนเริ่มกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ ตามการเปลี่ยนแปลงของเลขชั้น ที่ด้านหลังของเธอ เยี่ยเจิ้นถิงค่อยๆ เข้าใกล้เธอทีละนิด “ติง!” ในที่สุดลิฟต์ก็ถึงแล้ว พอประตูลิฟต์เปิดออก เฟิงเชียนเสวี่ยก็รีบวิ่งออกไปในทันที แต่เพราะว่าเธอวิ่งออกมาเร็วเกินไป เธอจึงสะดุดล้มลงที่หน้าประตูลิฟต์เสียงดัง “ปัง” เธอนอนคว่ำหน้าอยู่ที่พื้นเหมือนกบ! ที่นอกประตูเกิดความโกลาหลขึ้น กลุ่มคนที่ออกมาจากลิฟต์ธรรมดาเห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดี ทุกคนทำหน้าตกตะลึงและมีบางคนกำลังกลั้นขำ เฟิงเสวี่ยนเสวี่ยเขินจนอยากซึมเข้าไปกับรอยแตกบนพื้น เธอรีบลุกขึ้นมาอย่างร้อนรน เธอใช้มือปิดหน้าและวิ่งออกไป ที่ด้านหลังมีสายตาของชายคนนี้มองตามแผ่นหลังของเธอไป มุมปากของเขายกขึ้นราวกับปีศาจ ** เฟิงเสวี่ยนเสวี่ยนึกว่างานต้อนรับพนักงานใหม่จะเป็นการไปทานข้าวที่ร้านอาหาร นึกไม่ถึงว่าจะต้องไปดื่มในตอนกลางคืน เรื่องที่พูดไม่ออกที่สุดคือ เฮ่อเหวินเจ๋อก็ไปด้วย!