ตอนที่ 7 การพบกับโฮสต์หนุ่มคนนั้น

“คุณ...” เฟิงเชียนเสวี่ยกัดฟันด้วยความโกรธ ทั้งเนื้อทั้งตัวของเธอมีเงินเพียงสามพันกว่าหยวน เธอจะมีเงินมาจ่ายค่าบิลแสนกว่าหยวนได้ยังไง “คุณคงไม่ได้ไม่มีเงินหรอกใช่ไหม” เฮ่อเหวินเจ๋อเดินเข้ามาใกล้เธอแบบมีเจตนาแอบแฝง “คุณขอร้องผมได้นะ แค่คุณยอมนอนกับผมหนึ่งคืนผมจะเป็นคนจ่ายบิลเอง ต่อไปนี้ตอนคุณอยู่ที่บริษัทก็จะไม่มีใครกล้าเข้ามารังแกคุณอีก...” “เพี๊ยะ!” เฮ่อเหวินเจ๋อยังพูดไม่ทันจบ เฟิงเชียนเสวี่ยก็ตบหน้าเขาไปหนึ่งทีและด่าออกไปด้วยความโกรธเคือง “หน้าด้าน!” เฮ่อเหวินเจ๋อลูบหน้าตัวเอง เขาไม่เพียงแต่ไม่โกรธ แต่ยังยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ “นี่เป็นครั้งแรกที่คุณสัมผัสผม มือของคุณนุ่มจริงๆ เลย!” “น่าขยะแขยง!” เฟิงเชียนเสวี่ยตอบกลับไปด้วยความโกรธ “ถ้าคุณเลี่ยงที่จะจ่ายบิลในวันนี้ วันข้างหน้าคงยากที่จะมั่นคงในบริษัทแห่งนี้ เพื่อนร่วมงานทุกแผนกจะดูหมิ่นและกีดกันคุณออกไป...” เฮ่อเหวินเจ๋อตะโกนประโยคสุดท้ายออกมา “หรือว่าคุณอยากจะเสียงานนี้ไป” เฟิงเชียนเสวี่ยเดินออกไปด้วยความว่างเปล่า เธอรู้สึกท้อแท้มาก เธอไม่สามารถเสียงานนี้ไปได้ แต่เธอจะไปหาเงินเพื่อจ่ายค่าบิลแสนกว่าหยวนจากไหน ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น จู่ๆ เธอก็เห็นแผ่นหลังที่คุ้นเคยนั่งอยู่ภายในห้องที่อยู่ข้างๆเธอ ชายร่างสูงตรงนั่งอยู่บนโซฟาโดยหันหลังให้เธอ เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาหลุดลุ่ยจนถึงเอว เผยให้เห็นถึงรอยสักหัวหมาป่าที่ดูดุร้ายและรอยแผลเป็นยาว คือเขา! เฟิงเชียนเสวี่ยตกใจทันที หัวใจของเธอเต้นเร็วมากเหมือนกับจะหลุดออกมาจากอก ครั้งล่าสุดที่เธอเห็นชายคนนี้บนรถ เธอประหม่าจนหายใจไม่ออก เธอยืนอึ้งไม่ได้พูดอะไรจนเขาจากไป แต่ว่าตอนนี้ ชายคนที่ทำลายชีวิตเธอได้อยู่ตรงหน้าเธอแล้ว! เมื่อมองแผ่นหลังของเขา ภาพความทรงจำที่ผ่านไปแล้วก็สว่างวาบเข้ามาในหัวของเธอ เธอตื่นขึ้นมาที่โรงพยาบาลและไม่ทันพบหน้าพ่อเป็นครั้งสุดท้าย เธอเห็นเพียงร่างของพ่อเธอที่เย็นเฉียบและแข็งทื่อในงานศพเท่านั้น ในงานศพ ญาติและเพื่อนๆ ของเธอด่าทอเธอต่างๆ นานา ทั้งดูถูกเหยียดหยาม ถึงขั้นไล่เธอออกไป เธอกำลังตั้งครรภ์นอกสมรส เธอเข้ารับการตรวจจากศูนย์อนามัยเล็กๆ ในชนบทและได้รับคำดูถูกมากมาย เธอคลอดลูกที่โรงพยาบาล แต่เนื่องจากเป็นแฝดสาม ชีวิตของเธอแขวนอยู่บนความเป็นและความตายหลายต่อหลายครั้ง เธอเกือบเสียชีวิตเนื่องจากเสียเลือดมาก ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณชายคนนั้นที่มองของขวัญอันมีค่าให้แก่เธอ! เมื่อหวนนึกถึงอดีต ความโกรธก็พุ่งเข้ามาในหัวใจของเธอ เฟิงเชียนเสวี่ยกำมือแน่นแล้วพุ่งตัวเข้าไปในห้องนั้นอย่างรวดเร็ว “เฮ้ย อย่าบุกรุกพื้นที่ส่วนตัว ออกไป!” ชายชุดดำที่มุมห้องตำหนิเธออย่างรุนแรง ชายลึกลับส่งสัญญาณให้เขาหนึ่งที ชายชุดดำจึงหุบปากทันทีและถอยออกไปอย่างเงียบๆ เฟิงเชียนเสวี่ยตกใจจนพูดไม่ออกสมัยนี้ถึงแม้จะเป็นแค่โฮสต์หนุ่ม