บทที่ 1027 กระบี่ภูตกลืนกินเจ้าของ

วันที่สอง การแข่งขันสมาคมวรยุทธ์เริ่มตามปกติ

แต่คราวนี้ สถานที่จัดงานก็ขยายใหญ่ขึ้นมาก กำแพงทองสัมฤทธิ์และกำแพงเหล็ก และเสามังกรอยู่เต็มไปหมด

และสิ่งอำนวยความสะดวกเหล่านั้นก็แข็งแรงขึ้นมาก เพราะหลังจากผ่านเรื่องครั้งที่แล้ว ผู้จัดงานไม่สามารถทนต่ออุบัติเหตุได้อีกต่อไป สำหรับพวกเขา นี่คือความสูญเสียทางเศรษฐกิจครั้งใหญ่

ผู้เข้าร่วมจากทีมต่างๆเข้ามาเรื่อยๆ ขาดเพียงตระกูลโจว

“ตระกูลโจว? ตัวแทนของตระกูลโจวอยู่ที่ไหน?”

พิธีกรตะโกนขึ้นบนเวที"ถ้าโจวหลี่ไม่มาอีก ผมประกาศอย่างเป็นทางการว่าตระกูลโจวสละสิทธิ์ในการแข่งขัน"

ฮะ！

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชายชราไป๋ที่นั่งอยู่ในกลุ่มผู้ชมก็วิตกกังวล ราวกับมดบนกระทะร้อน

ถ้าโจวหลี่ไม่มา เรื่องกระบี่ภูตที่มอบให้เมื่อคืนนี้ก็ไร้ความหมาย!

อย่างไรก็ตาม ที่แปลกไปกว่านั้นคือ ไม่เพียงแค่โจวหลี่ไม่มา แม้แต่ตระกูลโจวทั้งหมดก็ว่างเปล่า!

"เกิดอะไรขึ้น?"

“ทำไมตระกูลโจวไม่มาสักคน”

“แม้ว่าตระกูลโจวตั้งใจที่จะสละสิทธิ์ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีใครมามั้ง?”

"..."

บนเวที บางตระกูลก็เริ่มวิจารณ์

ในด้านของตระกูลถัง ถังเฉาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“พี่ถังเฉา ฉันมีลางสังหรณ์เป็นลางไม่ดี…”

ข้างๆ ถังเชียนเชียนกระซิบเบาๆ

ถังเฉาเงียบและไม่พูด มองขึ้นไปบนท้องฟ้า

ท้องฟ้ามืดมน หดหู่มาก ราวกับว่าจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น

"กลิ่นคาวเลือด"

เขาพึมพำ

หลังจากที่รอเป็นเวลานาน โจวหลี่ก็ยังไม่มา

ผู้จัดงานประกาศว่าตระกูลโจวจะสละสิทธิ์การแข่งขัน

ปัง!

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ ประตูของการแข่งขันสมาคมวรยุทธ์ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

ชายคนหนึ่งที่อาบเลือดพุ่งเข้ามา เดินมา จนเลือดไหลไปตลอดทาง

คราบเลือดลึกไหลลงบนพื้น!

ที่เหลือเชื่อไปกว่านั้นคือแขนของชายคนนี้หักแล้ว

ถูกตัดขาดด้วยของมีคม!

“ช่วย...ช่วยด้วย ลูกของผมบ้าไปแล้ว！ช่วยด้วย!”

ดวงตาของชายวัยกลางคนนั้นแดงก่ำ และเขาก็คำรามอย่างบ้าคลั่ง

บูม! !

ฉากนี้ ทำให้ทุกคนตกใจอย่างมาก

ทั้งผู้จัดงานและผู้เข้าแข่งขัน สีหน้าเปลี่ยนไปหมด

“มีอะไรเหรอ เกิดอะไรขึ้น?”

ผู้จัดงานรีบลงไปที่เวที และกดจุดฝังเข็มสองสามจุดเพื่อปิดผนึกจุดฝังเข็มของบุคคลนั้น

ในไม่ช้า เลือดในแขนของเขาก็ไม่ไหลออกมาอีกต่อไป แต่ใบหน้าของเขายังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“คุณ...คุณไม่ใช่ผู้นำของตระกูลโจว โจวฉังเต๋อ นายท่านโจวไม่ใช่เหรอ?เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?”

ผู้จัดงานจำชายวัยกลางคนนี้ได้ และดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

ค่อยๆพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ทำไมโจวหลี่ถึงฆ่าคนล่ะ? "

“คือ...คือผม”

โจวฉังเต๋อหอบอย่างหนัก สายตาของเขาสะท้อนถึงความกลัวอย่างลึกล้ำ

“ลูกชายของผม โจวหลี่ ไม่รู้ว่าเขากินยาอะไรไป และเหมือนคนบ้า ใช้กระบี่ฟันไปทั่ว”

หลังจากนั้น เขาก็ได้เล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้

ทุกคนในที่เกิดเหตุต่างพากันหายใจเข้าลึกเมื่อได้ยินเรื่องนี้ รวมทั้งถังเฉาด้วย