บทที่ 1075 โอกาสลอบสังหาร

เมื่อเห็นหลังของเย่โฮ่เอ๋อที่เดินไปไกล เย่ไป๋ก็ทำหน้าทำอะไรไม่ถูก

วันนี้เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ คุณหนูสองคนของตระกูลเย่และตระกูลถังได้ต่อสู้กันที่ถนน

และเรื่องนี้ก็ได้ไปถึงหูของเฉินเหมิ่งเช่นกัน

ตอนนี้นายพลยังหัวเราะไม่หยุด

"สองตระกูลนี้ น่าสนใจ น่าสนใจ"

ถังเฉาอาศัยอยู่ที่ลานด้านหน้า และนายพลอาศัยอยู่ในสวนหลังบ้าน

ในเวลาเดียวกัน ดวงตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องอยู่ที่นี่อย่างใกล้ชิด

คือหลี่เล่อที่ซุ่มซ่อนอยู่

“เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ผมจะเสียเวลาต่อไปแบบนี้ไม่ได้ ต้องหาเวลาลงไปและฆ่าเขา!”

หลี่เล่อนั่งยองๆอยู่ที่นี่มานานแล้ว แต่ก็ยังไม่พบโอกาส

และเขาต้องกลับไปในคืนนี้ เพราะหว่างเหลี่ยงได้ออกคำสั่งลงมาแล้ว

ถ้าหลี่เล่อไม่กลับมาทำภารกิจ ก็จะส่งคนมาแทนที่ตำแหน่งของหลี่เล่อ

แม้ว่าจะไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องเล็กสำหรับไวโอเล็ตอย่างแน่นอน

เขาสงสัยว่าไวโอเล็ตได้ทรยศต่อองค์กร แต่ก็ไม่มีหลักฐาน

ในขณะนี้ ถังเฉาเพิ่งกลับมาที่บ้านของตระกูลถัง และหลี่เล่อที่อยู่บนยอดไม้ก็นั่งนิ่งๆไม่ได้อีก

เหมือนถังเฉาจะรู้สึกได้ และพูดกับถังเชียนเชียน

“คุณกลับไปที่ห้องก่อน เดี๋ยวผมค่อยไปหาคุณทีหลัง”

ส่วนถังเชียนเชียนยังคงดูโกรธ

“น่าโมโหจริงๆ ถ้าลูกพี่ลูกน้องมาห้ามฉัน ฉันจะสอนบทเรียนให้เธอดีๆอย่างแน่นอน”

“ไม่ได้ พรุ่งนี้ฉันต้องแก้แค้น เธอทำให้ฉันอับอายต่อหน้าผู้คนมากมายในวันนี้ ปล่อยเธอไปง่ายๆแบบนี้ไม่ได้”

ถังเชียนเชียนในฐานะศิษย์เอกของสายพระจันทร์ เธอค่อนข้างหยิ่งผยอง

แม้ว่าเธอจะเป็นรุ่นหลัง แต่อาจารย์ของเธอคือถังเฉา แต่ได้แชมป์ที่การแข่งขันสมาคมบูโด

หากกล่าวถึงเกียรตินี้ คาดว่าในทั้งราชวงศ์ต้าเซี่ย มีผู้อาวุโสเพียงไม่กี่คนที่สามารถเทียบเคียงได้

อีกด้านหนึ่ง ถังเฉาได้เดินไปที่ลานเล็กๆแล้ว

บอกตามตรง ทำเลนี้เหมาะมาก ถ้ามีคนต้องการลอบสังหารถังเฉาที่นี่ พวกเขาจะลงมือตรงตำแหน่งนี้แน่นอน และหลี่เล่อก็เช่นกัน

เขากระโดดลงจากต้นไม้ในทันที และล้มลงต่อหน้าถังเฉาโดยไม่มีความตื่นเต้นใดแม้แต่น้อย

"เป็นอย่างไรบ้าง? หลังจากที่อยู่บนต้นไม้เป็นเวลานาน ตอนนี้ได้ลงมือคงจะไม่เลวใช่ไหม"

ถังเฉากล่าวด้วยท่าทางเย้ยหยัน

หลี่เล่อมองไปที่ถังเฉาอย่างเหลือเชื่อ เพราะเขาคิดว่าถังเฉาไม่ได้พบตัวเองตั้งแต่ต้นจนจบ แต่เขาคิดไม่ถึงว่าถังเฉาจะพบเขามานานแล้ว

แต่ไม่ว่ายังไงหลี่เล่อก็เป็นนักฆ่ามืออาชีพ เขาดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็วและหัวเราะ