บทที่ 1077 พบกันในป่า

หลี่เล่อมองไปที่ถังเฉาด้วยความเหลือเชื่อ เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าถังเฉาจะปล่อยเขาไปง่ายๆแบบนี้

ไวโอเล็ตดูเหมือนจะคาดเดาสิ่งที่หลี่เล่อกำลังคิดและพูดกับหลี่เล่อว่า

“คราวนี้ถังเฉาไว้ชีวิตคุณ คุณควรขอบคุณเขา ถ้าเขาต้องการจะฆ่าคุณ คาดว่าคุณคงจะเสียชีวิตนับหมื่นครั้งแล้ว”

สีหน้าของหลี่เล่อมืดมน แต่เขาไม่สามารถพูดอะไรได้ เพียงแค่กำหมัดของเขาแล้วพูดว่า

“ขอบคุณพี่ถังที่ไว้ชีวิตผม มีอะไรที่ผมสามารถช่วยได้ในอนาคต โปรดติดต่อผมตามสบาย”

“แม้ว่าผมจะสูญเสียพลังการต่อสู้ไปแล้ว แต่สายนี้ ผมยังมีคนรู้จักอยู่บ้าง และสามารถช่วยคุณได้ไม่มากก็น้อย”

กับสิ่งนี้ ถังเฉาเพียงแค่ยิ้มจางๆ

พูดตามจริง ถังเฉาไม่ได้เห็นหลี่เล่อที่อยู่ตรงหน้าอยู่ในสายตา แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่จริงใจของหลี่เล่อ ถังเฉาก็เลือกที่จะยอมรับความดีของเขาและจดหมายเลขโทรศัพท์ของเขา

“ผมได้จดหมายเลขโทรศัพท์ของคุณไว้แล้ว หากผมต้องการช่วยในอนาคต ผมจะแจ้งให้คุณทราบอย่างแน่นอน ตอนนี้คุณควรรีบหนีไป มิฉะนั้นถ้าคุณถูกเขาพบ คุณจะไม่สามารถออกไปได้”

หลังจากพูดจบ หลี่เล่อก็ออกไปกับไวโอเล็ต

แน่นอน ถังเฉาได้จัดผู้พิทักษ์ปกป้องทั้งสองคนออกจากเมือง

“มิน่าล่ะที่คุณช่วยถังเฉาและต่อต้านหว่างเหลี่ยง ที่แท้ถังเฉาเป็นคนแบบนี้... คุณชอบเขาใช่ไหม บอกตามตรง ผมก็ชอบเขามาก”

หลี่เล่อไม่ได้พูดเล่น แต่ชื่นชมถังเฉาจริงๆ

เมื่อเผชิญกับองค์กรที่มีอำนาจเช่นนี้ ควบคู่ไปกับแรงกดดันจากราชวงศ์ต้าเซี่ย ก็ยังสามารถอดทนไว้ได้

“ถ้ามีโอกาสในอนาคต ผมจะติดตามถังเฉา ผมรู้สึกว่าคนแบบนี้จึงจะเป็นคนที่ทำการใหญ่ เมื่อเทียบกับองค์กรของเรา ช่องว่างนั้นใหญ่เกินไปจริงๆ”

ไม่รู้ทำไม หลังจากที่ไวโอเล็ตได้ยินคำพูดเหล่านี้ เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน ราวกับว่าหลี่เล่อกำลังชมตัวเอง

“ผมยกย่องเขาเกี่ยวอะไรกับคุณ ทำไมคุณถึงยิ้มอย่างมีความสุขเช่นนี้ แล้วคุณยังไม่ยอมรับอีกเหรอว่าคุณชอบเขา?”

แม้ว่าหลี่เล่อจะชอบไวโอเล็ตเป็นพิเศษ แต่เมื่อได้เห็นแววตาร่าเริงของไวโอเล็ต ทำให้เขารู้สึกสบายใจ

หลังจากที่ไวโอเล็ตได้ยินคำพูดของหลี่เล่อ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเขินอาย และหน้าแดงก็ปรากฏขึ้น และความรู้สึกของความร้อนแรงก็ปกคลุมร่างกายของไวโอเล็ต

“คุณกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร? ฉันแค่อยากจะหัวเราะ หัวเราะไม่ได้เหรอ?”

“ถ้าพูดอะไรอีก ฉันจะปล่อยให้คุณกลับไปเอง แล้วถึงตอนนั้นต้องอธิบายให้พวกหว่างเหลี่ยงฟัง และฉันจะบอกว่าฉันไม่รู้อะไรเลย”

ถ้าหว่างเหลี่ยงรู้ว่าหลี่เล่อถูกถังเฉาปล่อยกลับมา จะต้องตามเรื่องของหลี่เล่ออย่างแน่นอน

หลี่เล่อไม่ได้โกรธ เพียงแค่ยิ้มจางๆ

“คุณลืมไปแล้วหรือว่าสถานการณ์ของตัวเองเป็นอย่างไร? ผมเดาว่าคุณน่าจะร่วมมือกันกระทำความชั่วกับถังเฉาตั้งนานแล้ว ไม่ว่ายังไงผมก็เป็นแค่นักโทษที่เข้าไปทีหลัง โทษของคุณน่าจะหนักกว่าผม"

เมื่อพูดจบ ทั้งสองก็มองหน้ากันและหัวเราะ

สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ เฉินเหมิ่งกำลังมองดูพวกเขาอยู่ไม่ไกลในตอนนี้

การควบคุมกำลังภายในของเฉินเหมิ่งค่อนข้างแข็งแกร่ง ดังนั้นทั้งสองคนจึงไม่รู้

“ดูว่าเกิดอะไรขึ้น ถ้าถังเฉามีส่วนเกี่ยวข้องกับองค์กรนั้นจริงๆ อย่าโทษผมที่โหดเหี้ยม”