บทที่ 1094 เรื่องเล็กในป่าทึบ

“ตอนนี้พวกเราไปทำไม? ไม่ใช่ว่าพวกเราเพิ่งจะเดินมาจากตรงนั้นหรอกหรือ? คุณคงไม่ได้หลงทางหรอกใช่ไหม?”

เย่โฮ่เอ๋อถามออกมาสามคำถาม

ถังเฉามองเธอแวบหนึ่ง คาดว่าเป็นเพราะรอบด้านนั้นเงียบเกินไป อีกทั้งยังมีศพมากมาย ดังนั้นเธอจึงหวาดกลัวขึ้นมา

ถังเฉาไม่ได้เปิดโปงเธอ เพียงแค่เดินต่อไป

“นี่ ทำไมคุณไม่สนใจฉันล่ะ?”

หรือบางทีอาจจะเพราะถังเฉาไม่พูดไม่จา เย่โฮ่เอ๋อรู้สึกถึงลมเย็น ๆ ยะเยือกทางด้านหลังได้ในทันที ทันใดนั้นก็ตกใจจนตัวสั่น

“เห้อ!”

ถึงแม้ว่าศักยภาพของถังเฉาไม่มีทางพบอันตรายอะไรได้เลยสักนิด แต่ถึงอย่างไรก็พาลูกติดมาด้วยคนหนึ่ง เขายังต้องทำงานอย่างระมัดระวัง

ได้ยินในคำที่ถังเฉาพูดแล้ว สุดท้ายเย่โฮ่เอ๋อก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งแล้วเบะปาก

“จะพบอันตรายอะไรได้ ฉันจะบอกคุณให้นะ ด้วยฝีมือของฉัน ต่อให้มาเป็นสิบคนฉันก็ไม่กลัวหรอก”

ที่จริงแล้วถังเฉารู้ว่าตอนนี้เย่โฮ่เอ๋อหวาดกลัวจนแทบตาย หลังจากที่ได้ยินเธอพูดคำพูดไร้สาระขนาดนี้แล้ว ก็ตั้งใจที่จะหันไปมองด้านหลังของเธออย่างรวดเร็ว

“มีอะไรอยู่ข้างหลังคุณน่ะ?”

“กรี๊ดดดดดด!”

ประโยคเดียวของถังเฉาทำให้เย่โฮ่เอ๋อตกใจจนกระโดดขึ้นมาบนตัวของถังเฉา กอดถังเฉาเอาไว้แน่นพลางส่งเสียงร้องไห้ไปด้วย

“อย่ามาหลอกฉันนะ รีบช่วยฉันดูเร็วเข้า ข้างหลังมีอะไร!”

เย่โฮ่เอ๋อหลับตาแน่น ปิดตาไม่กล้าหันกลับไปมอง

ถังเฉาคิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะขลาดกลัวขนาดนี้

‘ถ้าหากบอกเธอว่าเป็นเรื่องโกหกละก็ เธอจะคิดว่าผมตั้งใจที่จะเอาเปรียบเธอเล็ก ๆ น้อย ๆ ไหมนะ พอถึงตอนนั้นเขาก็อธิบายชัด ๆ ไม่ได้แล้ว?’

ถังเฉาคิดในใจ

จากนั้นก็ตัดสินใจว่า ผมไม่สามารถบอกเธอได้ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องโกหก

“เขาไปแล้ว ไม่มีอะไรแล้ว คุณลงมาเถอะ”

ตอนนี้เย่โฮ่เอ๋อจึงได้ปีนลงไป

รอจนหลังจากที่เย่โฮ่เอ๋อลงมาแล้ว อาจจะเพราะสังเกตได้ว่าการกระทำของตนเองไม่เหมาะสม ใบหน้าน่ารักของเธอจึงแดงก่ำขึ้นมาทั้งหน้า

ถังเฉาไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย มองดูตำแหน่งของตนเองในโทรศัพท์

ในระหว่างที่เพิ่งจะคุยกับนายท่านจ้าวนั้นเอง ถังเฉาแอบเอาเครื่องติดตามเครื่องหนึ่งทิ้งเอาไว้บนร่างกายของเขา

แต่ตอนนี้ขอเพียงตามเขาไป ก็จะสามารถไปถึงที่ที่เจ้าหญิงอายาเสะพำนักอยู่ได้

“ฉันตามคุณไปก็ได้ แต่คุณจะต้องปกป้องฉันด้วยนะ!”

เย่โฮ่เอ๋อพูดขึ้นมาด้วยความกังวลอีกว่า

“ฉันจะบอกคุณให้นะว่าไม่ใช่ว่าฉันกลัวพวกเขา ฉันก็แค่ไม่อยากจะเจอสิ่งที่โชคไม่ดีขนาดนั้น ไม่อย่างนั้นฉันคงจะตบพวกเขาตายในฝ่ามือเดียว”