บทที่ 1095 มีจุดอ่อนของคุณ

“คุณกำลังทำอะไรอยู่? ห้ามเอาเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้พูดออกมาเชียวนะ ไม่อย่างนั้นฉันไม่ยกโทษให้คุณแน่”

มองดูถังเฉาที่นึกไม่ถึงว่าจะบันทึกท่าทางของเธอเอาไว้แล้ว ใบหน้าของเย่โฮ่เอ๋อก็เต็มไปด้วยความโมโหร้ายในทันที

ถังเฉามองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าแล้วหัวเราะเสียงดังออกมา

“ถ้าเรื่องรู้ไปถึงข้างนอกจะเป็นยังไงนะ? ขึ้นอยู่กับท่าทีของคุณแล้ว”

ตอนนี้เย่โฮ่เอ๋อจึงลุกลี้ลุกลนแล้ว

ภาพลักษณ์ของเธอในราชวงศ์ต้าเซี่ยเป็นถึงผู้หญิงที่ฉลาดและกล้าหาญคนหนึ่ง ถ้าหากถูกเห็นภาพลักษณ์เช่นนี้ เธอจะเอาหน้าไปไว้ไหน

เย่โฮ่เอ๋อไม่กล้าอารมณ์เสีย ถึงแม้ว่าโทสะในใจจะพุ่งขึ้นสมองไปแล้ว กลับยอมพูดอย่างยอมวางตัวลงต่ำว่า

“พี่ถังคะ ตกลงพี่จะเอาอย่างไรคะ? ไม่ว่าคุณจะพูดอะไรฉันก็จะตกลง โอเคไหม? ขอเพียงพี่ไม่เอาวิดีโอของฉันเผยแพร่ออกไป ให้ฉันทำอะไรก็ได้”

อาจจะเป็นเพราะความคิดของเย่โฮ่เอ๋อค่อนข้างเรียบง่าย ไม่ได้คิดถึงเลยว่าถ้าหากคนอื่นได้ยินประโยคนี้แล้วจะคิดไปถึงไหน

“แคก ๆ ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ขอเพียงคุณไปอยู่กับเจ้าหญิงอายาเสะอย่างเชื่อฟัง รอจนผมกลับมารับคุณก็พอแล้ว”

“แบบนี้ผมถึงจะไม่เผยแพร่คลิป แต่ถ้าหากคุณไม่เชื่อฟังละก็ ผมจะเอาคลิปของคุณส่งไปบนคอลัมน์ประกาศของราชวงศ์ต้าเซี่ยตอนนี้เลย พอถึงตอนนั้นคุณก็จะมีชื่อเสียงแล้ว”

ถังเฉาเอ่ยขึ้น

เย่โฮ่เอ๋อกัดฟัน มุ่ยปากไปครึ่งหนึ่ง น้ำเสียงกลับนุ่มนวลเป็นอย่างยิ่ง

“อย่างนั้นก็ได้ ฉันจะไปอยู่ที่นั่นพักหนึ่ง แต่ว่าคุณต้องรับปากฉันนะ ว่าคุณจะไม่ปล่อยคลิปนั่นออกไป ไม่อย่างนั้นละก็ ฉันจะไม่ให้อภัยคุณแน่”

จากนั้นทั้งสองคนก็ออกจากป่าไป

ถังเฉาพาเธอไปยังตำแหน่งที่อยู่ที่ปักหมุดไว้ทันที

......

อีกด้านหนึ่ง

“เป็นอย่างไรบ้าง นายท่านจ้าว คนทางนั้นถูกคุณฆ่าตายหรือยัง แล้วทำไมถึงไม่เห็นทหารคนสนิทของฉันแล้วล่ะ”

เจ้าหญิงอายาเสะเห็นลูกน้องของตัวเองกลับมาแล้ว กลับมองไม่เห็นองครักษ์ที่อยู่ด้านหลังของเขา เอ่ยถามขึ้นด้วยใบหน้าประหลาดใจ

เห็นเพียงนายท่านจ้าวถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง เอ่ยขึ้นกับเจ้าหญิงอายาเสะว่า

“เรื่องมันยาวพ่ะย่ะค่ะ ผมนึกไม่ถึงเลยว่าศักยภาพของคนผู้นั้นจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ เดิมทีคิดจะขวางเขาเอาไว้ กลับนึกไม่ถึงว่าเขาจะลงมือกับพวกเราอย่างกะทันหัน”

“องครักษ์ของพวกเรามีมากมายขนาดนี้ ก็ยังต่อต้านคนสองคนนั้นไว้ไม่ได้ สุดท้ายก็เหลือกระหม่อมเพียงคนเดียวแล้วพ่ะย่ะค่ะ แต่ก็ยังดีที่มาตายอยู่ในมือของกระหม่อม”

“อย่างนั้นหรือ...”

เจ้าหญิงอายาเสะรู้ว่าถ้าหากว่าเป็นถังเฉาจริง ๆ ละก็ จะต้องไม่ถูกฆ่าตายง่าย ๆ ขนาดนั้นแน่

ด้วยเหตุนี้ หลังจากที่ฟังคำพูดของนายท่านจ้าวแล้วจึงคิดว่าคนคนนี้ไม่มีทางเป็นถังเฉาไปได้

“ลำบากท่านแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ เรื่องสนามรบทางด้านตะวันออกนั่น เราจะสั่งคนไปจัดการเอง”

หลังจากที่นายท่านจ้าวฟังจบแล้วก็จากไปด้วยรอยยิ้ม

ส่วนถังเฉาในตอนนี้ก็เข้ามาใกล้ฐานที่มั่นนี้ทีละก้าว ๆ แล้ว

“ไม่รู้จริง ๆ เลยว่าคนคนนั้นพูดอะไรกับเจ้าหญิงอายาเสะ...”