บทที่ 142 คุณไม่ใช่เธอ

บทที่ 142 คุณไม่ใช่เธอ

อีกด้านหนึ่ง คนที่อยู่ในห้องทำงานอย่างหลินชิงเสว่รับสายของหลินจ้าวหยูน

“ฮัลโหล จ้าวหยูน”

เธอยกมือถือขึ้นมาฟัง แต่ทว่ากลับไม่มีเสียงอะไรเลย

“ฮัลโหล”

เธอพูดขึ้นอีกครั้ง ยังคงไม่มีเสียงอะไร

“พูดสิ! จ้าวหยูน”

ความเงียบผ่านไปราวหนึ่งนาที จู่ๆ หลินชิงเสว่ก็รู้สึกถึงว่าจิตใจไม่เป็นสุข น้ำเสียงของเธอร้อนรนขึ้นทันที

“จ้าวหยูน อย่าทำให้พี่ตกใจสิ รีบพูดอะไรออกมาหน่อย!”

หลินชิงเสว่ตัดสาย และโทรไปใหม่อีกครั้ง แต่กลับไม่มีใครรับสาย

เธอโทรไปหาที่ห้องเรียนของหลินจ้าวหยูน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือ หลินจ้าวหยูนออกมาฝึกงาน

เธอเริ่มจิตตกขึ้นเรื่อยๆ หลินชิงเสว่รีบลงมาข้างล่างและไปยังสถานที่ฝึกงานของหลินจ้าวหยูน

แต่ทว่า เดินไปได้ครึ่งทางเธอก็ชะงักลง

เธอเห็นมือถือของหลินจ้าวหยูนกับรองเท้าส้นสูงสองข้าง

มือถือของหลินจ้าวหยูนที่กำลังสั่น สีหน้าของหลินชิงเสว่ซีดเผือดเหมือนกระดาษ เธอรีบหยิบมือถือออกมาโทรหาถังเฉา

ในช่วงวิกฤติแบบนี้เธอมักจะคิดถึงถังเฉาเสมอ

“ชิงเสว่”

ถังเฉารับสายของหลินชิงเสว่ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่เสียงปลายสายกลับสั่นระรัว

“ถังเฉา จ้าวหยูนโดนลักพาตัวไปแล้ว นายช่วยคิดหน่อย…”

แววตาของถังเฉาเย็นยะเยือก แต่ไม่นานเขาก็พูดปลอบใจออกมาว่า “ชิงเสว่ อย่าเพิ่งกังวล คุณมาหาผมก่อน”

หลินชิงเสว่เอารองเท้าส้นสูงที่ตกอยู่บนพื้นไปด้วย เธอมาถึงชั้นบนสุดของอาคารกั๋วจี้

ห้องทำงานหรูหราเป็นอย่างมาก แต่หลินชิงเสว่ไม่มีกะจิตกะใจมาสนใจอะไรพวกนี้ เธอเอารองเท้าส้นสูงกับมือถือของหลินจ้าวหยูนวางไว้บนโต๊ะของถังเฉา

ถังเฉามองด้วยแววตานิ่ง รองเท้าส้นสูงคู่นี้เป็นคู่ที่หลินจ้าวหยูนใส่เมื่อตอนกลางวัน

“จะเป็นพวกเขาหรือเปล่า” หลินชิงเสว่ถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล

ถังเฉาเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงคาดเดาออกมาว่า “อาจจะไม่ใช่พวกเขา เป้าหมายของพวกเขาคือลูกสาวของพวกเราและอยากให้พวกเราหย่ากัน จะลักพาตัวจ้าวหยูนไปทำไม”

ไม่ใช่ตระกูลหลวงในเยี่ยนตู โดยปกติไม่จำเป็นต้องวางกองกำลังเป็นแสนนาย

ขณะนั้นเอง ถังเฉาได้รับโทรศัพท์จากเบอร์แปลก

“แกเป็นใคร” ถังเฉาถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เสียงหัวเราะดังออกมาจากปลายสาย “ฮ่า ฮ่า ไม่เลวนิ ไม่นานก็เดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น”

เงียบไปครู่หนึ่ง เสียงนั่นก็ดังขึ้นอีก “เมียของแกอยู่ในมือเรา ถ้าไม่อยากให้อันธพาลสิบกว่าคนทำมิดีมิร้ายกับเธอ แกต้องมาที่นิคมอุตสาหกรรมเขตเหล่าซานเพียงคนเดียวภายในเวลาหนึ่งชั่วยาม”

พอพูดจบพวกนั้นก็ตัดสายทันที โดยไม่รอให้ถังเฉาได้มีโอกาสพูด

“.….”

เมื่อวางสาย ถังเฉากับหลินชิงเสว่อึ้งไป จากนั้นทั้งสองจึงมองหน้ากัน

หลินชิงเสว่ยังยืนอยู่ข้างเขาอย่างปลอดภัย ทำไมอีกฝ่ายถึงบอกว่าเมียของเขาอยู่ในมือพวกมัน

ไม่นานถังเฉาก็ตั้งสติได้ เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “เป้าหมายของพวกมันคือคุณ แต่วันนี้หลินจ้าวหยูนใส่ชุดทำงาน พวกมันเลยเข้าใจผิดว่าเป็นคุณและจับตัวเธอไป!”

หลินชิงเสว่สีหน้าเจ็บปวด “ฉันทำร้ายเธอ…”

“นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณ คุณไปรับเสี่ยวลี้ก่อนเถอะ”

ถังเฉาส่ายหน้าและปลอบหลินชิงเสว่ ขณะเดียวกันแววตาของเขาก็เย็นยะเยือก “ผมจะให้พวกมันชดใช้”

พูดจบเขาก็ก้าวออกไป

“ถังเฉา”

หลินชิงเสว่เรียกเขา

ถังเฉาชะงักฝีเท้าลง และหันกลับมามอง

หลินชิงเสว่ดวงตาแดงก่ำ “ต้องพาจ้าวหยูนกลับมาให้ได้นะ อีกอย่าง”

เธอเงียบไปแล้วพูดต่อ “ต้องรอดกลับมานะ”

ถังเฉาอึ้งไป จากนั้นจึงยิ้มออกมา “แน่นอน”

เมื่อเดินออกมาจากอาคารกั๋วจี้สีหน้าของถังเฉาดุดัน ท่าทางของเขาเหมือนเหยี่ยวที่บินโฉบไปบนท้องฟ้า ดุดันเป็นอย่างมาก

อีกฝ่ายบอกว่าให้ถังเฉาไปคนเดียว เขาจึงไม่ได้พาเฟิ่งหวงไปด้วย

เขาเรียกรถและตรงไปยังนิคมอุตสาหกรรมเขตเหล่าซาน

ไม่มีใครสังเกตว่ามีรถพอร์ชสีดำคันหนึ่งจอดสนิทอยู่ข้างทาง ในรถมีคนอยู่

เมื่อมองถังเฉาจนลับตา เจ้าของรถพอร์ชยิ้มออกมาบางๆ และขับรถตามไป