ตอนที่ 155
บทที่ 155 คดีลึกลับเมื่อห้าปีก่อน
October 21, 2026
บทที่ 155 คดีลึกลับเมื่อห้าปีก่อน
ซ่งสวินพาคนของตระกูลซ่งวิ่งออกมาด้วยความเร็วสูงมาที่ลานประตูใหญ่ เมื่อจับจ้องไป ใบหน้าของเขาก็ซีดลง
เสียงดังก้อง---
เห็นแค่พื้นสั่นสะเทือนมากขึ้นเรื่อยๆ ผ่านแสงยามค่ำคืน ทุกคนมองเห็นที่ปลายขอบฟ้าว่ามีรถเกราะอีกคันตามมา
ก้อนหินบนพื้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เหล็กที่แข็งนั้นค่อยๆใกล้เข้ามา
ซ่งสวินลืมตาทั้งสองข้างอย่างแรง ผลกระทบจากสัตว์ร้ายนี้บั่นทอนความแข็งแกร่งของเขาค่อยๆหมดไป คนของเขาเองก็เตลิดไปหมด
สีหน้าของซ่งหวินนั้นเปลี่ยนไปอย่างมาก ในยุคสันติแบบนี้ รถทหารแบบนี้แทบไม่มีให้เห็นมาก่อน นับประสาอะไรกับในเขตเมือง
“โอ้พระเจ้า...”
เมื่อหวางหมิ่นเหมินและจ้าวลิ่วเห็นเหตุการณ์นี้ เขาก็กลัวจนสติหลุดไป หัวใจเต้นรัวอย่างเร็ว ราวกับว่ามันจะพุ่งออกมาจากลำคอ
สำหรับหวางเยี่ยที่นั่งอยู่กับพื้น ก็ไร้เรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นมา
ซ่งหมิงเวยก็ขาสั่น เกิดมานานขนาดนี้ ไม่เคยเห็นสัตว์ร้ายเช่นนี้มาก่อน
ซ่งหรูอี้เป็นคนที่ใจเย็นและเข้าใจอะไรมากที่สุด หล่อนหันกลับมาแล้วมองไปที่ถังเฉา
ถังเฉาพยักหน้าให้ โดยที่ไม่ได้คำนึงถึงเรื่องราวที่ข้องใจในอดีต อย่างน้อยในคืนนี้ เป้าหมายที่เหมือนกันของพวกเขาก็คือกำจัดตระกูลซ่งซะ
“พวกเขาขับมานี่แล้ว---”
ผู้คนต่างอุทานออกมา จากนั้นหันไปมองความสยองที่อยู่ด้านหน้า
สิ่งขนาดใหญ่นี้อยู่ใกล้มากแล้ว แต่ก็ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่ได้ตัดสินใจที่จะเหยียบเบรกเลยสักนิด
ไฟรถสองดวงนั้นเหมือนกับดวงตาของสัตว์ร้ายที่ส่องผ่านเข้ามา
“วิ่งเร็ว----”
ซ่งเต้าหลิงตะโกนออกมา จากนั้นก็อุ้มซ่งสวินไว้ที่หลัง และวิ่งไปที่มุมห้อง
คนอื่นๆในตระกูลซ่ง ต่างพากันก้มหัว
บูม---
ท้ายที่สุด ได้ยินแค่เสียงดังอึกทึก ประตูเหล็กที่แข็งแกร่งของตระกูลซ่งนี้นั้นราวกับกระดาษที่ถูกทุบทิ้งอย่างง่ายดาย
รถพุ่งตรงและกลิ้งเข้ามาเรื่อยๆ ชายคนหนึ่งที่มีปืนบรรจุกระสุนพร้อมใบหน้าคมคายได้กระโดดออกจากรถทันทีและจัดกลุ่มอย่างรวดเร็ว
ทุกคนสมใส่ชุดสีเขียวลายพราง มองไปรอบๆนั้นราวกับมองทะเลสีเขียว
พวกเขารีบเข้าไปและล้อมทุกคนในตระกูลซ่งอย่างรวดเร็ว
ปากกระบอกปืนเย็นเฉียบชี้ไปที่หัวของซ่งสวิน ซ่งเต้าหลิงและคนอื่น ๆ ทำให้พวกเขากลัวจับหัวและหมอบลงกับพื้นทันที
พนักงานรักษาความปลอดภัยของตระกูลซ่งเองก็มีปืนเช่นเดียวกัน แต่เมื่อเทียบกับคนเหล่านั้นแล้ว ก็ช่างต่างราวฟ้ากับเหว หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาที พวกเขาทั้งหมดก็ถูกปราบ
แก๊ก แก๊ก---
เสียงกระสุนถูกบรรจุอยู่ทุกหนทุกแห่ง มันยังค่อยๆอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นฉุนของควันดินปืน
“วางปืนลงซะ ไม่งั้น...จะฆ่าอย่างไร้ความปราณี！”
ในไม่ช้า ชายร่างสูงผิวสีเข้มก็เดินเข้ามาและกล่าวอย่างเย็นชา
“แก..พวกแกเป็นใคร？”
ซ่งสวินที่นอนกุมศีรษะอยู่ที่พื้น ดวงตาที่หวาดกลัวมองไปที่ชายผิวสีคนนั้นและถาม
ชายร่างใหญ่อ้าปากพร้อมกับยิ้มออกมา “พวกเราสงสัยว่าพวกคนคุ้มกันของพวกคุณที่ถือปืนนี้กำลังทรยศอยู่หรือเปล่า！”
“อะไรนะ？！”
เมื่อได้ฟังคำพูดของชายร่างใหญ่นี้ ไม่เพียงแต่ซ่งสวินที่ใบหน้าซีดแล้ว คนอื่นๆในตระกูลซ่งเองก็ตกใจจนสองว่างเปล่ากันเลยทีเดียว
คนเหล่านี้เป็นพนักงานรักษาความปลอดภัยของตระกูลซ่ง จะไปเป็นการคุ้มกันส่วนตัวได้อย่างไรกัน？
ยิ่งไปกว่านั้น ทรยศสองคำนี้ ก็ทำให้พวกเขางงงวยไปหมด
นี่คือความผิดอันใหญ่หลวง！
ขณะนั้นเอง รุ่นน้องของตระกูลซ่งที่มีจิตใจอ่อนแอ ก็เป็นลมไป กางเกงเปียกชุ่มไปด้วยสีเหลืองๆ
“ปรัปรำ พวกเราปรักปรำ---”
ดวงตาของซ่งสวินเบิกโพลงอย่างรุนแรงและเขาก็ตะโกนอย่างดัง
“มีพยานทั้งนั้น ท่านปู่ซ่ง ยังต้องการที่จะเล่นลิ้นอะไรอีก？”
ในขณะนี้ มีเสียงหัวเราะติดตลกดังมา
เมื่องมองกลับไป เห็นถังเฉากับเฟิ่งหวงได้เดินออกไปอย่างสบายๆแล้ว อีกทั้งยังมีรอยยิ้มอันสดใสบนใบหน้าอีก “ที่นี่มีคนถือปืนเป็นจำนวนมากได้ถูกจับแล้ว อีกอย่างเมื่อกี้เพิ่งจะมีคนชี้ปืนมาทางฉัน และพยายามฆ่าอีกด้วย！”
“ที่มาของปืนนี้นั้นไม่แน่ชัด บางทีคุณอาจจะซื้อมันมาอย่างผิดกฎหมายก็ได้ ทำผิดสามอย่าง ก็ถือว่าเพียงพอแล้วกับพวกคุณทุกคน！”
“ใช่ไหมล่ะ พี่ใหญ่？”
ถังเฉาพูดพร้อมกับมองไปที่ชายผิวสีด้วยรอยยิ้ม
“ใช่ ใช่แล้ว...”
หลี่เถ่เช็ดเหงื่อออกจากศีรษะ คำว่าผู้นำสองคำนี้ เกือบจะทำให้เขาเป็นลมไปเพราะตกใจเสียแล้ว
“แกไอ้คนไร้ประโยชน์ เพราะแก---”
ถังเฉาดูพูดจาสนิทชิดเชื้อกับชายคนนี้ ถึงแม้ว่าจะโง่ แต่ก็พอจะเดาได้ว่าจะเกิดอะไรต่อไป
ทั้งมดนั้น ใบหน้าของเขาก็ดูเหมือนแก่ขึ้น สายตาที่มองไปที่ถังเฉานั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าเมื่อห้าปีก่อนนี้ ถังเฉายังเป็นคนที่ใครๆก็สามารถทำร้ายได้ แต่ทำไมห้าปีหลังจากนั้น เขาถึงได้เปลี่ยนไปแข็งแกร่งมากมายขนาดนี้กัน？
“พ่อ พวกเราจะทำยังไงดี？”
ศีรษะของซ่งเต้าหลิงนั้นโดนปืนสามสี่กระบอกจ่ออยู่ กลัวเกินว่าที่จะขยับร่างกาย
ซุนสวินยังคงตกตะลึงจากสิ่งที่เกิดจากตัวถังเฉา หลังจากนั้นไม่นานสิตสัมปชัญญะของเขาก็กลับมา จ้องไปที่ถังเฉาและพูดว่า “คนเหล่านี้ นายเรียกมาใช่ไหม”
“จะเป็นไปได้ยังไงกัน？”
หัวเราะอย่างโง่เขลา มองไปที่หลี่เถ่และกล่าวว่า “พวกเขาอาจจะเป็นทหารของหมิงจู แม้ว่าจะมีมือมีตาเห็นทุกอย่าง ก็ไม่สามารถเรียกคนมากมายขนาดนี้มาได้หรอก”
ซ่งสวินขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนี้