บทที่ 162 สองทางเลือก

บทที่ 162 สองทางเลือก

สตาร์ทเครื่องยนต์ หมุนมาสุดแรง ความร้อนของรถทำเอาล้อหลุดลงพื้น แถมยังได้กลิ่นไหม้เกรียม

ทั้งหมดนี้ ส่งผลกระทบอย่างมากต่อจิตวิญญาณของซุนหมิงเทา เขาตกใจจนดวงตาเบิกกว้าง พอตื่นเต้น เป้ากางเกงของเขาเปียกและเป็นสีเหลือง ตกใจถึงกับปัสสาวะออกมา

ตรงทางเข้าประตูโรงเรียนอนุบาลผู้ปกครองและเด็กๆ ต่างก็ตกตะลึงเช่นกัน

ระยะทางสั้นๆ กับความเร็วที่รวดเร็วเช่นนี้ ตามหลักแล้ว ไม่สามารถเบรกได้

แต่ชายคนนี้ควบคุมความเร็วของรถได้อย่างกะทันหัน ซึ่งแสดงให้เห็นว่าทักษะการขับขี่ของเขามาถึงจุดที่มีทักษะการขับรถที่ยอดเยี่ยมแล้ว

ราวกับสังเกตเห็นการจ้องมองของผู้คนรอบๆ ถังเฉากวาดสายตามองอย่างนิ่งๆ ทันใดนั้น ผู้ปกครองพวกนั้นต่างก็พาลูกจากไป

ไม่ถึงหนึ่งนาที หน้าทางเข้าโรงเรียนอนุบาลก้ไม่มีใครอยู่แล้ว

ถังเฉาลงจากรถและมองลงไปทางซุนหมิงเทา

ในที่สุดซุนหมิงเทาก็ได้สติกลับมา ทั้งกลิ้งทั้งคลานออกมาจากใต้ท้องรถ กำลังเตรียมตัวจะคลานหนี

แต่พึ่งคลานได้แค่หนึ่งเมตร หลังก็ถูกขาข้างหนึ่งเหยียบไว้

"อย่า อย่าฆ่าผม ... "

ซุนหมิงเทาตกใจจนตัวสั่น ไม่มีแรงแม้แต่จะคลาน

ดวงตาของถังเฉาฉายแววที่เย็นชาออกมา "เมื่อกี้ มันเป็นเพียงแค่การตักเตือน บอกผมมาทำไมต้องลงมือกับลูกสาวผม ผมไม่ทำร้ายชีวิตคุณ!”

"ผม ผมแค่บังเอิญผ่านมา ... "

ซุนหมิงเทา เงยหน้าขึ้นมองถังเฉาและพูดอย่างสั่นคลอ

ดวงตาของถังเฉาเย็นชา เขาขึ้นรถอีกครั้งถอยกลับอย่างรวดเร็ว จากนั้นเล็งไปที่ซุนหมิงเทาและเหยียบคันเร่ง

บรึ้น ----

ได้ยินเพียงแค่เสียงที่ทำให้ร่างกายหนาวสั่น ขาของซุนหมิงเทาถูกล้อรถทับหัก

"อ้าก……"

เขาส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดทรมาน ชักกระตุกไปทั้งตัว เหงื่อเม็ดใหญ่เท่าถั่วไหลลงจากหน้าผาก

ถังเฉาไขหน้าต่างรถลงแล้วมองไปที่ซุนหมิงเทาที่ถูกทับอยู่ใต้รถและพูดว่า "ผมไม่มีความอดทนมากขนาดนั้น ถ้าหากคุณยังโกหกหรือไม่พูดผมจะบดขยี้ต้นขาอีกข้างของคุณ"

สายตาซุนหมิงเทาขัดแย้งกัน แต่ก็ยังคงนิ่งเฉย

ระหว่างที่ซุนหมิงเทานิ่งเฉย ถังเฉาก็ขยับพวงมาลัยและล้อที่ทับขาซ้ายของซุนหมิงเทากำลังขยับซ้ายขวา

บรึ้นๆ ...

เดิมทีกระดูกที่แหลกอยู่แล้ว ยิ่งถูกบดให้ละเอียดมากขึ้น

ซุนหมิงเทาทุบที่พื้นอย่างเจ็บปวด "ผมพูดผมพูด!"

ถังเฉาถึงจะยอมหยุด และมองเขาอย่างนิ่งๆ

“พ่อผมให้ผมทำแบบนี้”

ซุนหมิงเทาอ้าปากค้างเมื่อเขาพูดว่า "คุณทำลายใบหน้าของพี่สาวผมพัง เท่ากับทำลายเขาชั่วชีวิต เขาก็อยากจะให้คุณได้ลิ้มรสรสชาตินี้"

หยุดชะงักไปชั่วขณะ แล้วซุนหมิงเทาก็พูดต่อ "เขาไปสืบรู้ว่าคุณมีครอบครัวแล้ว ยังมีลูกสาวคนหนึ่งที่กำลังเรียนอนุบาล เพราะฉะนั้น... จึงให้ผมขับรถชนลูกสาวคุณ แต่ไม่ต้องให้ถึงตาย แค่ชนให้พิการก็พอ”

ตูม!

ในขณะที่คำพูดพวกนี้จบลง ทั้งร่างของถังเฉาพุ่งระเบิดความเยือกเย็นออกมา น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นทิ่มแทงใจ "เสี่ยวลี้เธอพึ่งจะอายุเพียงห้าขวบ เธอยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง คุณใจดำพอที่จะจัดการกับเด็กอายุห้าขวบ ไร้มโนธรรมจริงๆ!”

“ ไร้มโนธรรม?!”

เมื่อเผชิญกับความอาฆาตของถังเฉา ซุนหมิงเทาไม่รู้ว่าเอาความกล้าหาญมาจากไหน หัวเราะอย่างเย็นชา "คุณทำลายหน้าพี่สาวของผมแบบนี้ ทำไมคุณถึงไม่รู้สึกไร้มโนธรรม? ทำเป็นมาสอนคนอื่น!”

“ คุณไปถามซุนเสว่เอง ว่าได้ทำเรื่องเลวร้ายอะไรลงไป”

สายตาถังเฉาเย็นชา พูด "ทั้งหมดนี้ เธอหาเรื่องใส่ตัวเอง"

“ ในเมื่อเป็นอย่างนี้ เรื่องที่ตระกูลซุนเราทำไป ก็ยังมีดีอยู่บ้าง เพียงแค่ล้มเหลวเท่านั้น”

ไม่รู้ว่าเพราะความเจ็บหรือเพราะความโกรธ ใบหน้าของซุนหมิงเทาเต็มไปด้วยความดุร้าย “ครั้งแรกล้มเหลวยังมีครั้งที่สอง ครั้งที่สองล้มเหลวยังมีครั้งที่สาม เวลาอีกยาวไกล ต้องมีสักครั้ง คุณจะต้องเสียใจกับเรื่องนี้”

ถังเฉาส่ายศีรษะ แววตานิ่งเฉยมองไปที่ซุนหมิงเทา “คุณผิดแล้ว ผมทำอะไร ไม่เคยทิ้งร่องรอย ในเมื่อผมพบเห็นแล้ว ตระกูลซุน ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อไปอีก"

ติ๊ด ----

ทันทีที่สิ้นเสียง เขาก็ถอยรถไปข้างหลังเล็งไปที่ขาขวาของซุนหมิงเทาแล้วขับทับขาขวา