บทที่ 205 ดีกับเธอหน่อย

ความล้ำค่าที่ไม่ธรรมดาของหินเทอร์ควอยซ์เลือดถูกโจวเหม่ยหยูนโยนทิ้งไปข้างถนนเหมือนทิ้งขยะ ทันในนั้นหลินฉ่ายเวยตาแดงก่ำ กรีดร้องเสียงดัง “แม่ แม่ทำอะไรเนี่ย!"

“นายหาที่ตาย!”

เมื่อเห็นฉากนี้ ความอาฆาตของเฟิ่งหวงพุ่งขึ้น เลือดสูบฉีดไปทั่วร่างกาย แม้แต่ในมือยังมีมีดสั้นที่เย็นเฉียบเพิ่มขึ้น

สายตาของถังเฉาก็จมลงเช่นกัน มองไปที่โจวเหม่ยหยูนอย่างเย็นชา

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสังหารโจวเหม่ยหยูนจริงๆ

“ ฉันจะฆ่าเธอ!”

เสียงของเฟิ่งหวงนั้นแหบแห้ง พูดจบเธอก็พุ่งไปหาโจวเหม่ยหยูน

"หยุดนะ!"

ถังเฉากลับตะโกนเสียงดัง มองไปที่เฟิ่งหวงอย่างเย็นชา

"แต่ว่า เธอดูถูกท่าน ----"

เฟิ่งหวงยังคงไม่พอใจ แต่เมื่อมองไปที่ดวงตาที่เย็นชาของถังเฉา จึงต้องเก็บมีดขึ้นอย่างเงียบๆ มองไปทางโจวเหม่ยหยูนและทุกคนในตระกูลโจว ด้วยดวงตาแดงก่ำ

แม้ว่าพวกเขาจะถูกเฟิ่งหวงทำเอาตกใจกับเจตนาฆ่าอย่างคาดไม่ถึง แต่ว่าเมื่อเห็นว่าเฟิ่งหวงหยุดแล้ว ทันใดนั้นบนใบหน้าก็เผยรอยยิ้มที่ดูถูกอีกครั้ง

ยิ่งโจวเหม่ยหยูนสองมือเท้าสะเอว มองไปที่ถังเฉาด้วยความดูถูกเหยียดหยามมากขึ้น "ก้อนหินแตกหนึ่งก้อน ก็อยากเป็นส่วนหนึ่งของเงิน? คิดได้สวย"

ทันใดนั้น เธอมองไปที่ถังเฉาและพูดต่อ "ฉันจะบอกคุณให้นะ ไม่มีเงินแสน อย่าคิดร่วมงานแต่งลูกสาวฉัน

หลินฉ่ายเวยที่ได้ยินคำพูดของโจวเหม่ยหยูนเงียบอยู่พักหนึ่ง ทันใดนั้นก็วิ่งผ่านตาของเธอไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ใช้มือขุดดินอย่างไม่คิดชีวิต ค้นหาเทอร์ควอยซ์เลือดที่ถูกโจวเหม่ยหยูนทิ้งไป

"ฉ่ายเวย! คุณกำลังทำอะไร?"

ทันใดนั้น สีหน้าของตระกูลโจวทั้งหมดก็เปลี่ยนไปอย่างมาก โจวเหม่ยหยูนรีบพุ่งไปหาหลินฉ่ายเวยด้วยใบหน้าที่โกรธจัดและหนึ่งฝ่ามือตบเธออย่างแรง "ยังไม่รีบหยุด เพื่อหินแตกก้อนเดียว ในเมื่อเธอกล้าทำเรื่องอย่างนี้ออกมา เธอลืมไปแล้วหรอว่าเธออยู่ในฐานะภรรยาของตระกูลเหวิน! "

เธอถูกหนึ่งฝ่ามือตบตบ แต่หลินฉ่ายเวยยังคงไม่รู้สึกตัว ยังคงค้นหาหินต่อไป

“อยู่ไหน? ตกไปที่ไหน ... ”

มือของเธอสกปรกมากขึ้นเรื่อยๆ และกรวดที่แหลมคมข่วนโดนข้อมือที่ขาว เลือดแดงฉานไหลออกมา แต่เธอก็ยังคงขุดอยู่

ตาของเธอแดงก่ำ น้ำตาพรั่งพรูไหลลงมา แต่เธอก็กัดฟัน ไม่ปล่อยให้เสียงร้องไห้ของตัวเองดังออกมา

ฉากนี้ สะเทือนใจทุกคนที่อยู่ในงาน รวมถึงถังเฉาและเฟิ่งหวง พวกเขายังมองไปที่หลินฉ่ายเวยด้วยสายตาที่ตกตะลึง คิดไม่ถึงจริงๆ เธอจะทำถึงขั้นนี้

เมื่อก่อน เขากับหลินฉ่ายเวยเดินมาถึงตรงข้าม หลินฉ่ายเวยก็แค้นจนจะฆ่าตัวตาย แต่ว่าตอนนี้ ความเกลียดชังทั้งหมดได้หายไป

แก้มของเหวินเหวยเฉินกระตุกอย่างรุนแรงมากขึ้น ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่หลินฉ่ายเวย ในดวงตาคู่นั้น มีรอยเลือดอยู่ในดวงตาของเขา

แต่ว่า เขายังคงอดทนไว้ เพื่อโครงการใหญ่ในอนาคตของตระกูลเหวิน เขาไม่อดทนไม่ได้

"หาไม่เจอ หาไม่เจอ ... "

แววตาของหลินฉ่ายเวยหมดหวัง ขุดไป แล้วก็พึมพำกับตัวเองไป

ในเวลานี้ มีมือวางอยู่บนไหล่ของเธอเบาๆ ทำให้ร่างกายของหลินฉ่ายเวยสั่นเล็กน้อย

เธอหันหลังกลับอย่างนิ่งๆ ถังเฉาส่ายศีรษะให้เธออย่างนิ่งเฉย "พอแล้ว ไม่ต้องหาแล้ว"

ลานของตระกูลหลินเต็มไปด้วยต้นหญ้า และหินจำนวนมาก โจวเหม่ยหยูนเพิ่งโยนมันทิ้งไป โดยไม่รู้ว่าเธอโยนมันไปที่ไหน

แต่ว่า หลินฉ่ายเวยส่ายศีรษะอย่างดื้อรั้น และขุดต่อไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ถังเฉาถอนหายใจเบาๆ และหยุดการโน้มน้าวใจ แต่ค่อยๆเดินไปหาเหวินเหวยเฉิน

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

ทั้งลานสวน มีเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของถังเฉาดังก้องไปทั่ว ทุกก้าวที่เขาเดิน เสียงเหมือนกับค้อนหนักๆ กระแทกลงในใจของทุกคน

เหวินเหวยเฉินรู้สึกประหลาดในใจ แต่ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉย หรี่ตาลง สายตามองถังเฉาจนมาถึงข้างๆตัวเขา

เขารู้ว่า ตัวเขาไม่สามารถถอยได้ ถอยแล้ว ก็เท่ากับว่าตัวเองตกใจกลัวบารมีเขา

“ผมไม่ได้อยากพูดกับฉ่ายเวย แต่ว่า ผมพูดกับคุณ”

ในที่สุด ถังเฉาก็เดินไปหาเหวินเหวยเฉิน หรี่ตา และส่งต่อเจตนาสังหาร

ภายใต้สายตาของถังเฉา หัวใจของเหวินเหวยเฉินเต้นเร็วมาก เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลออกมาจากหน้าผากของเขา และแม้แต่หัวเข่า ก็ยังสั่นเล็กน้อย

พูดถึงตรงนี้ ถังเฉาชะงัก จากนั้นพูดสี่คำออกมาอย่างเย็นชา

“ดีกับเธอหน่อย”

พูดจบ ก็พาเฟิ่งหวงออกจากสวนตระกูลหลินไป

ถังเฉาจากไป เหวินเหวยเฉินก็รีบโล่งอกทันที หายใจเฮือกใหญ่

เหงื่อที่เย็นเยียบทำให้เสื้อผ้าของเขาเปียก ทำให้ดูเหมือนว่าเขาเพิ่งขึ้นมาจากน้ำ

ดวงตาของเขาหวาดกลัว ราวกับว่าขอเพียงถังเฉาจากไปหนึ่งวินาทีนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะล้มลงไป

มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่า ‘ดีกับเธอหน่อย’ พูดสี่คำนี้จบ ถังเฉาก็พูดอีกประโยค

“ ไม่งั้น ผมจะทำให้คุณขออยู่ก็ไม่ได้ ขอตายก็ไม่ได้”

“ เสี่ยวเหวินเอ้ย ฉ่ายหลินลึกๆเป็นคนจิตใจดีไม่ได้มีความหมายอื่น”

ในตอนนี้ โจวเหม่ยหยูนรีบวิ่งเข้ามา และพูดด้วยความกังวลใจ "พวกคุณตระกูลเหวิน อย่ายกเลิกการแต่งงานกับพวกเรานะ!"

โจวฉวนกั๋ว โจวเหม่ยหลินต่างก็มองมาที่เหวินเหวยเฉินด้วยสีหน้าที่กังวล ตอนนี้ ตระกูลโจวยังอาศัยอยู่ข้างตระกูลเหวิน ถ้าหาก ตระกูลเหวินเพราะเรื่องนี้แล้วยกเลิกสัญญาการแต่งงาน งั้นตระกูลโจวคงร้องไห้จนไม่รู้จะร้องยังไง