บทที่ 208 ไวน์นี้มีพิษ

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาของถังเฉาก็เย็นชาลงทันที "คุณคุ้มครองความปลอดภัยของฉ่ายเวยให้ดี เดี๋ยวผมไปทันที"

คราวน์บาร์ดูผิวเผินเป็นร้านเหล้า แต่จริงๆแล้วมันได้วางเท้าในพื้นที่สีเทาจำนวนมาก เขาไม่ได้กังวลความปลอดภัยของเฟิ่งหวง แต่เขากลัวนิสัยของเฟิ่งห่วง ตกลงคำเดียวไม่ได้ก็ฆ่า จะทำให้เป็นเรื่องใหญ่

หลังจากวางสายโทรศัพท์ ถังเฉาก็เปลี่ยนเป็นชุดสูทสีดำ ห่มผ้าให้ภรรยาและลูกสาว จากนั้นก็จากไปอย่างเงียบ ๆ

ในขณะเดียวกัน ที่คราวน์บาร์

จุดนี้เป็นอุตสาหกรรมบาร์ที่คึกคักที่สุด ไฟหลากสีส่องแสงไปทั่วงาน ในฟลอร์เต้นรำผู้ชายผู้หญิงเต้นตามจังหวะดนตรีกำลังบิดไปตามดนตรีเฮฟวี่เมทัลที่อึกทึก ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอันรุนแรงจากแอลกอฮอล์

มีทั้งคนดีและคนเลว รวมถึงผู้คนทุกประเภท บางคนทำงานหนักมาเป็นเดือน ทนความเจ็บปวดจากรักมาสง่างามสักครั้ง บางคนทุกข์จากความรัก เสียเงินเพื่อเมา ที่มากกว่านั้น เป็นสถานที่สำหรับคนวัยหนุ่มทายาทเศรษฐี่รุ่นที่สองใช้ในการล่าเหยื่อ

คุณชายหน้าขาว ที่ถือไม้เท้ายันไว้ ลุกขึ้นยืนอยู่บนโซฟาบาร์เลานจ์ หยิบธนบัตรสีชมพูออกมาหนึ่งกำมือจากกระเป๋าเงินจากนั้นก็โยนธนบัตรเหล่านี้ขึ้นไปในอากาศราวกับโยนผงแมกนีเซียม

ทันใดนั้น ธนบัตรตกลงมาเหมือนสายฝน

ธนบัตรสีแดงปลิวตกลงมา

ผู้หญิงรอบข้างกรีดร้องด้วยใบหน้าแดงก่ำสะบัดลงไปไม่สนใจอะไรคลานลงไปกับพื้น หยิบธนบัตรใบใหญ่สีแดงเหล่านี้ขึ้นมา

เดิมทีเพื่อนสนิทที่รักกันเหมือนพี่น้อง พริบตาเดียวเหมือนกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจ พวกเขาต่างมองหน้ากันอย่างโหดร้ายราวกับกังวลว่าพวกเขาจะเอาเงินของตัวเองไป

แต่ชายหนุ่มถือไม้เท้ากำลังนั่งอยู่บนเบาะพร้อมกับรอยยิ้มมองดูสิ่งที่เรียกว่า‘กุลธิดา’ ในท่าทางที่น่าเกลียดและหยาบคายที่สุดนอนอยู่บนพื้น เหมือนสุนัขกำลังจับเงินอย่างบ้าคลั่ง

เขาหัวเราะเย้ยหยันเสียงดัง

คุณชายทุกคนก็เห็นด้วย

“คุณชายเหวินมือเติบจริงๆ มีเงินเยอะขนาดนี้ น่าจะเป็นห้าล้านแล้วมั้ง?”

“เงินห้าล้านสำหรับคุณชายเหวิน ถือว่าเรื่องเล็ก ดูท่าทางของพวกเขาเหมือนสุนัขป่าข้างถนนที่หิวโหย”

“พูดตามความจริงก็คือมาบาร์นี้เพื่อสนุกเท่านั้น การดื่มมันน่าเบื่อเกินไป วันนี้คุณชายเหวินถือว่าให้พวกเราได้เปิดหูเปิดตา”

เมื่อได้ยินคำเหล่านี้คุณชายเหวินยิ้มเล็กน้อย "ใช้เงินห้าล้านเพื่อดูสิ่งเหล่านี้คุ้มค่าแล้ว"

ทั้งบาร์เริ่มวุ่นวายเพราะพฤติกรรมของเขาและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยต้องออกมารักษาความสงบเรียบร้อย

ที่มุมหนึ่งของบาร์มีหญิงสาวที่ดูดีคนหนึ่งนั่งอยู่

เสื้อคาร์ดิแกนคอวีเรียบง่ายพร้อมเมคอัพบางเบาและใบหน้าเศร้าๆ ดึงดูดความสนใจของผู้ชายส่วนใหญ่

ก็คือหลินฉ่ายเวย

เธออารมณ์ไม่ค่อยดีนักจึงดื่มไวน์แก้เบื่อ แม้ว่าท้องฟ้าจะเต็มไปด้วยเงินที่โปรยลงมาเหมือนฝน แต่เธอก็ไม่มีอารมณ์สนใจ

สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือกลุ่มคนของคุณชายเหวินให้ความสนใจกับเธอ ดวงตาของพวกเขาเย็นชา

“คุณชายเหวิน นั่นใช่คนสวยไหม?”

คุณชายเหวินมองไปที่หลินฉ่ายเวยและพยักหน้าอย่างเฉยเมย "ไม่น่าจะผิด"

“งั้นไปเลย”

พี่น้องคนอื่นๆหัวเราะ "คุณชายเหวินออกโรงทั้งที ยังมีผู้หญิงคนไหนที่เขาจะจัดการไม่ได้?”

แต่ว่า คุณชายเหวินส่ายศีษระและพูดอย่างเย็นชา "ผมไม่ได้มองที่ว่าเธอสวย ถึงจ้องเธอ ความเจ็บปวดของขาข้างนี้ ผมจะไม่มีวันลืมความเจ็บปวด... "

เขาตบขาที่พิการของเขาข้างนั้น ใบหน้าเผยรอยยิ้มที่ไร้ความอ่อนโยน

“ เข้าใจแล้วครับ เราจะได้พบเธอ”

เมื่อพี่น้องคนอื่นๆ ได้ยินเช่นนี้พวกเขาก็กลั้นยิ้มและเดินไปหาหลินฉ่ายเวยพร้อมกับแก้วไวน์ของพวกเขา

“คนสวย มาคนเดียวหรอ?”

พวกเขาล้อมหลินฉ่ายเวยไว้ และพูดด้วยเสียงหัวเราะ "มาเล่นกับพวกเราหน่อย ดีกว่าไหม?”

“ไสหัวไป อย่ามายุ่งกับฉัน!”

หลินฉ่ายเวยมองไปที่คุณชายเหล่านี้ด้วยความเบื่อหน่าย ปกติมักจะมีคนชอบมาเจ๊าะแจ๊ะกับเธอ แต่วันนี้เธออารมณ์ไม่ดีจริงๆ อยู่ใกล้ใครก็อารมณ์เสีย