บทที่ 226 เจ้าของอาคาร

"..."

หลังจากได้ยินบทสนทนาของหลินชิงเสว่กับถังเฉา ทุกคนเหมือนเห็นผี ใบหน้าเหม่อ

เซ่หย่งเฉิงและเฉินชางไห่ มองไปที่ถังเฉาด้วยสายตาที่ตกตะลึง ถ้าถังเฉาไม่พูด พวกเขาเกือบจะลืมไปว่ามีคนคนนี้

บุคคลที่โปร่งใสเช่นนี้ ไม่มีความรู้สึกว่ามีอยู่ กลับเป็นเจ้าของอาคารกั๋วจี้? !

ไม่เพียง แต่เซ่หย่งเฉิงและเฉินชางไห่เท่านั้นที่ประหลาดใจ ซือเหวินปินก็มองถังเฉาด้วยความประหลาดใจ

จู่ๆฉันก็นึกขึ้นได้ว่า ครั้งก่อนที่ไปคุยเรื่องโครงการของสำนักงานการก่อสร้างในบริษัทลี่จิงกรุ๊ป ไอ้หนุ่มคนนี้ก็อยู่!

ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าเป็นลูกน้องของหลินชิงเสว่หรืออะไรสักอย่าง แต่เขาคิดไม่ถึงว่าจะเป็นเจ้าของอาคาร

หลังจากเฝ้าดูถังเฉาเป็นเวลานาน เซ่หย่งเฉิงก็ตะโกนด่าใส่ถังเฉาทันที "แสดงได้เหมือนจริงๆ ผมเกือบเชื่อไปแล้ว!"

ทุกคนผงะไปครู่หนึ่ง มองไปที่เซ่หย่งเฉิงและถามว่า "คุณหมายความว่าอย่างไร?"

“เขาเป็นเจ้าของอาคารที่ไหน? เป็นตัวประกอบที่ผู้หญิงคนนี้เชิญมาแสดงด้วย!”

หลังจากนั้น เขาก็จ้องไปที่ถังเฉาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม และพูดว่า “ไอ้หนุ่ม คุณตายแน่ กล้าแกล้งเป็นเป็นเจ้าของอาคาร คุณคิดว่าผมไม่รู้จักเจ้าของอาคารงั้นหรือ? "

เมื่อถังเฉาได้ยินเช่นนี้ เขาก็ตกตะลึงเช่นกัน “คุณรู้จัก?”

"แน่นอน"

ใบหน้าเซ่หย่งเฉิงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ จากนั้นชี้ไปที่ถังเฉาและพูดว่า "ผมจะโทรหาเจ้าของอาคารตอนนี้ เพื่อเปิดโปงคำโกหกของคุณ"

หลังจากพูดจบ เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรออก

ตอนที่เซ่หย่งเฉิงโทรไป เฉินชางไห่และ CEO คนอื่นๆ ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกราวกับว่าพวกเขาได้รับความมั่นใจ

การสนทนาระหว่างถังเฉาและหลินชิงเสว่เมื่อสักครู่ ทำให้พวกเขาตกใจจริงๆ

ในไม่ช้า การโทรก็เชื่อมต่อ เซ่หย่งเฉิงก็เปิดลำโพง เสียงจางๆของเจิงเทียนเสียงก็ดังขึ้น"มีเรื่องอะไร?"

เซ่หย่งเฉิงดีใจมาก มองดูถังเฉาอย่างมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น"คุณเจิง คุณคงไม่รู้ ที่นี่มีผู้ชายคนหนึ่งที่กล้าอ้างว่าเป็นเจ้าของอาคาร!"

"อ้างว่าตนเองเป็นเจ้าของอาคาร..."

เจิงเทียนเสียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง น้ำเสียงของเขาก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที “เขามีลักษณะอย่างไร?”

“อายุประมาณ 27-8 ปี และสูง 1.8 เมตร ใช่แล้ว ยังมากับหลินชิงเสว่จากบริษัทลี่จิงกรุ๊ป คุณเจิง จะจัดการพร้อมกันเลยไหม?”

แทร่งๆ ----

หลังจากที่เซ่หย่งเฉิงพูดจบ ก็มีเสียงของตกลงบนพื้น แต่ไม่เสียงของเจิงเทียนเสียง

“ดูสิทุกคน คุณเจิงโกรธจนพูดไม่ออกแล้ว”

เซ่หย่งเฉิงยิ้มและประจบ"คุณเจิง ไม่ต้องกังวล ผมจะช่วยคุณสั่งสอนพวกเขาอย่างหนักๆเอง"

"สอนพ่อมึงสิ---"

ทันใดนั้น เสียงคำรามโกรธเกรี้ยวของที่เจิงเทียนเสียงก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์ "ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?"

แม้ว่าเซ่หย่งเฉิงจะไม่เข้าใจว่าทำไมเจิงเทียนเสียงถึงต้องดุเขา แต่เขาก็ได้บอกที่อยู่ให้

"เดี๋ยวผมมา"

เจิงเทียนเสียงสูดหายใจเข้าลึกๆ และพูด “ก่อนที่ผมจะไปถึงที่นั่น ทำตัวดีๆหน่อย มิฉะนั้นผมจะฆ่าคุณ!”

พูดเสร็จ ก็วางสายไปอย่างเร่งรีบ

เซ่หย่งเฉิงตะลึงเป็นเวลานาน ก่อนที่เขาจะหัวเราะ "ไอ้หนุ่ม คุณจบแน่ คุณเจิงต้องมาด้วยตัวเอง คุณและหลินชิงเสว่ห้ามไปไหนก่อนที่เขาจะมาถึง!"

ถังเฉาอดทนไว้ไม่หัวเราะ “ไม่ไปหรอก เราจะไปได้ไง?”

หลินชิงเสว่ก็หัวเราะเบาๆ เทไวน์แดงหนึ่งแก้ว

เซ่หย่งเฉิงตกตะลึงในความไม่รีบไม่ร้อนของทั้งสองคน จากนั้น ก็หัวเราะอย่างชั่วร้าย"พวกคุณแสดงไปเถอะ รอให้คุณเจิงมา มีให้พวกคุณร้องไห้อีกเยอะ"

ในอีกด้านหนึ่ง เจิงเทียนเสียงขับรถเร็วและยังได้ฝ่าไฟแดงสองครั้งระหว่างทาง

คนที่เซ่หย่งเฉิงอธิบายนั้น เป็นถังเฉาชัดๆ!

เขาไม่ใช่เจ้าของอาคารอีกต่อไป ถังเฉาต่างหากที่เป็นเจ้าของอาคารคนปัจจุบัน แต่เซ่หย่งเฉิงไม่รู้

เขามาถึงโรงแรมให้เร็วที่สุดและเปิดประตูอย่างแรง "คนล่ะ!"

“คุณเจิง คุณมาแล้วเหรอ”

เซ่หย่งเฉิงยืนขึ้นเพื่อทักทายเขา แต่ถูกเจิงเทียนเสียงผลักออก "ไปให้พ้น!"

เขามาถึงตรงหน้าถังเฉาและหลินชิงเสว่อย่างรวดเร็ว หลังจากแน่ใจแล้วว่าเซ่หย่งเฉิงไม่ได้ทำอะไร เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและเรียกด้วยความเคารพ "คุณถัง!"

"มาแล้วเหรอ?"