บทที่ 358 คนไม่มีชื่อ

“ผู้หญิงคนนี้น่าจะป่วยไม่เบาเลย พวกเราช่วยเหลือเธอเถอะ?”

“ช่วยอะไรล่ะ? หรือว่าคุณลืมเคสของหนานเฉิงแล้วเหรอ? น้ำใจงามช่วยเหลือคนที่ล้มลงบนพื้น กลับโดนขู่กรรโชกหนึ่งล้านหยวน!”

“ใช่สิ ผู้หญิงคนนี้ถึงแม้ว่าดูแล้วจะน่าสงสารมาก แต่เพื่อป้องกันเหตุที่ไม่คาดฝัน อย่าหาเรื่องใส่ตัวจะดีกว่า”

“...”

ถังเฉาเดินเข้าไปอย่างต่อเนื่อง ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเหล่าบรรดาผู้คนที่มุงดูอยู่ บนใบหน้าก็เดือดดาลขึ้นมานิดหน่อย

หญิงสาวคนนี้แทบจะไม่ไหวแล้ว พวกเขากลับไม่กล้าให้ความช่วยเหลืออยู่ข้าง ๆ แม้กระทั่งโทรเรียกรถโรงพยาบาลก็ไม่โทร

“ช่วย... ช่วยฉันด้วย...”

“หัวใจของฉัน... เจ็บมาก...”

เด็กสาวที่นอนอยู่บนพื้นตัวสั่นเบา ๆ เค้นคำพูดที่เข้าใจได้ยากออกมาจากลำคอ

ดูเหมือนพูดจบสองประโยคก็ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดของเธอ พยายามหายใจอย่างเต็มที่

“หลีกทางหน่อย หลีกทางหน่อย!”

ถังเฉาแค่เห็นก็รู้แล้วว่าเธอเป็นโรคลมชัก ตอนนี้ถึงได้แหวกฝูงชนออกมา

ทันใดนั้น ผู้ชายหลายคนก็ขวางทางไปของเขา ไม่ให้เขาเดิน

“เจ้าหนุ่ม อย่าช่วยชีวิตเธอเลย เธอใกล้จะไม่ไหวแล้ว”

“ใช่ ช่วยได้ก็ถือว่าแล้วไป ถ้าหากช่วยไม่ได้ละก็ ครอบครัวของคนป่วยมาบอกให้นายรับผิดชอบจะทำยังไง ได้ไม่คุ้มเสียนะ!”

“สมัยนี้เป็นคนดีมันยากนะ”

ถังเฉาสายตาเยียบเย็น “เธอกลายเป็นแบบนี้ก็เป็นเพราะพวกคุณ ถ้าหากพวกคุณโทรสายด่วนเสียแต่แรก เธอก็ไม่เป็นแบบนี้หรอก!”

ผู้ชายหลายคนเดือดดาลขึ้นมาทันที “นายนี่ พวกเรากำลังแนะนำนายไม่ให้ทำเรื่องโง่ ๆ ทำไมยังมาโทษพวกเราอีก?”

“เมื่อไหร่กันที่การช่วยชีวิตคนได้กลายเป็นเรื่องโง่ ๆ ไปแล้ว?”

ถังเฉาถามกลับอย่างเสียดสี ตำหนิติเตียนผู้ชมเป็นการใหญ่แล้วหันกลับไปทันที ไม่พูดอะไรอีก

มองดูคนทุกคนที่เงียบไป ถังเฉาก็รู้สึกรังเกียจทันที

ที่จริงแล้วพวกเขาเพียงแค่ไม่อยากหาเรื่องเข้าตัวก็เท่านั้น ปลาเน่าตัวเดียวเหม็นไปทั้งข้อง เพียงเพราะความโลภของคนจำนวนน้อย ทำให้น้ำใจของคนตอนนี้หนาวเหน็บและเปราะบาง แม้แต่ช่วยชีวิตคนก็ยังไม่กล้า

ในตอนนี้ จ้าวเย็นหรานก็ตามไป เอ่ยอย่างร้อนใจ “ถังเฉา พวกเรารีบไปกันเถอะค่ะ ถ้ายังไม่ไปอีกพวกเราก็ไปงานประมูลไม่ทันแล้วนะคะ!”

“หลีกไป!”

ถังเฉากลับขมวดคิ้ว ตวาดเสียงดัง

จ้าวเย็นหรานตกอกตกใจ พอสำนึกได้ก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว

นึกไม่ถึงว่าใบหน้าของถังเฉาในตอนนี้จะเย็นชาจนหาที่เปรียบไม่ได้

จ้าวเย็นหรานลังเลใจอยู่สักพัก มุมปากอธิบายอย่างยากลำบาก “ขอโทษค่ะ ฉันเพียงแค่กลัวว่าจะไปไม่ทัน...”

“อีกแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว”

ทิ้งไว้หนึ่งประโยค ถังเฉาก็พุ่งออกไปจากกลุ่มคน มาอยู่ด้านข้างของหญิงสาว เอ่ยถามขึ้นว่า “คุณเป็นอย่างไรบ้างครับ?”

หญิงสาวลืมตามองถังเฉาอย่างอ่อนแรง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ

เพียงแต่ว่า หายใจหอบกระชั้นขึ้นทุกที ริมฝีปากอ้าน้อย ๆ แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่ประโยคเดียว

คิ้วของถังเฉาขมวดแน่น แค่มองดูก็รู้ว่าหัวใจของหญิงสาวไม่ดี ทำให้เป็นลมชัก

เขานำหญิงสาวให้นอนราบลงกับพื้น หาอะไรบางอย่างจากในกระเป๋าของเธอ

ถังเฉาหายาปฐมพยาบาลฉุกเฉินด้วยความรวดเร็ว กรอกเข้าไปในปากของเธอ

เม็ดยาเข้าไปในปาก สีหน้าของหญิงสาวดีขึ้นนิดหน่อย อย่างน้อยก็ไม่ขาวซีดเหมือนกับก่อนหน้านี้แล้ว แต่ยังคงหายใจถี่กระชั้น

ถังเฉารู้ว่า อาจจะประคองไว้ได้ไม่ทันที่รถพยาบาลจะมา

ดังนั้น เขาจึงกัดฟัน สูดหายใจเข้าลึก ๆ ประกบเข้ากับริมฝีปากของหญิงสาว

เฮือก!

ทันใดนั้น ทุกคนในที่นั้นสูดหายใจอย่างตกตะลึง

จ้าวเย็นหรานก็เบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ ถึงแม้ว่าเธอจะรู้ว่าถังเฉากำลังผายปอดให้กับเธออยู่ แต่การใช้วิธีนี้ก็ยังทำให้สีหน้าของเธอไม่น่าดู

ทั้ง ๆ ที่วันนี้ถังเฉาเป็นพาร์ทเนอร์ของเธอ เธอยังทันไม่ได้ลิ้มลอง กลับโดนผู้หญิงคนอื่นฉวยโอกาสไปแล้ว