บทที่ 371 การศึกษาอนุบาล

ก็จ้องมองไปที่แก้มสีแดงของหลินชิงเสว่เป็นเวลานาน ถังเฉาก็เข้าใจได้ทันที นี่ไม่ใช่การกลั่นแกล้งล้อเล่นของถังเสี่ยวลี้ แต่ว่าหลินชิงเสว่มีความคิดอย่างนี้จริงๆ

ในขณะนั้น ท่าทีของเขาก็อ่อนโยนลง

ถึงแม้เขาสองคนจะมีลูกสาว แต่การมีตัวตนของถังเสี่ยวลี้ ทั้งหมดนี้เป็นความผิดพลาดที่สวยงาม

ช่วงเวลาที่ตั้งท้องถังเสี่ยวลี้ พูดได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิตของหลินชิงเสว่

ท้องสิบเดือน ต้องอุ้มท้องโตบุกเบิกเพื่อเริ่มต้นธุรกิจ และยังต้องระวังภัยคุกคามจากตระกูลหลวงในเยี่ยนตู สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเธออดทนผ่านมันไปได้อย่างไร

บางทีลูกอาจเป็นสิ่งเดียวที่เธอยอมกัดฟันสู้ต่อไป

เดี๋ยวนี้ถังเฉากลับมาแล้ว และสามารถให้ความสุขเธอได้อย่างเต็มที่ หลินชิงเสว่ก็มีความคิดที่อยากมีลูกชายอีกคนกับถังเฉา

“คุณคิดดีแล้วหรือ?”

จ้องมองหญิงสาวตรงหน้า แววตาของถังเฉาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

เขาพอใจกับชีวิตปัจจุบันของเขามาก ตราบใดที่หลินชิงเสว่ไม่เต็มใจ เขาจะไม่มีวันบังคับอย่างเด็ดขาด

หลินชิงเสว่จ้องมองถังเฉา นึกถึงความยากลำบากห้าปีที่ผ่านมา ดวงตาของเธอเปียกด้วยน้ำตา พยักหน้าอย่างจริงจัง

“อืม!"

“ดี”

ถังเฉาโอบเธอเข้ามากอดในอ้อมแขนอย่างไม่ลังเล และพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “ผมผิดต่อคุณไปแล้วครั้งหนึ่ง และผมจะไม่มีวันผิดต่อคุณเป็นครั้งที่สองอีก ไม่งั้นขอให้ฟ้า---”

ยังไม่ทันพูดจบ ริมฝีปากที่เปียกชุ่มก็ปิดปากของถังเฉาไว้

หลินชิงเสว่เป็นคนเริ่มที่จะจูบเขา ทำให้สมองของถังเฉาว่างเปล่า พอได้สติ ก็ยิ่งตอบสนองแรงขึ้น

ถังเสี่ยวลี้ที่อยู่ด้านข้างก็หัวเราะคิกคัก ยกมือสองข้างขึ้นปิดตา แต่มองผ่านช่องว่างระหว่างนิ้วของเธอ

“ฮู้...นี่อยู่บนถนน!"

ทันใดนั้นหลินชิงเสว่เหมือนนึกบางอย่างได้ พยายามที่จะผลักถังเฉาออกไป

มีผู้ชมยืนอยู่ล้อมรอบจริงๆ

แต่ว่า ไม่มีใครเยาะเย้ย มีเพียงแค่ปรบมือด้วยความปรารถนาดี

แต่ว่าหลินชิงเสว่ยังคงหน้าแดงสุดๆ

ถังเฉาไม่สนใจผู้คนมากมาย เอามือลูบปาก ทันใดนั้นก็หัวเราะอย่างตลกขบขัน "ลิปสติกของคุณอร่อยมาก"

หลินชิงเสว่ตั้งสติไม่ทัน ตกตะลึงชั่วครู่ แล้วเปลี่ยนเป็นความโกรธ

“ถังเฉา----"

เธอพูดไปแล้วจะไปตีถังเฉา แต่ถังเฉายื่นแขนมากอดเธอไว้

หลินชิงเสว่ทรุดตัวลงในอ้อมแขนของถังเฉา และพูดด้วยเหตุผลว่า "อย่าอยู่ที่นี่ ไปที่โรงแรมของคุณ ... "

มาถึงโรงแรมอย่างรวดเร็ว ถังเฉาแทบอยากวางหลินชิงเสว่ลงบนเตียงทันที

หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น ทั้งสองเหงื่อแตกเต็มตัวเดินออกมา

ถังเสี่ยวลี้เงยหน้าขึ้นมอง แล้วรีบวิ่งมาทันที "คุณพ่อคุณแม่ เมื่อไหร่หนูจะมีน้องชาย?”

หลินชิงเสว่ผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็จ้องไปที่ถังเฉาด้วยแก้มที่แดงก่ำ "ต้องโทษคุณ เคลื่อนไหวรุนแรงมาก เสี่ยวลี้ได้ยินหมดแล้ว!"

ถังเฉาจับไปที่ศีรษะอย่างอึดอัด ทันใดนั้นก็ตระหนักได้ว่า เด็กรู้เรื่องเร็วขนาดนี้ไม่ค่อยดีหนัก ดังนั้นเขาจึงนั่งลงและถามอย่างอดทน "เสี่ยวลี้ ลูกรู้ได้อย่างไรว่าพ่อแม่จะมีน้องชายให้ลูก?”

ถังเสี่ยวลี้กระพริบตาโตที่น่ารักของเธอ “เสี่ยวหลิงที่นั่งโต๊ะเดียวกันก็เป็นแบบนี้ พ่อแม่ของเธอกอดกันนอนตื่นขึ้นมา หลังจากนั้นก็มีน้องชายแล้วนะ”

"..."

กลับไปถึงห้อง ในใจถังเฉากับหลินชิงเสว่ทั้งดีใจทั้งกังวล

เรื่องที่ดีใจคือในสมองของถังเสี่ยวลี้มีเพียงแนวคิดแบบนี้ โดยไม่รู้ว่าทำการอย่างไรถึงมี

เรื่องที่น่ากังวลก็คือถังเสี่ยวลี้ยังเด็ก เกินกว่าที่จะรู้เรื่องด้านนี้ จะส่งผลต่อการเติบโตในอนาคต

“ดูแล้ว ถึงเวลาลงทะเบียนให้เรียนวิชาที่สนใจแล้ว”

ใบหน้าของหลินชิงเสว่เต็มไปด้วยความกังวล "ไม่ควรปล่อยให้เธออยู่บ้านวันๆไม่มีอะไรทำ ต้องปลูกฝังความสนใจของเธอ"

ถังเฉาส่ายศีรษะ "เสี่ยวลี้ยังเด็กเกินไป ให้ผ่านสักหลายปีก่อนเถอะ"

“ไม่ได้!"

หลินชิงเสว่เลิกคิ้ว ไม่ให้โอกาสถังเฉาคัดค้านเธอ "ลูกๆของคนอื่น ๆ สามขวบเขาก็ลงทะเบียนเรียนแล้ว เสี่ยวลี้อายุห้าขวบแล้ว ไม่เด็กแล้ว ถ้าหากยังไม่ไป เขาจะแพ้ตั้งแต่แรกเริ่มต้น"

ถังเฉาเข้าใจ ด้านนี้เธอจะไม่ยอมถอยแน่นอน ทำได้เพียงประนีประนอม "แล้วคุณมีแผนจะปลูกฝังให้เธอสนใจด้านไหน?"