ตอนที่ 379
บทที่ 379 ตระกูลเซี่ยจอมเผด็จการ
October 21, 2026
ผู้นำตระกูลทุกคนคุกเข่าต่อหน้าเซี่ยสิงจู๋ ราวกับหนูที่เจอแมวอย่างไงอย่างงั้น
ฉากนี้ทำให้เฉิงเพ่ยไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง
ผู้นำตระกูลทั้งหมดคุกเข่าลงจริงๆ！
“ผู้นำตระกูลเฉิน ผู้นำตระกูลจางและผู้นำตระกูลหลี่ พวกท่าน...ทำอะไรกันน่ะ？”
หล่อนยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ถามออกไปอย่างเหลือเชื่อ
ป๊าบ！
เฉินจื่อเหาตบเข้าไปที่หน้าของเฉิงเพ่ยอย่างรุนแรง พูดอย่างโกรธเคืองว่า “หล่อนมันหญิงเลว ยังไม่รีบหุบปากอีกนะ！”
จางเทียนเหอและหลี่ซื่อไห่เองก็ดูเย็นชา พวกเขาล่ะอยากจับผู้หญิงคนนี้ไปฆ่าให้รู้แล้วรู้รอด
ถ้าไม่ใช่เพราะเหล้าที่ทำให้หล่อนเป็นบ้า พูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา ผู้นำตระกูลเซี่ยจะถูกชักจูงให้เข้ามาได้ยังไงกัน
หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคำพูดของเฉิงเพ่ยจะต้องถูกได้ยินโดยคนของโรงแรมโจวจี้เป็นแน่ จากนั้นจึงรายงานผู้นำตระกูลเซี่ย เขาถึงได้มาดูด้วยตนเองแบบนี้
เมื่อนึกถึงสิ่งที่เฉิงเพ่ยพูดก่อนหน้า เฉินจื่อเหา จางเทียนเหอและผู้นำตระกูลต่างๆก็รู้สึกเกิดความกลัวขึ้นมาในใจ
ที่บอกว่าพวกเขาคือคนที่พูดตัดสินใจทุกอย่างในเจียงเฉิง แล้วตระกูลเซี่ย ตระกูลหูและตระกูลลู่ไปอยู่ไหนล่ะ？
ปลาหมอตายเพราะปาก ปลาหมอตายเพราะปากจริง！
หลินชิงเสว่ที่กำลังจะออกไป ก็กลับตกตะลึงเมื่อเห็นการปรากฏตัวของเซี่ยสิงจู๋ เธอไม่รู้ว่าควรเดินออกไปดีไหม ดังนั้นจึงได้แต่มองไปที่ถังเฉา
อย่างไรก็ตาม เธอกลับพบว่าถังเฉายังคงนั่งอยู่ที่เดิม ทำตัวราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น อีกทั้งยังดึงหลินชิงเสว่ให้มานั่งด้วยกัน พร้อมกับกระซิบเบาๆข้างหูว่า “ผมขอเชิญคุณมาดูการแสดงก็แล้วกัน”
เมื่อเห็นผู้นำตระกูลของเจียงเฉิงคุกเข่าลง หลินชิงเสว่ก็พอเข้าใจได้ทันที พร้อมกับมองไปที่ถังเฉาอย่างเหลือเชื่อ “ผู้นำตระกูลเซี่ย นายเชิญมางั้นเหรอ？”
ถังเฉาไม่ได้พูดอะไร มีแต่รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของเขา
ซึ่งนั่นทำให้ สีหน้าของหลินชิงเสว่ดูตะลึงมากขึ้นไปอีก
เธอเคยได้ยินมาว่าตระกูลเซี่ยนั้นมีตำแหน่งสถานะพอๆกับตระกูลซ่งที่หมิงจูเลย แถมผู้นำตระกูลที่ยิ่งใหญ่แบบนี้ยังมาที่นี่อีก มันเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆงั้นเหรอ？
ในเวลานี้เอง เซี่ยสิงจู๋เดินเข้ามาด้านใน ดวงตาของเขานั้นดูมืดมน มองกวาดไปรอบๆจนมาที่ผู้นำของสามตระกูลที่ยิ่งใหญ่
“เฉินจื่อเหา จางเหอเทียน หลี่ซื่อไห่ พวกนายนี่มันน่าเกรงขามซะจริงนะ！”
“พวกนายผู้นำตระกูลเฉิน ตระกูลตางและตระกูลหลี่นี่เป็นตระกูลแนวหน้าที่แข็งแกร่งกันเสียจริง กล้าดียังไงมาพูดได้อย่างหน้าไม่อายว่าที่พวกนายทั้งสามเป็นคนพูดตัดสินใจทุกๆเรื่องของเจียงเฉิง！”
เฉินจื่อเหาและคนอื่นๆในสามตระกูลกลัวลนลานไปหมด พวกเขาได้แต่ตบหน้าของตัวเอง
“ผู้นำตระกูลเซี่ย มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด เข้าใจผิด...”
“เข้าใจผิด？”
เซี่ยสิงจู๋หัวเราะอย่างเย็นชา “ฉันอยู่ข้างนอกมากพักใหญ่แล้ว พวกนายไม่ได้บอกเหรอว่า ถ้าพวกนายโกรธ ต่อให้เป็นตระกูลยักษ์ใหญ่สามตระกูล ก็ไม่มีปัญญา？แถมยังบอกอีกว่าอีกไม่นานก็จะได้เลื่อนขั้นเป็นมหาเศรษฐี มาแทนที่ฉันหรือไง？”
เซี่ยสิงจู๋ไม่ได้พูดอะไร ใบหน้าของเฉินจื่อเหา จางเทียนเหอและหลี่ซื่อไห่ก็ซีดมากขึ้นกว่าเดิม ที่แท้ผู้นำตระกูลเซี่ยก็ยืนอยู่นานแล้ว
แววตาของเฉินจื่อเหานั้นส่องแสงประกายความรุนแรง คว้าผมของเฉิงเพ่ยและโยนลงไปที่ด้านหน้าของเซี่ยสิงจู๋อย่างแรง
“ผู้นำตระกูลเซี่ย พวกเราไม่มีความคิดแบบนั้นแน่ๆครับ เป็นเพราะยัยผู้หญิงเลวคนนี้ ที่ไม่ให้ความสำคัญกับท่าน ไม่มีท่านในสายตา แถมยังมาดูหมิ่นผู้นำตระกูลเซี่ยอีก ควรตายจริงๆ！”
“ใช่ครับท่านผู้นำตระกูลเซี่ย ผมจะให้หล่อนมาขอโทษท่าน！”
จางเทียนเหอพูดด้วยใบหน้าที่มืดมน ตบเข้าไปที่ใบหน้าของเฉิงเพ่ยอย่างหนักและตะโกนออกมาอย่างโกรธเคือง “กล้ามากนักนะที่มาดูถูกท่านผู้นำตระกูลเซี่ยแบบนี้ ยังไม่รีบไปขอโทษอีก！”
เฉิงเพ่ยนั้นรู้สึกกลัวแทบตาย หล่อนไม่ได้สนใจความเจ็บปวดทางร่างกาย ค่อยๆเงยหน้าขึ้น มองไปที่เซี่ยสิงจู๋
“เขาคือ...ผู้นำตระกูลเซี่ยงั้นเหรอ？”
“รู้แบบนี้แล้ว ยังจะกล้าดูถูกท่านผู้นำตระกูลอีกเหรอ？อยากตายหรือไง！”
ใบหน้าของหลี่ซื่อไห่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา
“ฉัน...”
ริมฝีปากของเฉิงเพ่ยนั้นลังเลไม่กล้าที่จะพูดประโยคหลังออกมา