บทที่ 388 เฒ่าเจ้าเล่ห์สารพัดพิษ

ถังเฉาเข้าใจในทันใด ที่แท้เป็นเพราะในตัวท่านหงมีพินัยกรรมซ่อนอยู่

ตระกูลที่ร่ำรวยไม่มีความรักต่อกัน และเหตุผลหลักๆเกิดจากพินัยกรรม

ไม่ว่าจะรักกันแค่ไหน เมื่อเผชิญกับเงิน ทุกอย่างก็ไม่สำคัญอีกต่อไป

ในขณะนี้ ไม่มีเสียงแม้แต่น้อย ทุกคนหายใจเข้าออกเร็วขึ้น สายตามองไปยังท่านหงอย่างกระตือรือร้น

ถังเฉาเหลือบมองที่จ้าวเย็นหรานด้วยความสงสาร ผู้นำถูกสังหาร แต่ไม่มีลูกคนใดสนใจความตายของเขา แต่มุ่งความสนใจเพื่อแย่งชิงตำแหน่งผู้นำและพินัยกรรม

ไม่มีใครรู้ว่าความคิดอะไรที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผิวหนังที่บูดบึ้งหรือเคร่งขรึมนี้ของมนุษย์คนนี้ได้

ใบหน้าจ้าวเย็นหรานเต็มไปด้วยความโกรธ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้

ใบหน้าของท่านหงสงบและค่อยๆพูดออกมา

“ในชีวิตนี้ของคุณท่าน ทรงมีอำนาจและเงินทองทั้งมวล มีเกียรติตลอดเวลา สิ่งเดียวที่ยังปล่อยวางไม่ได้คือทรัพย์สินของตระกูล จึงทรงทำพินัยกรรมและเลือกคนๆหนึ่งมาสืบทอดมรดกของตระกูล!”

เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ ลูกนอกสมรสทุกคนก็กลั้นหายใจ

ท่านหงก็ยิ้มเล็กน้อย และไม่พูดต่อ เพียงเหลือบมองผู้ชมที่อยู่ตรงนั้น

ทุกคนที่ถูกกวาดมอง ต่างก็เผยความดีใจบนใบหน้า แต่ท่านหงไม่เคยหยุดสายตาเลยแม้แต่วินาทีเดียว

ทันใดนั้น เขาจ้องมองไปที่ตัวของจ้าวเย็นหราน และใบหน้าที่มีรอยย่นก็แสดงให้เห็นถึงความอ่อนโยนของผู้สูงอายุ

“คุณเย็นหราน รบกวนขึ้นมาหน่อย”

ทันทีที่คำพูดนี้ออกจากปากของเขา จ้าวเย็นหรานก็แปลกใจในทันที

ดวงตาของจ้าวตงชิวสื่อเหลยและแม้แต่จ้าวจือชิวที่อยู่ข้างหลังก็เย็นชาในทันที และร่องรอยของเจตนาฆ่าก็ส่องประกายผ่านส่วนลึกของดวงตาของพวกเขา

ถังเฉายิ้มให้เธอ "ไปเถอะ"

จ้าวเย็นหรานลังเลสักพักและขึ้นไปชั้นบนอย่างช้าๆ

“และคุณถัง ขึ้นมาพร้อมกันด้วย”

ในขณะนี้ ท่านหงมองไปที่ถังเฉา ยิ้มและพูด

"ผมด้วยเหรอ?"

ถังเฉาตกตะลึงครู่หนึ่ง แล้วดวงตาของเขาก็หรี่ลงลึกๆ

จ้าวเหล่าลิ่ว มีแผนอะไรกันแน่?

แม้ว่าเขาจะเคยคลุกคลีกับตระกูลจ้าวก็ตาม แต่มันก็ล้วนเป็นความทรงจำที่ไม่ดีมากนัก ทำไมต้องเรียกเขาไปด้วย?

ถังเฉาไม่ได้มีความสุขแม้แต่น้อย แต่ก็ระวังตัวมากขึ้นอีกเล็กน้อย

เมื่อมองดูถังเฉาและจ้าวเย็นหรานขึ้นไปชั้นบน ความเย็นชาในดวงตาของจ้าวตงชิวสื่อเหลยและจ้าวจือชิวยิ่งเพิ่มมากขึ้นไปอีก และใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความโกรธ

หากเป็นแค่จ้าวเย็นหราน พวกเขาก็จะไม่รู้สึกเจ็บใจแบบนี้ เหตุใดคนนอกอย่างถังเฉา จึงมีสิทธิ์ได้รับเลือก?

จ้าวตงชิวและ จ้าวจือชิวมองหน้ากันและทั้งคู่ก็เห็นสิ่งเดียวกันในสายตาของกันและกัน

นั่นคือไฟแห่งความโกรธ

……

ถังเฉาและจ้าวเย็นหรานตามท่านหงเข้าไปในห้อง

สิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาคือโลงศพสีดำ

ซ่า!

ในเวลานี้ ท่านหงล็อกประตูจากข้างใน

ถังเฉาเหลือบมองเขาทันที และท่านหงก็อธิบายว่า "เป็นเรื่องใหญ่ ระวังผนังมีหู"

จ้าวเย็นหรานมองไปที่โลงศพสีดำอย่างเหม่อลอยและถามว่า "นี่เป็นโลงศพของพ่อใช่ไหม?"

ท่านหงพยักหน้าแรงๆ

“อีกไม่นานก็จะเอาไปฝังแล้ว”

“คุณหนู อย่าเศร้ามาก!”

"พ่อ!"

จ้าวเย็นหรานหมอบอยู่บนโลงศพและร้องไห้

อย่างไรก็ตาม ถังเฉามองโลงศพนี้อย่างลึกซึ้ง

ความสงสัยก่อตัวขึ้นในหัวใจของเขา

จ้าวเหล่าลิ่ว เขาตายแล้วจริงๆเหรอ?

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยเห็นร่างของจ้าวเหล่าลิ่ว แม้แต่โลงศพนี้ก็ปิดไว้แน่น

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้พูดออกมา มันเป็นการไม่ให้เกียรติผู้ตาย

“คุณหนู นี่คือพินัยกรรมที่คุณท่านเขียนไว้”

ท่านหงหยิบกระดาษที่มีรอยย่นออกมา ถอนหายใจแล้วพูดว่า “หลังจากที่คุณท่านรู้ว่าเขาเป็นมะเร็ง เขาก็ได้เขียนพินัยกรรมนี้ไว้แล้ว”

จ้าวเย็นหรานยังคงคว่ำอยู่บนโลงศพและพูดโดยไม่หันกลับมามอง "คุณอ่านให้ฉันฟังสิ"

ท่านหงอ่านเนื้อหาที่ไม่มีประโยชน์ยาวเหยียด ล้วนเป็นความรู้สึกของจ้าวเหล่าลิ่ว ที่มองย้อนกลับไปในอดีตที่ใช้ชีวิตอยู่บนโลก ในความประสงค์ของเขา เขายังกล่าวถึงมารดาผู้ให้กำเนิดของจ้าวเย็นหราน เขารู้สึกผิดต่อภรรยา และรู้สึกผิดต่อผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยได้ทำลาย . .

ดวงตาของถังเฉาเย็นชา และเขาไม่รู้สึกถึงความรู้สึกผิดใดๆจากจดหมาย

คำลงท้ายในพินัยกรรมทำให้นัยน์ตาของเขาหดตัวเล็กน้อย

“ชีวิตผมอยู่ได้ไม่นาน และหลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว ผมตัดสินใจที่จะมอบมรดกทั้งหมดของตระกูลจ้าวให้กับชายหนุ่มที่ชื่อถังเฉา สำหรับสิ่งนี้ ผมมีเพียงคำขอเดียวเท่านั้น กรุณาปฏิบัติดีต่อจ้าวเย็นหราน!”

ใบหน้าของจ้าวเย็นหรานเต็มไปด้วยความประหลาดใจ และเธอก็ปิดปากของเธออย่างเหลือเชื่อ และถังเฉาก็ตกใจเช่นกัน

“นี่คือเนื้อหาของพินัยกรรม?”