บทที่ 391 กลืนไม่เข้า คายไม่ออก

ชั่วพริบตานี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เร็วจนทุก ๆ คนล้วนไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง

ราวกับว่าเวลาได้หยุดเดินไปในชั่วพริบตา เคลื่อนไหวอย่างเนิบช้าเป็นอย่างมาก

รูม่านตาของหลินชิงเสว่ที่ถูกหวดจนร่วงลงไปเบิกกว้าง แม้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ล้วนแต่ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เห็นแค่หลินเจิ้นสงที่เลือดไหลเต็มตัวที่ล้มลงบนตัวของเธอ

โจวเหม่ยหยูนกับหลินฉ่ายเวยมองฉากนี้ด้วยอาการเบิกตากว้างอ้าปากค้าง โจวเหม่ยหยูนยิ่งตกใจจนหนาวสะท้านไปทั้งตัว หัวใจเต้นตึกตักอย่างต่อเนื่อง

จนกระทั่งถึงตอนนี้เธอถึงจะเข้าใจได้ว่าคนที่มาลอบสังหารจะอยู่ข้างนอกตลอดเวลาโดยที่เธอคาดไม่ถึง

รอยยิ้มบนใบหน้าของถังเฉาชะงักค้างไปในทันที เขาหันกลับมามองฉากนี้อย่างไม่อยากจะเชื่อ

ตอนนี้แขกในงานเลี้ยงล้วนแต่กลับกันไปจนหมด เหลือเพียงครอบครัวของหลินเจิ้นสงกับครอบครัวของถังเฉาเท่านั้น

พริบตาต่อมาก็มีเสียงกรีดร้องอย่างน่าเวทนาที่ทำให้ผู้คนฟังแล้วเศร้าใจดังขึ้นในที่นั้น

“คุณพ่อคะ!”

หลินฉ่ายเวยวิ่งเข้าไปอยู่ข้าง ๆ ร่างของหลินเจิ้นสงอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น น้ำตาทะลักออกมานอกเบ้าตา

“มีมือปืนซุ่มยิง!”

ชั่วพริบตาเดียว บนใบหน้าของถังเฉาก็เต็มไปด้วยรังสีสังหาร เพียงชั่วพริบตาเขาก็วิ่งไปจนถึงหน้าต่างของโรงแรม ดึงม่านทั้งหมด

ปิ้ว ๆ!

แล้วก็มีกระสุนอีกสองนัดยิงทะลุกระจกมา ทำให้ผ้าม่านกระจุยกระจาย

หลังจากนั้น ก็ไม่มีข่าวคราวอีก

ถังเฉาประคองหลินชิงเสว่ให้ลุกขึ้น เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง “ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?”

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ! คุณพ่อเป็น!”

ดวงตาของหลินชิงเสว่แดงก่ำ ท่าทางขวัญหนีดีฝ่อ

บนใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความละอายใจ ทำไมจะดูไม่ออกว่าเพื่อที่จะปกป้องเธอ หลินเจิ้นสงถึงได้โดนยิงเข้า

ในตอนนี้หลินเจิ้นสงขยับตัวเบา ๆ ยกมือขึ้นมาน้อย ๆ จะสัมผัสแก้มของหลินชิงเสว่ “ชิงเสว่… ลูกไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“หนูไม่เป็นไร หนูไม่เป็นไร! พ่อคะ ท่านก็อย่าเป็นอะไรไปเลย!”

ดวงตาของหลินชิงเสว่มีน้ำตาไหลออกมา

บนฝ่ามือของหลินเจิ้นสงเต็มไปด้วยเลือด แต่หลินชิงเสว่ก็ยังกุมมือของเขาเอาไว้ เอาแก้มแนบลงไปบนฝ่ามือด้วยตัวเอง

สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่ส่งมาจากใบหน้าของหลินชิงเสว่ หลินเจิ้นสงก็แย้มรอยยิ้มออกมา “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรก็ดี…”

ในดวงตาของเขามีความเมตตาและอ่อนโยนอยู่ เหมือนกับกำลังมองลูกสาวของตัวเอง

“พ่อคะ ท่านอย่าพูดอะไรอีกเลย พวกเราจะรีบพาท่านไปโรงพยาบาล!”

ถังเฉาหันหลังกลับทันที พูดกับหลินฉ่ายเวยว่า “รีบเรียกรถพยาบาล!”

พูดจบก็ล้วงเข็มเงินออกมา แทงเข้าไปบนตำแหน่งหลายตำแหน่งบนร่างของหลินเจิ้นสง ช่วยเขาสกัดลมปราณในร่างกาย

แต่ว่าเรื่องที่เขาทำได้ก็มีเพียงเท่านี้ หลังจากนี้ยังต้องไปช่วยชีวิตที่โรงพยาบาล

หลินเจิ้นสงมองไปที่ถังเฉาอีก พยายามที่จะลืมตา เอ่ยฝากฝังว่า “เสี่ยวเฉา ชิงเสว่ต้องส่งต่อให้นายแล้ว ดูแลเธอให้ดี ๆ…”

“รถพยาบาลมาแล้วค่ะ!”

ในตอนนี้เอง หลินฉ่ายเวยก็วิ่งเข้ามา

ถังเฉาไม่พูดคำอื่นอีก เขาอุ้มหลินเจิ้นสงวิ่งลงไปชั้นล่าง

หลินชิงเสว่เองก็อุ้มถังเสี่ยวลี้ขึ้นมา แล้วตามหลินฉ่ายเวยไป

หอประชุมที่ใหญ่เช่นนี้เหลือเพียงโจวเหม่ยหยูน

เธอมองอยู่นานด้วยความยังไม่หายจากอาการตกใจ ปากก็พูดพึมพำว่า “สำเร็จแล้ว… ฉันประสบความสำเร็จแล้ว!”

นาทีต่อมาเธอก็หัวเราะเสียงดังออกมาราวกับบ้าคลั่ง สีหน้าเปลี่ยนเป็นอาฆาตแค้นอย่างรวดเร็ว “หลินเจิ้นสง ฉันไม่ให้แกกับลูกของแกได้คืนดีกันหรอก ไม่เพียงแค่แกตาย เธอก็ต้องตาย แบบนี้ทรัพย์สมบัติทั้งหมดก็จะเป็นของฉันแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ๆ...”

......

หลังจากมาถึงโรงพยาบาลแล้ว หลินชิงเสว่ก็เรียกหาหมอทันที “คุณหมอคะ พ่อของฉันโดนยิงค่ะ ฉันขอร้องคุณล่ะ ช่วยพ่อฉันด้วย ไม่ว่าจะเสียเงินเท่าไหร่ก็ไม่เป็นไร!”

ในตอนที่มองเห็นหลินเจิ้นสงที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด คุณหมอก็ตกตะลึงเป็นอย่างมาก ส่งเขาเข้าไปในห้องฉุกเฉินโดยไม่มีความลังเลใจเลยแม้แต่นิดเดียว

หลินฉ่ายเวยกับหลินชิงเสว่นั่งอยู่ด้านนอกด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา เครียดจนเหงื่อออกเต็มฝ่ามือ

“พ่อคะ คุณตาเป็นอะไรเหรอคะ?”