บทที่ 437 คนบ้าดนตรีมาแล้ว

ที่จริงแล้วตั้งแต่ตอนที่เธอหนีเอาชีวิตรอดออกมา เธอก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

เพราะว่ามันง่ายมากจริง ๆ ง่ายจนไม่เหมือนการคุมขัง

เศษกระจกที่อยู่บนพื้น บันได หน้าต่างที่หนีรอดออกมา ดูเหมือนว่าตั้งใจจะเตรียมมาเพื่อเธออย่างไรอย่างนั้น

แต่ในตอนนั้นโจวเหม่ยหยูนไม่ได้สนใจอะไรมาก ทำได้เพียงทำใจกล้าวิ่งหนีออกมา

ด้วยเหตุนี้การกระทำทุกย่างก้าวของเธอหลังจากนั้นจึงอยู่ในการคาดเดาของถังเฉาทั้งหมด

เพราะเขารู้ดีว่าลำพังแค่โจวเหม่ยหยูนคนเดียว ไม่ว่าจะได้รับการล่อลวงมามากเท่าไหร่ ก็ล้วนแต่ไม่มีความกล้าที่จะไปทำเรื่องอย่างการจ้างนักฆ่ามาฆ่าคนเช่นนี้ได้

นอกจากจะมีอำนาจเบื้องหลังคอยหนุนหลังอยู่

ความจริงถูกพิสูจน์แล้วว่าถังเฉาทายถูก

หลินฉ่ายเวยยืนอยู่ด้านหลังของถังเฉา สองตาแดงก่ำคล้ายกับสิ้นหวัง “แม่คะ ทำไมท่านไม่พูดออกมาคะ ยังต้องคิดหาวิธีแก้แค้นอีก?”

หลินเจิ้นสงเองก็มองโจวเหม่ยหยูนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมืดครึ้ม

เมื่อครู่พวกเขายืนอยู่ที่ประตูใหญ่บ้านตระกูลโจวอยู่นานแล้ว ฟังบทสนทนาของพวกเขาได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

ระหว่างทางมาที่นี่ หลินเจิ้นสงยังคิดว่าหวังว่าจะสามารถจัดการผ่อนผันคดีความได้ แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว ไม่สามารถผ่อนผันได้โดยสิ้นเชิง ทำได้เพียงจัดการอย่างเข้มงวด!”

“นี่ไม่ใช่เรื่องของพวกเรานะ ถ้าจะจับ ก็อย่ามาจับพวกเรา!”

โจวฉวนกั๋วตกใจจนหน้าซีด ทันใดนั้นก็พูดกับหวางเยี่ยนว่า “เป็นเธอ เป็นความคิดของเธอ พวกเราถูกผู้หญิงคนนี้ล่อลวง"

“อย่างนั้นเหรอ?”

บนใบหน้าของหวางเยี่ยนยิ้มอย่างล้ำลึกยิ่งขึ้น “เท่าที่ฉันรู้มา ที่คุณหลินถูกนักฆ่าลอบฆ่า ก็เป็นเพราะว่านักฆ่าที่ตระกูลโจวของพวกคุณเชิญมา"

“ตอนนี้คนคนนั้นถูกจับแล้ว ทั้งยังสารภาพทุกอย่างออกมาแล้วด้วย"

คำพูดประโยคนี้ตัดความคิดที่คิดจะตีตัวออกหากของโจวฉวนกั๋วโดยสิ้นเชิงอย่างไม่ต้องสงสัย สีหน้าของเขาซีดเผือดทันที

สายตาของหวางเยี่ยนกวาดมองทั่วทั้งสถานที่ “คนที่ออกเงินทั้งหมดล้วนเป็นฆาตกร พาตัวไปให้หมด!”

สวบสาบ!

ฉับพลัน กองกำลังแทบเกินครึ่งหนึ่งของตระกูลโจวก็ถูกคุมตัวไปทั้งหมด

ตระกูลโจวเป็นว่าที่ตระกูลชั้นหนึ่งในเมืองหมิงจูและเมืองซ่างเฉิง แต่นั่นก็อยู่ภายใต้สถานการณ์ที่ตระกูลเจิ้งให้การสนับสนุนอยู่ ตอนนี้ตระกูลเจิ้งล่มสลายมาค่อนข้างจะนานแล้ว ตระกูลโจวก็ยิ่งแย่ลงทุกวัน ๆ

ตระกูลที่ยากจนทุกเรื่องก็ย่อมอ่อนแอ ยิ่งเป็นตระกูลที่ยากจนมากเท่าไหร่ก็ยิ่งไม่มีความเห็นอกเห็นใจจากมนุษย์ มีเพียงการหวังผลประโยชน์เต็มตา

คนในตระกูลโจวเริ่มทะเลาะกันเรื่องแบ่งสมบัติของตระกูล ในหนึ่งล้านนี้ นอกจากสองแสนที่โจวเหม่ยหยูนออก แปดแสนที่เหลือ เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของคนในตระกูลโจวล้วนแต่มีส่วนร่วมด้วย

ด้วยความรวดเร็ว บ้านตระกูลโจวที่ใหญ่โตก็เงียบสงัด คนในตระกูลโจวที่เข้าร่วมทั้งหมดล้วนถูกคุมตัวไป

คนในตระกูลโจวทุกคนที่ถูกควบคุมตัวเหลือบมองโจวเหม่ยหยูน มองเธอด้วยสายตาอาฆาตพยาบาททั้งหมด

พริบตาเดียวก็เหลือเธออยู่เพียงคนเดียว

สายตาของทุกคนล้วนมองไปทางโจวเหม่ยหยูนอย่างเย็นยะเยือก

“แม่คะ ท่านพูดออกมาเถอะค่ะว่าทำไมต้องทำแบบนี้!”

บนใบหน้าของหลินฉ่ายเวยเต็มไปด้วยน้ำตาเรียบร้อยแล้ว คนที่ทุกข์ใจที่สุดในบรรดาคนมากมายนี้ก็คือเธอ

โจวเหม่ยหยูนมีความผิดร้ายแรงที่สุด แต่เธอยังเป็นผู้หญิง กลับไม่สนใจเธอไม่ได้

โจวเหม่ยหยูนเองก็รู้ว่าสถานการณ์เลวร้ายเกินจะแก้ ล้มลงไปนั่งด้วยสีหน้าไร้จิตวิญญาณ

นานมาก เธอหัวเราะออกมาอย่างเปล่าเปลี่ยว “ได้ ฉันจะบอกแกให้ว่าทำไมต้องทำแบบนี้"

สายตาของถังเฉาล้ำลึก จ้องเธอเขม็ง เขาเองก็อยากรู้เหตุผลว่าทำไมโจวเหม่ยหยูนต้องทำเช่นนี้

หลินเจิ้นสงกลับหันหลังกลับไป น้ำตาหนึ่งหยดไหลออกมาจากดวงตา

โจวเหม่ยหยูนมองหลินฉ่ายเวย เอ่ยด้วยความตั้งใจว่า “ฉันทำแบบนี้เพราะแกทั้งนั้น"

“เพื่อหนู?”

ได้ยินอย่างนั้น หลินฉ่ายเวยก็ตกตะลึง

โจวเหม่ยหยูนพยักหน้า เบ้าตาเปลี่ยนเป็นสีแดงของโลหิต “หลินชิงเสว่เป็นพี่สาวแท้ ๆ ของแก ความลับนี้ฉันกับเจิ้นสงรักษามายี่สิบกว่าปีแล้ว นึกว่าจะไม่ถูกค้นพบตลอดไป นึกไม่ถึงว่าจะต้องเปิดเผยเสียแล้ว"

“ถังเฉาแต่งงานกับหลินชิงเสว่ไปแล้ว เท่ากับว่าเธอกลับตระกูลหลินด้วยฐานะอื่น เช่นนี้แล้วพ่อของแกจะต้องย้ายความสำคัญไปอยู่ที่เธออย่างแน่นอน พอถึงตอนนั้น ตระกูลนี้ไหนเลยจะมีที่ยืนให้พวกเราสองคนแม่ลูก?”

พูดมาถึงตรงนี้อารมณ์ของโจวเหม่ยหยูนก็พังทลายในทันที น้ำตานองหน้า

“แกชอบพูดว่าฉันไม่เสียดายที่จะให้แกแต่งเข้าตระกูลที่ร่ำรวยก็เพื่อเงิน แต่ที่ฉันทำแบบนี้ เพื่อใคร? ไม่ใช่หวังให้แกได้แต่งงานกับตระกูลที่ดีหรอกหรือ!”

“เดิมทีเจิ้นสงเป็นคนของตระกูลหลวงในเยี่ยนตู ต่อให้เป็นแค่คนรับใช้คนหนึ่ง แต่ก็มีฐานะสูงศักดิ์ ถ้าหากวันหนึ่งได้กลับไปเยี่ยนจิง มูลค่ามรดกของตระกูลหลินก็จะเพิ่มขึ้นทวีคูณ ถ้าหากให้ลูกสาวคนโตของเขากลับมาอยู่ที่บ้านของพวกเรา มรดกนี้จะยังมีส่วนของพวกเราหรือ?”

ดวงตาทั้งคู่ของเธอเบิกโต จ้องหลินฉ่ายเวยอย่างแน่วแน่ พูดทั้งน้ำตา “ฉ่ายเวย แกเป็นแค่ลูกสาวของเขากับภรรยาที่แต่งเข้ามาทีหลัง ฐานะจะเทียบกับหลินชิงเสว่ได้อย่างไร? มีของบางอย่าง เรื่องบางเรื่อง ที่ทำได้เพียงอาศัยการช่วงชิงของพวกเราเอง แกรู้บ้างไหม?”