บทที่ 439 ประสบปัญหาใหญ่

“ประธานถัง ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้ได้คะ?”

พอคำพูดนี้ของถังเฉาลั่นออกมา คิ้วโก่งของฟางหย่าก็ตั้งขึ้น พูดขึ้นด้วยความเดือดดาลเต็มใบหน้า

ตั้งแต่หลังจากได้รู้ว่าภรรยาของถังเฉาก็คือหลินชิงเสว่ ฟางหย่าก็ตัดใจอย่างถึงที่สุด

เพียงแค่คิดว่าต่อไปสามารถอยู่บริษัทเดียวกับถังเฉา ได้เจอหน้ากันทุกวันก็พอใจแล้ว

แต่ว่าถังเฉากลับเสนอความเห็นให้หลินชิงเสว่เห็นด้วยที่จะยกบริษัทให้กับสำนักงานการก่อสร้าง นี่ทำให้ฟางหย่ารับไม่ได้แล้ว

พวกของหลี่ถาวก็มองกันด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว

ถังเฉากลับไม่ได้อธิบาย เพียงแค่มองหลินชิงเสว่

หลินชิงเสว่ก็ตกอยู่ในความเงียบ

ซือเหวินปินก็นั่งกลับลงไปอีกครั้ง ไม่รีบร้อนเลยแม้แต่น้อย

“ประธานหลิน สามีของคุณก็พูดอย่างนี้แล้ว คุณก็เชื่อฟังผมเถอะ เซ็นชื่อเถอะ? ไม่อย่างนั้นทุกคนก็จะไม่มีความสุข นี่ไม่ดีหรอกหรือ”

“บริษัทให้คุณได้ แต่ว่าถ้าหากจะเอาคืนกลับมาอีกก็ยากแล้วล่ะ”

ถังเฉาเปลี่ยนหัวข้อสนทนา มองซือเหวินปินแล้วยิ้มอย่างเย็นชาหนึ่งครั้ง

ทันใดนั้นซือเหวินปินก็ประหลาดใจไปทั้งใบหน้า

เหมือนไร้วิญญาณอยู่นาน ทันใดนั้นใบหน้าก็เต็มไปด้วยความเดือดดาล “ล้อเล่นหรือ ผมยังไม่ได้รับบริษัทของพวกคุณ แล้วจะมาคืนให้พวกคุณได้อย่างไร?”

“นั่นมันก็ไม่แน่นะ”

ถังเฉาหัวเราะหึหึแล้วเอ่ยว่า “อีกอย่าง คืนหรือไม่... ไม่ใช่คุณที่ตัดสินใจ?”

ซือเหวินปินไม่รู้ว่าคำพูดนี้ของถังเฉาหมายความอย่างไร แต่เขาฟังความคุกคามในคำพูดของถังเฉาออก ตอนนี้จึงหัวเราะเสียงเย็นออกมา “คุณคุกคามผม?”

“แต่ก่อนเห็นแก่ที่คุณรู้จักกับประธานเจิง เจิงเทียนเสียง ถึงได้รักษาหน้าคุณอยู่สามส่วน อย่ามาไม่รู้จักดีชั่ว!”

ถังเฉายิ้ม ไม่ได้โกรธ และก็ไม่ได้อธิบายอีก เพียงแค่มองไปยังหลินชิงเสว่ ในดวงตามีแววให้กำลังใจ

หลินชิงเสว่ลังเลอยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า สุดท้ายก็ตัดสินใจได้

“ตกลงค่ะ ฉันจะมอบลี่จิงให้กับคุณ!”

“ประธานหลิน!”

“ประธานหลิน คุณทำอะไร?”

สีหน้าของฟางหย่าและหลี่ถาวล้วนเปลี่ยนไปมาก พากันยับยั้ง

หลินชิงเสว่เองก็มีสีหน้าจริงจัง “ฉันรู้ความหมายของพวกคุณ แต่ว่า... ฉันไม่ยอมให้ลี่จิงตกอยู่ในมือของคนอื่นแน่!”

ซือเหวินปินหัวเราะอย่างหยิ่งยโส “ยังจะมาพูดอะไรไม่ยอมให้บริษัทตกอยู่ในมือของคนอื่นแน่ เธอถูกเตะออกจากเกมแล้ว!”

หลินชิงเสว่มีสีหน้าเย็นชา เซ็นชื่อของตัวเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ส่งไปให้ซือเหวินปิน “หวังว่าคุณจะไม่เสียใจในภายหลังนะคะ”

เธอเองก็นึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ที่คนบ้าดนตรีเคยพูดเอาไว้ พฤติกรรมครั้งนี้ของซือเหวินปินเป็นการหาเรื่องเดือดร้อนเข้าตัวอย่างแน่นอน

ซือเหวินปินรับบริษัทเอาไว้ พักหนึ่งก็มีความมั่นใจขึ้นมา เอ่ยสั่งกับพวกเธอว่า “ให้เวลากับพวกเธอครึ่งวัน เก็บของแล้วไสหัวออกไปซะ!”

มองดูฉากนี้ ฟางหย่ากับหลี่ถาวก็โมโหแต่ไม่กล้าพูดออกมา

มองส่งซือเหวินปินมาโดยตลอดแล้วพวกเธอถึงเดินขึ้นมาข้างหน้า เตรียมจะเอ่ยถามกับประธานหลินว่าทำไมจะต้องมอบบริษัทให้ด้วย

ถังเฉากลับส่ายศีรษะ ชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า “ทุกท่าน พวกคุณกลับบ้านไปพักผ่อนกันก่อนสองวัน ผมขอรับรองกับทุกคนว่า เมื่อพวกคุณกลับมาลี่จิงจะยังคงเป็นลี่จิงดังเดิม”

พวกของฟางหย่ากับหลี่ถาวล้วนแต่มองกันไปมาไม่พูดไม่จา ช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร

“ตกลงค่ะ พวกเราเชื่อคุณ!”

ฟางหย่ากัดฟันเอ่ยกับถังเฉาว่า

“ถ้าหากว่าไม่มีลี่จิงแล้ว ฉันจะไม่ให้อภัยคุณแน่!”

ฟางหย่านำผู้คนจากไป

หลินชิงเสว่มองถังเฉาแวบหนึ่ง “การกระทำนี้ของคุณก่อให้เกิดความแค้นของคนมากมายแล้วนะคะ”

ถังเฉาแบมืออย่างช่วยไม่ได้ “ช่วยไม่ได้นี่ครับ ทุกอย่างคิดเพื่อภาพรวม”

บริษัทยกให้เป็นของสำนักงานการก่อสร้างชั่วคราว ถังเฉากับหลินชิงเสว่ทำได้เพียงกลับบ้านล่วงหน้า

ตอนนี้ถังเสี่ยวลี้ยังอยู่ที่โรงเรียนอนุบาล ในบ้านมีเพียงพวกเขาสองคน

ถังเฉามองบ้านที่เงียบสงัด ฉับพลันก็ร้องเรียกขึ้นมา “ที่รัก”

“อะไรหรือคะ?”

หลินชิงเสว่เพิ่งจะวางกระเป๋า

“คุณยังอยากมีน้องชายให้ถังเสี่ยวลี้หนึ่งคนไม่ใช่หรือครับ? ยังรักษาคำพูดอยู่ไหมครับ?”

ถังเฉาเอ่ยถาม