บทที่ 446 โทเค็นเจ้ามังกร

น้ำเสียงของถังเฉาเย็นชาสุดขีด อุณหภูมิทั้งห้องวีไอพี ก็เปลี่ยนเป็นหนาวเย็นลงทันที

แต่หลังจากที่ถังเฉาพูดจบไปสักพัก ก็ไม่มีใครพูด

ทุกคนในนั้น ล้วนมองมาทางถังเฉาด้วยสายตาที่คาดไม่ถึง

รวมถึงหลินชิงเสว่ ก็เหมือนกับค้นพบโลกใหม่ของประเทศจีน มองไปทางเขาอย่างสงสัย

“ขาของฉินผู่หยาง คุณเป็นคนตีหักเหรอ?”

ถังเฉาพยักหน้าอย่างเย็นชา “นั่นเป็นเรื่องของเมื่อห้าปีก่อนแล้ว”

หลินชิงเสว่ใจเต้นทันที นั้นไม่ใช่ปีแรกที่ถังเฉาหายตัวไปเหรอ?

หลินชิงเสว่รู้ดีว่าห้าปีนี้ถังเฉาต้องผ่านอะไรมาบ้าง ห้าปีก่อน ซึ่งเป็นปีแรกของการดำเนินชีวิตในกองทัพ

ก่อนหน้านี้หลินชิงเสว่ยังแปลกใจว่าทำไมระยะเวลาห้าปีสั้นๆ ถังเฉาถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว

นี่คือการเปลี่ยนแปลงของจิตใจครั้งยิ่งใหญ่

เขาโหดร้ายกับศัตรูมาก แต่กลับอ่อนโยนกับญาติของเขา

ตั้งแต่ห้าปีก่อน ก็เป็นอย่างนี้

ฉินผู่หยางอยู่ที่ตระกูลหลวงในเยี่ยนตูก็ไม่มีคนกล้าล่วงเกินเ ถังเฉากลับหักขาเขาในทันที

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ เขาหักขาของฉินผู่หยาง แล้วยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้เป็นอย่างดี

ฉินสวูตงสีหน้าก็เต็มไปด้วยความคาดไม่ถึง

“ไม่ นี่มันเป็นไปไม่ได้！”

ฉินผู่หยางอยู่ในตระกูลฉิน ไม่เพียงเป็นเสาหลักของครอบครัวฉินกวนฉีเท่านั้น

และก็ไม่มีใครรู้ว่าขาของเขาหักได้อย่างไร เพราะทุกครั้งที่พูดถึง เขาก็จะโกรธจนบ้าคลั่ง

เขาไม่อยากเชื่อเลยว่า ขาของลูกพี่ลูกน้องของเขา ถึงกับถูกถังเฉาตีหัก

แต่คนบ้าดนตรีกลับสีหน้านิ่งสงบ เห็นได้ชัดว่า เขารู้ความลับนี้มาหลายปีแล้ว

แต่เพราะความลับนี้ เธอถึงตัดสินใจติดตามถังเฉา

เวลานี้ ถังเฉามองมา ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ทำไมคุณถึงต้องไปกับเขา? แล้วฉินกวนฉีเป็นใคร?”

เรื่องทั้งหมดเขาฟังที่ถังชิงเหอพูดมาหมดแล้ว คนบ้าดนตรีเรียกฉินสิบเจ็ดเป็นพ่อบ้านฉินกวนฉี หลังจากนั้นพูดหนึ่งประโยคตัดกิเลสในใจ แล้วก็ไปกับเขา

เห็นได้ชัดว่า ที่เธอไปก็เพราะฉินกวนฉี

คนบ้าดนตรีเฉยเมยไม่พูดอะไร

แต่กลับเป็นหลินชิงเสว่อธิบายว่า "ฉินกวนฉีเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉินผู่หยาง เป็นคนหนุ่มที่โดดเด่นที่สุดของตระกูลฉินในเยี่ยนตู ได้ข่าวว่า ไม่มีใครสามารถเอาชนะเขาได้"

"จริงเหรอ……"

ถังเฉาหรี่ตาลง

จากที่พูดมา เขาคงเป็นศัตรูตัวฉกาจ

อย่างน้อยก็ไอ้ทึ่มทั่วไปไม่สามารถเทียบได้แน่

ขณะนี้คนบ้าดนตรีมองไปที่ถังเฉา "รองหัวหน้านี่เป็นบุญคุณความแค้นระหว่างฉันกับเขา มีเพียงเราสองคนเท่านั้น ที่จะยุติลงได้"

ดูออกถึงความแน่วแน่ในสายตาของคนบ้าดนตรี ถังเฉาก็ไม่ได้ถามว่าเป็นเรื่องอะไร เพียงพูดว่า "ผมจะไม่ขัดขวางคุณ แต่ว่าออกไปจากนี่ก่อนค่อยว่ากัน"

ตุบตุบตุบ!

ขณะที่พวกเขากำลังจะจากไป จู่ๆก็มีเสียงก้อนหินหล่นลงมาจากในห้องวีไอพี

ตามด้วยเสียงต่ำและแอบซ่อนความอาฆาตในน้ำเสียงนั้นดังขึ้น

“มาแล้ว พวกคุณยังคิดว่าจะไปได้อีกเหรอ?”

ทุกคนมองไปตามเสียง เห็นแต่ฉินสิบเจ็ดซึ่งควรจะสลบอยู่ แต่กลับลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

กระดูกคิ้วของเขาแตก มีบาดแผลที่ลึกมาก และขณะนี้เลือดก็ไหลไม่หยุด ดุร้ายน่ากลัวมาก

และดวงตาทั้งคู่ของเขา กำลังจ้องมองไปที่ถังเฉา ความอาฆาตในตัวของเขาเผยให้เห็นได้อย่างชัดเจน

ความเจ็บปวดกระตุ้นให้เลือดพุ่ง เมื่อครู่ตอนถังเฉาเตะประตู ทำให้เขาบาดเจ็บไม่น้อย

แต่ว่า ก็ได้กระตุ้นความโกรธของเขาอย่างสิ้นเชิง แค้นจนแทบอยากฆ่าถังเฉาในทันที

ฉินสวูตงเดิมทีที่ถูกถังเฉาทำให้ตกใจจนพูดไม่ออก ขณะนี้เห็นฉินสิบเจ็ดลุกขึ้นได้อีกครั้ง วินาทีนั้นเขาก็กล้าหาญขึ้นมาทันทีแล้วหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา

“ใช่ คุณตีคนของตระกูลฉินในเยี่ยนตู ยังคิดอยากออกไปอีกเหรอ?”

หลินชิงเสว่สีหน้าเย็นชาลง "แล้วพวกคุณต้องการอะไร ถ้าหากลงมือในนามตระกูลฉิง ฉันรับเอง"

ทันใดนั้นสีหน้าของฉินสวูตงอดกลั้นจนดูไม่ได้

หลินชิงเสว่สมกับที่เป็นคนฉลาดที่สุดในตระกูลฉิง พูดคำเดียว การต่อสู้ระหว่างครอบครัวต่างๆก็เกิดขึ้นทันที

คนหนึ่งเป็นองค์หญิงคนโตของตระกูลหลิน และอีกคนเป็นเพียงคุณชายของตระกูลฉิน ไม่มีทางเป็นแกนนำของครอบครัว เขาไม่มีความกล้าพอ