บทที่ 470 บอสที่ซ่อนอยู่

"คุณกำลังทำอะไรอยู่?”

ในโทรศัพท์ เสียงทักทายสบายๆของหลินชิงเสว่แว่วมา

ถังเฉาพูดด้วยรอยยิ้มว่า "มาร่วมงานเพื่อนร่วมชั้นเป็นเพื่อนจ้าวหยูน"

“เสี่ยวลี้คิดถึงคุณแล้ว”

หลินชิงเสว่เอาโทรศัพท์ให้ถังเสี่ยวลี้

ไม่นาน เสียงร้องร่าเริงของถังเสี่ยวลี้ก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์

“พ่อคะ วันนี้ที่โรงเรียนอนุบาลหนูสอบได้ 100 คะแนนอีกแล้ว แม่ให้รางวัลหนู และทำอาหารอร่อยๆให้หนูกินเยอะแยะเลย มีปีกไก่โค้ก...”

ถังเสี่ยวลี้พูดเยอะและก็พูดมาเป็นเวลานาน

ระหว่างนั้นหวังอิ่งรอจนทนไม่ไหว อย่าจะพูด

แต่สายตาที่เย็นชาของถังเฉามองมาอีกครั้ง ตกใจจนหวังอิ่งรีบปิดปากลงทันที

“คุณพ่อคะ รอหนูหยุดสองวันติดจะไปหาพ่อ แล้วเจอกันใหม่นะคะคุณพ่อ!”

ถังเสี่ยวลี้วางสายโทรศัพท์

ถังเฉากลับยังคงถือโทรศัพท์และไม่วางลงเป็นเวลานาน

มุมปากของเขายกขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเหมือนสปริงบนใบหน้าของเขา

เมื่อเห็นถังเฉาวางโทรศัพท์ลง การแสดงออกของหวังอิ่งก็รุนแรงขึ้น

“กบฎแล้วจริงๆ ไม่เพียงแต่เขาไม่ฟังคำพูดของเจ้าของงานคนนี้ แต่เขายังกล้าที่จะดุฉัน---”

“เจ้าหน้าที่ โยนเขาออกไป!”

หวังอิ่งกำลังจะเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย แต่หลินจ้าวหยูนกระแทกโต๊ะอย่างโกรธจัดและลุกขึ้นยืน

“คุณกล้า!”

เมื่อเห็นหลินจ้าวหยูนยังกล้าที่จะท้าทายตัวเอง หวังอิ่งก็ยิ่งโกรธมากขึ้น

“มีอะไรที่ฉันไม่กล้า หลินจ้าวหยูน ถ้ากดดันฉัน ฉันจะโยนพวกคุณออกไปพร้อมกัน!”

โจวข่ายลุกขึ้นยืน “อย่าทะเลาะ ล้วนเป็นเพื่อนนักเรียนกัน ทะเลาะทำไม”

ต่งลี่ สวีเจียและคนอื่นๆก็ยืนขึ้นเพื่อขวางไว้ "จ้าวหยูน ใจเย็นๆ เรื่องแค่นี้เอง!"

“พระเจ้าของฉัน คุณอย่าสร้างปัญหาให้ฉันอีก”

เมื่อเห็นหวังอิ่งถึงกับเผชิญหน้ากับผู้จัดการใหญ่ของจวี้เฟิงกรุ๊ป เปาฉวนก็ตกใจจนขวัญหาย

หวังอิ่งยังคงโกรธ จ้องไปที่หลินจ้าวหยูน “คุณรู้ไหมว่าทำไมโจวข่ายในตอนนี้ถึงไล่ตามคุณตอนที่อยู่โรงเรียน แต่หลังจากสำเร็จการศึกษา กลับอยู่ใกล้ฉันมากขึ้น”

"เพราะอะไร?”

หลินจ้าวหยูนไม่เข้าใจสิ่งที่หวังอิ่งต้องการจะสื่อคืออะไร

"เพราะอยู่ในสังคมนี้ เส้นใหญ่ก็คือตัวแทนของทรัพยากร!"

หวังอิ่งพูดอย่างแข็งกร้าว “ไม่มีคนเส้นใหญ่ ก็จะถูกคนไล่ออกอย่างเช่นขยะ!”

หลินจ้าวหยูนได้สติกลับมา นี่คือกำลังบอกว่าถังเฉาไม่มีเส้นสาย

เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป จ้องไปที่หวังอิ่งด้วยความโกรธ "คุณรู้หรือไม่ว่าเขาคือ---"

"ชู่ว!"

ถังเฉากลับเอานิ้วมาทำท่าเงียบๆให้เธอ

หลินจ้าวหยูนถึงกลั้นไว้ไม่พูด ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

เห็นได้ชัดว่าพี่เขยของเธอเป็นคนใหญ่คนโต เพราะอะไรถึงไม่ให้เธอพูด?

รอยยิ้มเย็นชาที่มุมปากของหวังอิ่งยิ้มขึ้น “พูดสิ ทำไมไม่พูดต่อล่ะ? เขาเป็นใคร?”

หลินจ้าวหยูนไม่พูดอะไรอีก

หวังอิ่งคิดว่าหลินจ้าวหยูนกลัวแล้ว ทันใดนั้นความสุขของชัยชนะก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งบนใบหน้า

เธอชี้ไปที่เสื้อผ้าของถังเฉาแล้วพูดว่า “ดูเสื้อผ้าพวกเขาสิ รวมกันแล้วไม่ถึง 10,000 บาท น่าเสงสารจริงๆ ถ้าไม่ใช่ฉัน ชั่วชีวิตนี้ของเขาจะสามารถมากินข้าวที่สโมสรร้านอาหารก็เป็นปัญหาอย่างหนึ่ง ไม่ซาบซึ้งก็ชั่งเถอะ ถึงกับยังกล้ามาดุฉัน นายเป็นตัวอะไร?”

เธอก็มองไปที่ต่งลี่ สวีเจียและคนอื่นๆ "อภัยให้ฉันด้วยที่ต้องพูดตรงๆ ตำแหน่งที่นั่ง นอกจากฉันและโจวข่าย มีใครสามารถมารับประทานอาหารเย็นที่ถงเชว่ถายได้ทุกวัน?"

ใบหน้าของต่งลี่ สวีเจียและคนอื่นๆสีหน้าก็ดูไม่ค่อยได้ โจวข่ายยิ่งขมวดคิ้วแน่น

คำพูดแบบนี้ไม่สามารถพูดมั่วซั่วได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เขากำลังจะได้เลื่อนตำแหน่ง ยิ่งต้องหลีกเลี่ยง

บูม บูม บูม!

ในเวลานี้ ประตูห้องวีไอพีก็ดังขึ้น

ชายคนหนึ่งที่ท่าทางเหมือนผู้จัดการเดินเข้ามา ถามอย่างสุภาพว่า "ขอโทษนะ ผมอยากจะถามทุกคนในที่นี้ว่า คนไหนคือคุณถัง?"

ถังเฉาเดินเข้ามา "ผมเอง ทำไมเหรอ?”

"รบกวนออกมาสักครู่"

ทันใดนั้นหวังอิ่งสีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกยินดีปรีดาในความโชคร้ายของผู้อื่น หลินจ้าวหยูนและซูเซี่ยสีหน้ากังวล

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขามาที่ถงเชว่ถาย ถังเฉาก็ถูกเรียกออกไป จะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น?