บทที่ 488 พรรคเศษซากของตระกูลเหวิน

"ฮ่ะ?!"

คำพูดของถังเฉา ทำให้เซี่ยซิงเยว่หวาดกลัวจนหน้าไม่มีสีสัน หน้าซีดไปหมด

เซี่ยสิงหลงคิดว่าถังเฉาล้อเล่นและตะโกนอย่างโกรธเคืองทันที: “นายกล้าที่จะข่มขู่เป็นการส่วนตัวหรอ?"

ถังเฉาตกตะลึง แล้วก็หัวเราะอย่างไม่มีเสียง: “พวกคุณคงคิดว่าผมล้อเล่นกับพวกคุณอยู่ใช่ไหม?"

“ผมจริงจัง"

ถังเฉามองไปที่เซี่ยซิงเยว่และพูดอย่างจริงจังว่า: “ที่ผ่านมา เธอรังแกอวี่ซิงที่ป่วยหนักมาโดยตลอดไม่ใช่? งั้นดีเลย ผมก็อยากให้เธอได้สัมผัสถึงความรู้สึกที่จะสูญเสียอวัยวะในร่างกายบางอย่างของคุณไป แล้วจะรู้สึกแบบไหน"

ชัว!

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา สีหน้าของเซี่ยสิงหลงเปลี่ยนไป เซี่ยซิงเยว่ก็ล้มลงกับพื้นด้วยความตกใจ และตัวสั่น

ถังเฉา ไม่ได้ล้อเล่นกับพวกเขาจริงๆ

“ลงมือ!"

วินาทีต่อมา ดวงตาของถังเฉาเย็นชาขึ้นทันที เฟิ่งหวงที่ที่ยืนอยู่ข้างหลังรีบเดินเข้าหาเซี่ยซิงเยว่ทันที

เธอจะไม่ทำสิ่งนี้ด้วยตัวเองหรอก มีคนมากมายเต็มใจที่อยากจะทำ

“ไม่นะ ช่วยด้วย…...”

สีหน้าของเซี่ยซิงเสว่เปลี่ยนเยอะมาก วิ่งกลับมาโดยไม่ได้คิด

เฟิ่งหวงโยนมีดออกมา

บูม!

มีดนั้นไม่บุบไม่เบี้ยว และติดอยู่ตรงข้างแก้มของเซี่ยซิงเยว่

ใบมีดที่ส่องแสงเย็นยะเยือกสะท้อนอยู่บนใบหน้าซีดของเธอ

พัฟ!

เธอตกใจจนตบอยู่บนพื้น ร่างกายของเธอเป็นสีเหลืองหมด

เธอกลัวจนฉี่แตกแล้ว

“อย่าขายฉัน อย่าขายฉัน ฉันไม่กล้าแล้ว ไม่กล้าจริงๆแล้ว…...”

เซี่ยซิงเยว่ซ่อนใบหน้าของเขาและร้องไห้ด้วยความกลัวจริงๆ

“คุณพ่อ รีบเอาเงินออกมา เร็วสิ ไม่งั้นฉันจะถูกขายจริงๆแล้ว!"เธอมองไปที่เซี่ยสิงหลงอีกครั้ง ขอร้องด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ใบหน้าของเซี่ยสิงหลงกระตุกไปทีหนึ่ง จากนั้นก็มองไปที่เซี่ยสิงจู๋: “น้องชายคนที่สาม เงินปันผลประจำครอบครัวในเดือนหน้า ฉันขอเบิกเงินล่วงหน้าได้ไหม?"

เซี่ยสิงจู๋แก้ปัญหาอย่างเป็นทางการ: “ไม่ได้หรอก เงินปันผลของครอบครัวแบ่งปันวันไหนก็ต้องวันนั้น จะเบิกล่วงหน้าได้ไงละ?"

สีหน้าของเซี่ยสิงหลงเหมือนตายทั้งเป็น จากนั้นจึงหันไปมองเซี่ยอวี่ซิง: “อวี่ซิงยังไงซิงเยว่ก็เป็นพี่สาวของเธอนะ ครั้งนี้ เธอก็ให้โอกาสเขาเถอะ"

เซี่ยซิงเยว่พยักหน้าซ้ำๆ และยังคุกเข่าลงให้ละด้วย: “อวี่ซิง พี่รู้สึกผิดไปแล้ว ต่อไป เปลี่ยนเป็นเธอรังแกพี่เลยนะ?พี่เห่าเหมือนสุนัขให้ฟัง"

“วั่ง! วั่ง! วั่ง!"

เซี่ยซิงเยว่นอนอยู่ตรงหน้าของเซี่ยอวี่ซิง และเห่าเหมือนสุนัขขึ้นมาจริงๆ ฮ่าฮ่า!

ทันใดที่มองเห็นเซี่ยซิงเยว่เห่าเหมือนสุนัขเนี่ย เซี่ยอวี่ซิงก็ยิ้ม

เมื่อเห็นสิ่งนี้ เซี่ยซิงเยว่ก็เห่าหนักมากขึ้นไปอีก ถึงขั้นที่ยกขาข้างหนึ่งขึ้น และฉี่เหมือนสุนัข

แต่ว่าวินาทีต่อมา รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยอวี่ซิงก็หายไปทันที

“แกไปตายสะ"

สีหน้าของเซี่ยซิงเยว่แข็งทื่อ กลัวจนพูดไม่ออก

เมื่อดูฉากนี้ เซี่ยสิงหลงทำได้เพียงกัดฟัน และหยิบโฉนดบ้านออกมา: “นี่เป็นวิลล่าสองหลังภายใต้ชื่อครอบครัวของผม ซึ่งน่าจะมีมูลค่าพอยี่สิบล้านอยู่"

เจ้าของร้านทั้งสองรับไปโดยตรง และจากไปโดยไม่หันกลับมามองเลย

“เร็วเข้า ไอ้ลูกสาวเกเร!”

เซี่ยสิงหลงไม่มีหน้าที่จะอยู่ที่นี่อีกต่อไป และพาเซี่ยซิงเยว่ออกจากบ้านตระกูลเซี่ย

ผลลัพธ์จากการที่เอาโฉนดที่ดินออกไปนั้น ก็คือก่อนหน้านี้พวกเขาจะต้องพักในโรงแรม จนถึงครอบครัวจะจ่ายเงินปันผลในเดือนหน้า

เพื่อนทุกคนของเซี่ยซิงเยว่เป็นอะไรไม่รู้ รู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

เป็นเพราะก่อนหน้านี้พวกเขาเคยรังแกเซี่ยอวี่ซิงไม่น้อยมาก่อน

กำลังจะจากไป เซี่ยอวี่ซิงก็เรียกพวกเขาหยุด: “พวกคุณ จะไม่อยู่เป็นเพื่อนวันเกิดของฉันหน่อยเหรอ? วันนี้ เป็นวันเกิดของฉันด้วย"

ทุกคนพูด และแต่ละคนยิ้มด้วยสีหน้าที่น่าเกลียดกว่าร้องไห้อีก: “อยู่ อยู่!”

ถังเฉามองไปรอบๆ และพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

เขาไม่เพียงแต่ทำให้เซี่ยอวี่ซิงก้าวผ่านจุดนั้นออกมาได้ แต่ยังทำให้ในใจเธอมีความทะเยอทะยาน

คนอื่นๆฉลองวันเกิดให้กับเซี่ยอวี่ซิง แต่เซี่ยอวี่ซิงกลับวิ่งไปตรงหน้าของถังเฉา และขอบใจจากใจ

“คุณถัง ขอบคุณนะ!”

ในเวลานี้ เซี่ยอวี่ซิงกลับมามีรอยยิ้มที่อ่อนหวานและใจดีที่เธอนั้นเคยมีมาก่อน