บทที่ 493 ถ่ายรูปไว้

เมิ่งจื้อกางและเซวเสว่อี๋เกือบจะโยนออกจากอาคารเคียวโฮ

เขาใช้มือเช็ดรอยเลือดของมุมปาก และบาดแผลบนใบหน้าก็ยังปวดอยู่

“นังผู้หญิงสารเลวสมควรตาย!”

แววตาของเซวเสว่อี๋ก็อาฆาตแค้นอย่างมาก

เมิ่งจื้อกางก็ห้ามเซวเสว่อี๋ไว้: “เสว่อี๋ ลูกผู้ชายสิบปีล้างแค้น ก็ยังไม่สาย ”

“เธอเป็นระดับกลางของลี่จิงกรุ๊ป ความรุนแรงปะทะความรุนแรง พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้”

“งั้นควรทำอย่างไร? กลืนความโกรธแค้นนี้ไว้เปล่าๆเหรอ?”

การแสดงออกของเซวเสว่อี๋โกรธเป็นอย่างมาก

“ไม่ต้องรีบหรอก ถึงยังไงเธอก็จะกลายเป็นทาสของพวกเราในไม่ช้า…..”

บนใบหน้าของเมิ่งจื้อกางแสยะยิ้ม โทรหาหมายเลขหนึ่งด้วยแววตาทั้งสองที่เยือกเย็น

ในไม่ช้า เสียงที่ขุ่นเคืองของเหวินเหรินวี่ก็ดังขึ้น: “ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่มีธุระอย่าโทรหาฉัน? ถูกคนจับได้จะทำยังไง?”

เมิ่งจื้อกางก็ยิ้มอย่างประจบสอพลอและเอาใจขึ้นมาในทันที: “คุณชายเหวิน เรื่องนี้ผมจำเป็นต้องบอกคุณ”

เขาบอกข้อมูลที่หลินฉ่ายเวยเป็นตัวแทนการเจรจาต่อรองของลี่จิงกรุ๊ปให้เหวินเหรินวี่

หลังจากที่เหวินเหรินวี่ฟังจบ ก็ประหลาดใจอย่างฉับพลัน: “อะไรนะ? ไม่นึกเลยว่าตำแหน่งของเธอจะสูงขนาดนี้”

เมิ่งจื้อกางก็ถามอีกว่า: “คุณชายเหวิน แผนการที่คุณบอกไว้ก่อนหน้านั้น ยังเข้าร่วมได้มั้ย?”

เหวินเหรินวี่ตกอยู่ในความเงียบทันที

เดิมทีเขาวางแผนการต่อหลินฉ่ายเวย เพียงเพื่ออยากกระตุ้นความทรงจำของแม่เขา และบอกมรดกของตระกูลเหวินซ่อนอยู่ที่ไหน

แต่หลังจากตอนนี้รู้ว่าหลินฉ่ายเวยเป็นตัวแทนร่วมลงทุนของลี่จิงกรุ๊ป เขาก็ค่อนข้างลังเล

เกิดเรื่องราวถูกเปิดเผย สิ่งที่รอเขาอยู่ เป็นความตายที่แท้จริง

เพราะเบื้องหลังหลินฉ่ายเวย คือถังเฉาที่ยิ่งใหญ่มากว่า

“คุณชายเหวิน นังผู้หญิงสารเลวคนนั้นเหิมเกริมเกินไปจริงๆ ไม่นึกเลยว่าจะเอากาแฟเทลงบนโครงการร่วมลงทุนของพวกเรา จำเป็นต้องสั่งสอนสักหน่อยแล้ว!”

ในเวลานี้ เมิ่งจื้อกางก็พูดอีกว่า: “จำเป็นต้องใช้โอกาสช่วงเวลานี้ที่เธอพักอยู่ที่บ้านน้ารอง ไม่อย่างนั้น ก็ยากมากที่จะลงมือ”

ประโยคนี้พูดกระตุ้นเหวินเหรินวี่

เขาก็ประมาณการอีกอย่างฉับพลัน กัดฟัน แล้วพูดว่า: “ได้ ก็ภายในวันสองวันนี้จะลงมือ รอเรื่องจบแล้ว ฉันจะแจ้งให้นาย นายมาก็พอแล้ว”

“ได้ครับ!”

เมิ่งจื้อกางเลียริมฝีปาก แววตาก็กระตือรือร้นอย่างมาก

เหวินเหรินวี่ก็พูดเตือนอีกว่า: “อย่าลืมเอากล้องถ่ายรูปมาด้วย ฉันจะทำให้ทุกคนรู้ความเลวของผู้หญิงคนนั้น!”

……

หลังจากที่รายงานให้ถังเฉา หลินฉ่ายเวยก็เลิกงานแล้ว ก็ขับรถกลับไปถึงเหวินเฉี่ยวหรู

ในเวลานี้ เหวินเฉี่ยวหรูก็เลิกงานกลับมาถึงในบ้านแล้ว

“แม่ค่ะ หนูซื้อผลไม้มาด้วย”

หลินฉ่ายเวยยิ้มแล้ววางผลไม้ที่ซื้อมาวางบนพื้น

เหวินเฉี่ยวหรูกำลังทำอาหาร: “ลูกนั่งพักก่อน อาหารใกล้จะเสร็จแล้ว”

หลินฉ่ายเวยพบว่า เหวินเหรินวี่ก็เดินกะโผลกกะเผลกช่วยเหวินเฉี่ยวหรูทำอาหาร จึงลุกขึ้นตั้งใจที่จะช่วยเหลือ

กลับถูกเหวินเหรินวี่ไล่ออกมา: “เธอเป็นแขก มีอย่างที่ไหนให้แขกทำอาหาร?”

หลินฉ่ายเวยก็ไม่ได้ฝืนเข้า ก็รออยู่ข้างนอก

ในไม่ช้า อาหารเสร็จแล้ว กับข้าวมากมายหลายอย่าง

หลินฉ่ายเวยนั่งลงที่โต๊ะทานไปหนึ่งคำ พยักหน้า มองไปทางเหวินเหรินวี่: “อร่อย อีกหน่อยนายฉันสอนบ้างนะ”

หลังจากที่พบว่าเหวินเหรินวี่กลับเนื้อกลับตัวใหม่ หลินฉ่ายเวยก็ไม่ได้มองเขาน่าเกลียดขนาดนั้นแล้ว

เหวินเหรินวี่ยิ้มเล็กน้อย: “ได้สิ อีกหน่อยฉันจะสอนเธอ”

หลินฉ่ายเวยก็มองไปทางเหวินเฉี่ยวหรู: “แม่ครับ แม่ก็ไม่คิดที่จะหาใครสักคนมาอยู่ด้วยกันกับแม่เหรอ?”

เหวินเฉี่ยวหรูนิ่งไปชั่วขณะ จากนั้นก็ยิ้มส่ายหน้า: “ต่อให้แม่อยากหา ก็ไม่มีใครเอา”

อย่างที่หนึ่งคือเหวินเฉี่ยวหรูอายุมากแล้ว อย่างที่สองคือเดิมทีเหวินหนานเฉิงสามีของเธอเสียชีวิตแล้ว พูดออกไปก็ไม่ค่อยน่าฟัง อย่างที่สามคือยังมีเหวินเหรินวี่ที่เป็นลูกชายคนหนึ่ง

ใครจะเอา?

หลินฉ่ายเวยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นพูดว่า: “ตอนนี้พ่อของหนูก็โสดอยู่ หนูรู้สึกว่าพวกท่านสองคนก็เหมาะสมกันดี ถ้าหากแม่กลายเป็นแม่จริงๆของหนู หนูจะมีความสุขเป็นอย่างมาก”

หลินฉ่ายเวยดูจริงจัง