บทที่ 498 ศัตรูที่แท้จริง

ตูม!

เมื่อได้ยินคำพูดของเหวินเฉี่ยวหรู เหวินเหรินวี่ก็ตกตะลึงและมองดูเธอด้วยใบหน้าที่เหลือเชื่อ

“คุณ คุณกำลังพูดอะไรของคุณ? นี่หรือคือมรดกของตระกูลเหวิน?”

เหวินเหรินวี่ทำกล่องไม้ในมือหล่น และเดินไปหาเหวินเฉี่ยวหรูทีละก้าว

ใบหน้าที่เฉื่อยชาและเกือบจะน่าสยดสยองทำให้เหวินเฉี่ยวหรูกลัวมาก

ขณะที่เธอก้าวถอยหลัง เธอพูดไปด้วยว่า "คุณได้ยินถูกต้องแล้ว นี่คือมรดกของตระกูลเหวิน"

“กระดาษสามแผ่นนี้ บันทึกความเจริญรุ่งเรืองและความพินาศของตระกูลเหวิน พวกมันคู่ควรกับการเก็บรักษาเหมือนสมบัติอันล้ำค่าไม่ใช่หรือ?”

“แต่ นี่มันไม่มีประโยชน์นิ!”

สีหน้าของเหวินเหรินวี่ดูน่ากลัวเล็กน้อย แม้กระทั่งมีเจตนาฆ่าปะปนอยู่ด้วย "นี่ไม่ใช่มรดกของตระกูลเหวินที่ผมต้องการ!"

เหวินเฉี่ยวหรูร้องไห้ออกมาเสีงดังทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา "เหรินวี่ ตื่นได้แล้ว ตระกูลเหวินพังพอนาศแล้ว และเงินทั้งหมดได้บริจาคให้การกุศล ตระกูลเหวินไม่มีมรดกอะไรเลย!"

“มรดกตระกูลเหวินที่ว่า เป็นเพียงความมั่งคั่งสำหรับพ่อของคุณเหวินหนานเฉิง!”

“ไม่ คุณโกหกผม คุณต้องโกหกผมแน่ๆ...”

“มรดกของตระกูลเหวินต้องซ่อนไว้ที่อื่น แต่คุณแค่ไม่อยากบอกผมใช่ไหม? นางผู้หญิงต่ำทราม!”

การแสดงออกของเหวินเหรินวี่ก็ดูน่ากลัวมากยิ่งขึ้น ทันใดนั้นเขาก็คว่ำเหวินเฉี่ยวหรูลงและบีบคอเธออย่างแรง

“บอกผมมาเร็วๆ ว่ามรดกของตระกูลเหวินแท้จริงแล้วอยู่ที่ไหน? ไม่อย่างนั้นผมจะฆ่าคุณ!”

เหวินเฉี่ยวหรูจับมือเหวินเหรินวี่ไว้แน่น ส่ายหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า และพ่นหนึ่งคำออกมาด้วยความยากลำบาก

“บ้าแล้ว คุณมัน... บ้าไปแล้ว!”

“ไม่ยอมบอกใช่ไหม?งั้นก็ไปตายซะ!”

มือของเหวินเหรินวี่บีบสุดแรง และการต่อสู้ของเหวินเฉี่ยวหรูก็อ่อนแรงลงทันที

เธอมองเหวินเหรินวี่ด้วยสายตาหวาดกลัว ทั้งสยองขวัญและสิ้นหวังในดวงตาของเธอ

คนที่ฆ่าเธอตายกลับเป็นลูกชายของเธอ!

ปัง！

ทันใดนั้น หินก้อนหนึ่งพุ่งเข้ามา เจาะทะลุร่างกายของเหวินเหรินวี่โดยตรง

เลือดสดบางออกมา เหวินเหรินวี่ตัวสั่นและล้มนอนลงไป

เหวินเฉี่ยวหรูก็ได้รับการช่วยเหลือเช่นกัน

"ใคร? ใครอยู่ที่นั่น!"

เหวินเหรินวี่ลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก มองไปรอบๆด้วยใบหน้าที่น่าสยดสยอง

เห็นเพียงที่ไม่ไกลจากนี่มากนัก ร่างสองร่างของชายหญิงเดินออกไป

หลังจากที่เห็นใบหน้าของเขาชัดเจน ใบหน้าของเหวินเหรินวี่ก็เปลี่ยนไปในทันใด

“ถังเฉา?!”

เหวินเหรินวี่ไม่เข้าใจว่า ถังเฉาตามพวกเขามาได้อย่างไร

และดูเหมือนว่าพวกเขาจะติดตามพวกเขามาเป็นเวลานาน

“คุณแปลกใจมากหรือที่เห็นผมที่นี่?”

สีหน้าถังเฉาดูสงบ ยังคงเล่นหินสองสามก้อนในมือ

ซู่ๆๆๆ!

ทันทีที่เสียงลดลง ก้อนหินเหล่านี้ก็ถูกโยนออกไป

ความเร็วนั้นเร็วราวกับสายฟ้า และทะลุผ่านไหล่ซ้าย ไหล่ขวาของเหวินเหรินวี่และเข่าข้างที่ปกติของเขา

"อ๊าก..."

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้เขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

เหวินเฉี่ยวหรูเห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้น แม้ว่าในใจของเธอจะเจ็บปวด แต่เธอไม่ได้ร้องขอให้ถังเฉายกโทษให้เขา

เมื่อกี้ เขากำลังจะฆ่าแม่ของเขาเลยนะ!

รวมถึงขาที่เคยถูกเหวินเหวยเฉินตีจนหักเมื่อหลายปีก่อน แขนขาของเหวินเหรินวี่ทั้งหมดถูกทำลาย นอนอยู่บนพื้นเหมือนคนไร้ประโยชน์

“ทรมานมากมั้ย?”

ถังเฉามาที่ตรงหน้าเหวินเหรินวี่ และมองลงมาที่เขาเหมือนอยู่เหนือกว่า

“ตั้งแต่ที่คุณตัดสินใจที่จะสมรู้ร่วมคิดกับตระกูลเซว และลักพาตัวคุณน้าเหวินและหลินฉ่ายเวย จุดจบของคุณก็ได้กำหนดไว้แล้ว”

สายตาของถังเฉาราบเรียบ ราวกับว่าเขากำลังพูดอะไรที่ธรรมดามาก

แม้ว่าแขนขาของเขาจะถูกทำลาย แต่เหวินเหรินวี่ยังคงมีรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวบนใบหน้าของเขา จ้องมองไปที่ถังเฉา "ถังเฉา ทำไมคุณถึงขวางทางผมครั้งแล้วครั้งเล่า ผมไม่สามารถแม้แต่จะแก้แค้นเมื่อคนอื่นปฏิบัติกับผมเช่นนี้เลยหรือ?"

ถังเฉาส่ายหัว"ไม่ใช่ว่าผมขัดขวางคุณ แต่เป็นคุณ ที่ไม่ยอมปล่อยตัวคุณเอง"

“สำหรับสิ่งที่เรียกว่ามรดกของตระกูลเหวิน ผมคิดว่ามันมีค่ามาก”