ตอนที่ 523
บทที่ 523 ตายด้วยการจ้องมอง
October 21, 2026
“อ๊ากกก…..”
เสียงกรีดร้องเหมือนราวกับหมูถูกเชือด ดังก้องในยามค่ำคืนที่ท้องฟ้ามืดมิด
ทั้งหมดบ้านใหญ่ตระกูลหูนั้นเงียบเป็นอย่างมาก และทุกคนต่างก็มองดูฉากนี้ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
ชายคนนั้นที่ลวนลามเฟิ่งหวง กระดูกทั้งแขนก็หักแล้ว บิดเบี้ยวโค้งงอเป็นอย่างมาก
แม้แต่ผู้ที่มุงดูเหตุการณ์บางคน ก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเย็นเข้าไปลึกๆ เหมือนราวกับว่าแขนของตัวเองถูกหัก
ในเวลาเดียวกัน เมื่อสายตาของคนที่อยู่ในเหตุการณ์มองไปทางเฟิ่งหวงอีก ก็กลายเป็นจริงจังอย่างมาก
เห็นได้อย่างชัดเจน ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้กำลังแต่งตัวเล่นเป็นคอสเพลย์อะไร แต่เป็นการสังหารอันน่าสยดสยองจริงๆ
“เธอเป็นคนของสนามรบจริงๆเหรอ? คนของสนามรบ ลงมือไม่น่าโหดร้ายขนาดนี้นะ?”
“ฝีมือของเธอ แข็งแกร่งกว่ายอดฝีมือบางคนในสนามรบมาก เธอมาที่ตระกูลหู น่าจะมาหาเรื่อง”
สองประโยคนี้ผุดขึ้นในหัว และแขกที่ขี้ขลาดตาขาวในงานไม่กล้าอยู่นานมากไปอีกแล้ว
เนื่องจากเป็นคนของสนามรบ
มีเรื่องด้วยไม่ได้!
“ผู้นำตระกูลหู ในเมื่อของขวัญวันเกิดก็ส่งมอบถึงแล้ว เหล้าฉลองวันเกิดก็ดื่มแล้ว พวกเราก็ควรที่จะบอกลาได้แล้ว”
“ฉันก็เหมือนกัน ท่านหู คุณค่อยๆดื่ม”
คนมีชื่อเสียงบางคนทยอยบอกลา
ตอนที่กลับไปยังเดินอ้อมเฟิ่งหวง กลัวว่าเฟิ่งหวงจะลงมือกับพวกเขาในทันใด
ในไม่ช้า ในบ้านใหญ่ตระกูลก็มีคนน้อยลงมาก นอกเหนือจากสมาชิกในตระกูลหูบางคน มีเพียงแขกส่วนน้อยที่อยู่รอดูความครึกครื้น
แม้ว่าเฟิ่งหวงจะแสดงความแข็งแกร่งที่ทรงพลังออกมา แต่ว่าพวกเขายังคงคิดว่าเฟิ่งหวงไม่มีทางล่าถอยออกมา
เนื่องจาก ตระกูลหูเป็นตระกูลยักษ์ใหญ่แห่งเมืองเจียงเฉิง
ที่สำคัญ ตระกูลยักษ์ใหญ่อีกสองตระกูล ตระกูลเซี่ยและตระกูลลู่ต่างก็ยังมาไม่ถึง
และทุกคนในตระกูลหู ก็ดึงสติกลับมาในเวลานี้ จ้องมองเฟิ่งหวงด้วยความโกรธ
“เธอใจกล้ามากนะ แค่บอดี้การ์ดคนเดียว ก็กล้ามาก่อเรื่องที่ตระกูลหูของเรา!”
“วันนี้เป็นเกิดครบรอบเจ็ดสิบปีของคุณปู่ของฉัน ไม่เหมาะที่จะเห็นเลือด ถ้าหากไม่ให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผล เธอเดินออกจากที่นี่ไม่ได้!”
หูจิ้งจู๋ก็ตะคอกด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ
คุณปู่เพิ่งจะมอบตำแหน่งผู้นำคนต่อไปให้กับเขา เขาจำเป็นต้องวางตัวให้ดี
เฟิ่งหวงกวาดสายตามองไปที่เขาแวบหนึ่ง
เมื่อถูกจ้องมองด้วยดวงตาสีแดงของเฟิ่งหวง หูจิ้งจู๋มีความรู้สึกว่าโดนสัตว์ที่โหดร้ายจ้องมอง
“อธิบายเหรอ? ก็ได้ ฉันจะให้นาย”
เฟิ่งหวงแสยะยิ้ม และร่างก็หายวับไปจากที่เดิมในทันที
ภายใต้การจ้องมองที่น่าสะพรึงกลัวของผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วน ปรากฏตัวต่อหน้าหูจิ้งจู๋เหมือนผี
สีหน้าของหูจิ้งจู๋เปลี่ยนไปอย่างมาก: “ใครก็ได้ รีบมาคุ้มกันฉัน!”
อย่างไรก็ตาม สายเกินไปแล้ว
เฟิ่งหวงตบลงไปที่บนใบหน้าของหูจิ้งจู๋ ตบจนเขากระเด็นออกไป และได้รับบาดเจ็บสาหัส
“คำอธิบายนี้เพียงพอมั้ย? ไม่พอยังมีอีก”
จูเชว่หยิบกระดาษทิชชูเปียกสีขาวบนโต๊ะแขกมา และเช็ดรอยเลือดบนมืออย่างใจเย็น
ทุกคนที่อยู่ในงานต่างก็ตกตะลึง เหมือนราวกับว่าสูญเสียความสามารถในการพูด
หูจิ้งจู๋เพิ่งเพิ่งกลายเป็นผู้นำของตระกูลหู เท้าหลัง ก็โดนเฟิ่งหวงตบกระเด็นเหมือนสุนัขที่ตายแล้ว
ใบหน้าชราของหูเซียวเต็มไปด้วยความโกรธ
“นังสารเลว วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบเจ็ดสิบปีของฉัน แกกลับมาก่อเรื่อง ไม่ว่าใครจะมาช่วยแก แกก็กลับออกไปไม่ได้!”
“กลับเหรอ? ไอ้แก่ แกให้เกียรติตัวเองมากเกินไปแล้ว”
เฟิ่งหวงยิ้มเยาะเย้ยครั้งแล้วครั้งเล่า: “งานเลี้ยงครบรอบในวันนี้แกก็ไม่ต้องจัดแล้ว จัดงานศพดีกว่า”
ตูม!
ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ตกตะลึง
ในเวลานี้ ในที่สุดพวกเขารู้ว่าเฟิ่งหวงขับรถจี๊ปสนามรบคันนี้มาทำไม
ก็คือมาฆ่าผู้นำของตระกูลหู!
วินาทีต่อมา เฟิ่งหวงมองไปทางรถจี๊ปสนามรบคันนั้นใหม่ และพูดเสียงดัง
“รองหัวหน้า ไม่มีร่องรอยของเสี่ยวลี้อยู่ทุกหนทุกแห่ง จะใช้วิธีการที่มากเป็นพิเศษมั้ย?”
หลังจากนั้น ทุกคนต่างก็เห็น เบาะหลังของรถจี๊ป มีร่างเลือนรางนั่งอยู่หนึ่งร่าง
เขาโบกมืออย่างสุขุมเยือกเย็น เห็นได้ชัดว่าอนุมัติโดยปริยาย
ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ตกตะลึง
ผู้หญิงที่แข็งแกร่งแบบนี้เป็นเพียงแค่บอดี้การ์ด ถ้านั้น‘รองหัวหน้า’ที่ในปากของเธอพูดถึง ความแข็งแกร่งจะทรงพลังมากแค่ไหน?
ทุกคนในตระกูลหูกลับสั่นเทาไปทั้งตัว
สามารถทำให้เฟิ่งหวงเคารพในฐานะ‘รองหัวหน้า’ มีเพียงคนเดียวเท่านั้น
พ่อของถังเสี่ยวลี้
ถังเฉา
เขามาตามหาลูกสาวของเขา!
ตูม!
วินาทีต่อมา ดวงตาของเฟิ่งหวงเย็นชา พุ่งตรงไปตรงหน้าของหูเซียว คว้าคอเสื้อของเขาไว้ และยกคนทั้งคนขึ้น
“พูด! พวกแกซ่อนลูกสาวของรองหัวหน้าไว้ที่ไหน? ไม่อย่างนั้น ฉันไม่รังเกียจที่จะฆ่าล้างให้หมดทั้งตระกูลหู!”
เสียงของเฟิ่งหวงเย็นเยือก สะสมจิตสังหารที่น่ากลัวไว้ข้างใน อุณหภูมิของในสถานที่ทั้งหมด ก็ลดลงหลายองศา
“แกปล่อย ปล่อยเดี๋ยวนี้!”
หูเซียวถูกเฟิ่งหวงเค้นคอเหมือนสุนัขที่ตายแล้ว คนทั้งคนแทบจะหายใจไม่ออก
ขาทั้งสองข้าง ก็เตะอย่างส่งเดช ราวกับว่าคนกำลังจมน้ำ
“ปล่อยคุณปู่ซะ!”
“ที่นี่คือตระกูลหู แกกล้าลงมือกับผู้นำ ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วจริงๆ!”
เมื่อเห็นฉากนี้ ทุกคนในตระกูลหูก็หวาดกลัวเป็นอย่างมาก
แต่ทว่า พวกเขายังคงตะโกนอย่างวิตกกังวล พยายามข่มขู่ด้วยอิทธิพลของตระกูลหู
บนใบหน้าของเฟิ่งหวงก็ปรากฏจิตสังหาร: “ดูเหมือนว่า พวกแกพูดดีๆไม่ฟังคงต้องใช้ไม้แข็งสินะจึงจะยอมทำตาม”
“รนหาที่ตาย ฉันจะทำให้สมหวัง!”
วินาทีต่อมา เฟิ่งหวงก็ใช้แรงเหวี่ยงหูเซียวออกไป
ร่างของหูเซียวราวกับว่าวจุฬาที่ด้ายขาดในทันที กระแทกอยู่บนกำแพงอย่างรุนแรง
เสื้อคอจีนที่เป็นสัญลักษณ์ของความยืนยาวอยู่บนร่างกาย ก็แปดเปื้อนไปด้วยสีสันสีแดงของเลือด
“คุณปู่!”
ทันใดนั้น ทุกคนวิ่งไปที่ข้างกายของหูเซียว และประคองหูเซียวขึ้นมา
แม้แต่หูจิ้งจู๋ก็มองไปทางเฟิ่งหวงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ: “แกโหดร้ายมาก แม้แต่คนแก่ก็ลงมือ!”
เฟิ่งหวงเยาะเย้ยหนักกว่าเดิม: “เสี่ยวลี้ยังเป็นแค่เด็กอายุห้าปี พวกแกก็ลงมือ ทำไมฉันจะลงมือไม่ได้?”
“แก…..”
หูจิ้งจู๋พูดไม่ออกชั่วขณะหนึ่ง
ทันใดนั้นก็ค่อนข้างเสียใจกับสิ่งที่ทำกับถังเสี่ยวลี้ที่ก่อนหน้านี้
แต่ในเวลานี้จะยอมรับไม่ได้โดยเด็ดขาด
เขาถามด้วยความโกรธ: “แกมีหลักฐานอะไร ที่จะพิสูจน์ว่าตระกูลหูได้เอาลูกสาวของถังเฉาไป?”
“ไม่มีหลักฐาน”
เฟิ่งหวงพูดอย่างจริงจัง