บทที่ 576 การยกเลิกอย่างไร้ความปราณี

“ใคร? กล้าที่จะบุกเข้ามาในห้องทำงานของผม?”

เมื่อมีคนบุกเข้าไปในสำนักงานโดยไม่มีเหตุผล เริ่นจวินตงก็ลุกขึ้นทันทีและคำรามด้วยความโกรธ

แต่หลังจากที่ได้เห็นถังเฉาและหลัวปู้พวกเขาแล้ว ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันใด

“ถังเฉา?คือคุณ?!”

เย่เซ่าเตี๋ยประหลาดใจและอุทานออกมาอย่างไม่น่าเชื่อ

“คุณควรถูกบอดี้การ์ดของฉันสั่งสอนอยู่ไม่ใช่หรอกเหรอ? ขึ้นมาได้ไง...”

เย่เซ่าเตี๋ยพูดออกมาทันใด

ราวกับว่าคิดบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป "บอดี้การ์ดของเราล่ะ?"

ถังเฉายิ้มจางๆ “บอดี้การ์ดของคุณเป็นอย่างไรบ้าง คุณไปที่หน้าต่าง ดูแล้วก็จะรู้ไม่ใช่หรือ?”

สีหน้าของเย่เซ่าเตี๋ยดูน่าเกลียดถึงขีดสุด ผิวหน้าของเธอเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เธอลุกขึ้นและไปที่หน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานแล้วมองลงมา

อันที่จริง เมื่อเธอเห็นถังเฉาเดินเข้ามาโดยไม่เป็นอะไร ในใจของเธอก็พอจะเดาได้บ้างแล้ว

แค่เธอไม่อยากเชื่อความจริงนี้

แม้ว่าตึกนี้จะสูงมาก แต่จากบนมองลงล่าง คุณยังสามารถมองเห็นทัศนียภาพด้านล่างอย่างชัดเจน

เมื่อชำเลืองมอง เธอเห็นคนห้าคนนอนอยู่เคียงข้างกันอย่างเรียบร้อย ถ้าไม่ใช่ผู้คุ้มกันบูโดทั้งห้าของเธอแล้วจะเป็นใครล่ะ?

ยังมีผู้คนมากมายรอบๆตัว ทุกคนวิพากษ์วิจารณ์และกระซิบกัน

มีแม้กระทั่งรถพยาบาลดังวี้โว วี้โว

“เป็นไปได้ยังไงเนี่ย!”

ดวงตาที่สวยงามของเย่เซ่าเตี๋ยเบิกกว้าง และใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

นี่คือปรมาจารย์บูโดที่เธอจ้างมาด้วยราคาที่แพง ต่างจากบอดี้การ์ดธรรมดา และแม้แต่ทหารที่เกษียณอายุแล้ว ไม่ใช่ระดับเดียวกันเลย

เดิมทีคิดว่าสามารถสั่งสอนถังเฉาสักหน่อย คิดไม่ถึงว่าคนที่โดนสั่งสอนกลับเป็นพวกเขา

ยิ่งไปกว่านั้น ดูจากเวลาแล้ว พวกเขาดูเหมือนจะล้มนอนลงเป็นเวลานานแล้ว

แสดงให้เห็นว่า ถังเฉาจัดการทั้งห้าคนได้โดยไม่ต้องใช้ความพยายามเลย

มันน่าตกใจมาก

“ถังเฉา คุณกล้าลงมือกับคนของฉัน มันจะทำเกินไปไหม?”

เย่เซ่าเตี๋ยหันศีรษะของเธอกลับมา ระงับความโกรธไว้แล้วถาม

ถังเฉาหัวเราะ "ผมยังคิดว่าคุณเย่จะบอกประธานเริ่นเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว เพื่อเคาะภูเขาสะเทือนพยัคฆ์ แต่ดูเหมือนว่าคุณเย่ยังไม่ได้เล่าเรื่องนี้"

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา การแสดงออกของเย่เซ่าเตี๋ยก็น่าเกลียดถึงขีดสุดในทันที

เธอบอกเริ่นจวินตงเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ แต่มันเป็นบทที่ถังเฉาโดนสั่งสอน แต่ความจริงกลับตรงกันข้ามกับที่เธอคาดไว้โดยสิ้นเชิง

สิ่งนี้ทำให้เธอเสียหน้าเล็กน้อย

“อย่างไรก็ตาม ผมได้หักแขนข้างหนึ่งของผู้คุ้มกันทั้งห้าของคุณแล้ว ระหว่างเราถือว่าไม่มีใครติดใคร”

ถังเฉาพูดอย่างสงบ แต่ทำให้เย่เซ่าเตี๋ยโกรธแทบตาย

“พวกคุณกำลังคุยธุระกันหรือ?”

ถังเฉามองไปที่เย่เซ่าเตี๋ยและเริ่นจวินตง และถาม

เริ่นจวินตงไม่ได้พูด

ถังเฉาก็ถือซะว่าเขายอมรับ และพูดกับเย่เซ่าเตี๋ยโดยตรงว่า "ไม่ว่าคุณจะมีธุระอะไรก็เก็บไว้ก่อน คุณไปก่อน ผมมีเรื่องจะคุยกับประธานเริ่น"

ถังเฉาพูดคำว่า 'คุยกันซะหน่อย' อย่างลึกซึ้ง และรอยยิ้มที่น่าคิดก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

สายตาของเริ่นจวินตงเย็นลงทันที จ้องไปที่ถังเฉาอย่างระมัดระวัง

“ทำไมฉันต้องออกไป...”

เย่เซ่าเตี๋ยยืนขึ้นด้วยใบหน้าบูดบึ้ง แต่ถังเฉากลับกวาดมองเธอจางๆ

ทันใดนั้น เย่เซ่าเตี๋ยก็เหมือนตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง และคนทั้งคนก็สั่นเทา

เธอไม่ได้รับการคุ้มครองจากบอดี้การ์ดทั้ง 5 คนอีกต่อไป หากถังเฉาต้องการทำอะไรกับเธอจริงๆ เย่เซ่าเตี๋ยจะต้านทานได้ยาก

ในกรณีนี้ เธอทำได้เพียงถอยไปก่อนชั่วคราวเท่านั้น

เธอลุกขึ้นทันทีและรีบไปหาเริ่นจวินตงและพูดว่า "ประธานเริ่น วันหน้าฉันค่อยมาเยี่ยมคุณนะ"

เมื่อผ่านข้างๆถังเฉา เย่เซ่าเตี๋ยไม่ลืมที่จะจ้องถังเฉาแรงๆ

“โอเค เรามาคุยเรื่องสำคัญกันดีกว่า”

ถังเฉายิ้มและนั่งลงต่อหน้าเริ่นจวินตง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาทำให้เริ่นจวินตงรู้สึกกดดันอย่างมาก

ความกดดันแบบนี้มีหลายแง่มุม ไม่ว่าจะเป็นการบังคับให้เย่เซ่าเตี๋ยออกไป หรือการปรากฏตัวของหลัวปู้ ประธานสมาคมการค้าหงยิงที่อยู่ข้างหลังเขา ความกดดันของเขาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

"คุณต้องการที่จะพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องอะไร?"

เริ่นจวินตงถามด้วยใบหน้าเย็นชา แสร้งทำเป็นสงบ

ความจริงที่ว่าถังเฉายังมีชีวิตอยู่นั้น เกินความคาดหมายของเริ่นจวินตงอย่างมาก

เพราะก่อนหน้านั้น ในความคิดของเขาที่มีต่อถังเฉา ยังคงอยู่ในขั้นตอนของการแข่งขันกับสมาคมการต่อสู้เมืองเจียงเฉิง

หลัวจวินเสียชีวิตในวันนั้น และศีรษะของเขาถูกส่งไปยังสมาคมการต่อสู้เมืองเจียงเฉิง

ประธานาธิบดีหงเทียนหยาได้ส่งหลัวเฉิงปรมาจารย์อันดับเก้าของสมาคมการต่อสู้เพื่อไปสังหารถังเฉา

เขาไม่คิดว่าถังเฉาจะสามารถอยู่รอดได้ แต่ผลสุดท้ายคือ ถังเฉาไม่เพียงแต่รอดชีวิตมาได้ แต่ยังเอาชนะเทพเจ้าแห่งสงครามอย่างหลัวเฉิงได้อีกด้วย

“ผมต้องการจะพูดอะไรกันแน่ ประธานเริ่นไม่รู้เหรอ?”

ความเฉียบคมแวบเข้ามาในดวงตาของถังเฉา และเขาพูดเหมือนชี้ประเด็นบางอย่าง

การแสดงออกของเริ่นจวินตงตื่นตระหนกทันที เพราะเขาเห็นสัมผัสของเจตนาฆ่าในสายตาของถังเฉา

เขาลุกขึ้นยืนทันทีและพูดอย่างเย็นชา“ผมจะรู้ได้อย่างไร?”

“อีกอย่าง คุณจะมาคุยธุระก็มาคุยสิ ทำไมต้องพาคนของสมาคมการค้าหงยิงมาด้วย?”

แม้ว่าสมาคมการค้าใหญ่ทั้งแปดแห่งจะอยู่ภายใต้ร่มธงของบ้าการค้า แต่สมาคมการค้าแต่ละแห่งเพื่อแย่งชิงทรัพยากรก็จะแข่งขันกันอย่างเปิดเผยและลับๆ

เช่นเดียวกับสมาคมการค้าหงยิงและสมาคมการค้าเจียงผิง

เริ่นจวินตงไม่อยากเจอหลัวปู้มากนัก

หลัวปู้ยืนอยู่ข้างหลังถังเฉาและยิ้มจางๆ “ท่านประธานเริ่นอย่าตื่นเต้น ผมไม่ได้มาที่นี่เพราะมาหาเรื่อง แค่ว่าผมไม่ได้พบประธานเริ่นมานานมากแล้ว จึงมาเยี่ยม"

“พวกคุณคุยเรื่องของพวกคุณได้เลย ถือซะว่าเราไม่อยู่ที่นี่ละกัน”