บทที่ 589 พังพินาศไปหมดแล้ว

หากตามที่เพิ่งพูดจบไปนั้น พันธมิตรหมิงจูที่นำโดยเจิงเทียนเสียง พร้อมด้วยกลุ่มคนจำนวนมาก กำลังบุกเข้าไปในอาคารอย่างยิ่งใหญ่

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของอาคาร ยังไม่กล้าห้ามเลยด้วยซ้ำ

กระทั่งมีคนเกือบตกใจกับ สายตาที่มองไปยังเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ล้อมรอบเจิงเทียนเสียง

และบอดี้การ์ดทั้งสองที่ดูเหมือนไม่น่าใช่ระดับเดียวกัน!

กรึบๆ!

จำนวนคนที่มากมายขนาดนี้มันไม่สามารถขึ้นลิฟต์ได้ทั้งหมด ดังนั้นจึงทำได้แค่ขึ้นบันไดไปเท่านั้น

ตึกใหญ่ที่สูงเทียมเมฆ แต่การกันเสียงของห้องแต่ละห้องก็ดีมากด้วยเช่นกัน แต่ไม่ว่าอย่างไรหยางอี้เฉินและพวกคนของพันธมิตรเจียงเฉิงยังคงได้ยินเสียงฝีเท้าต่ำอยู่ดี

ราวกับว่าเป็นเสียงแห่งมัจจุราช ที่เหยียบย่ำหัวใจของทุกคน

โครม!

ไม่นาน ประตูห้องประชุมก็ถูกคนผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท

เจิงเทียนเสียงเดินเข้ามาอย่างไร้ซึ่งอารมณ์ และคนที่ตามหลังมาด้วยคือต่งวี่ซู่ ซ่งหมิงเวย ซุนยู่เฟิงและคนอื่นๆ ที่มีฐานะทางสังคมสูงของเมืองหมิงจู

“พวกคุณคือใคร?”

หยางอี้เฉินเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธทันที

แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายมาจากเมืองหมิงจู แต่นี่คือเมืองเจียงเฉิงซึ่งเขายังคงไม่กลัว

พัวะ!

ทว่า ในเวลาต่อมา หยางอี้เฉินก็โดนตบหน้าอย่างรุนแรงไปทีหนึ่ง

ในห้องประชุมที่เงียบสงบ ทำให้เสียงตบที่คมชัดนั้น แสบหูเป็นพิเศษ

พันธมิตรเจียงเฉิงงั้นเหรอ สีหน้าของทุกคนต่างก็เปลี่ยนไป แล้วมองไปที่เจิงเทียนเสียงที่ลงมือโจมตีด้วยสายตาที่เหลือเชื่อ

“นี่แก...แกกล้าตบฉันงั้นเหรอ?”

เพราะการตบครั้งนี้มันรุนแรงอย่างมาก จนหยางอี้เฉินหน้าบวมไปครึ่งหน้า

เขาเบิกตากว้างอย่างไม่น่าเชื่อ และความโกรธที่ซ่อนอยู่ในสายตาก็ปรากฏขึ้นมา

“ตบคุณ แล้วจะยังไง?”

เจิงเทียนเสียงหรี่ตาลงเล็กน้อย จากนั้นฝ่ามือของเขาก็ตบลงที่หน้าอีกข้าง อย่างรุนแรง

ทันทีที่พูดคำพูดนี้ออกไป สมาชิกของพันธมิตรเจียงเฉิงต่างก็พากันตกใจขึ้นมาทันที และโกรธอย่างมาก

“พวกแกไอ้พวกต่างถิ่นช่างกล้าหาญเสียจริงถึงกับกล้าทำร้ายคนที่นี่เลยงั้นเหรอ รู้หรือไม่ว่าที่นี่คือที่ไหน?”

“พวกแกจบแล้ว ฉันพันธมิตรเจียงเฉิง จะกดขี่ธุรกิจของเมืองหมิงจูพวกแก เตรียมรอดูการล้มละลายได้เลย!”

พวกเขาแย่งกันตะโกนขึ้นมาคนละคำคนละประโยค

ข้างๆ เจิงเทียนเสียง ต่งวี่ซู่ก็ทำหน้าทำตาอย่างเย็นชา แล้วส่งเสียงร้องตะโกนออกมาอย่างเย็นชา

“ตบหน้าทุกคน ที่พูด!”

“ครับ!”

ทันทีที่เสียงเงียบไป บอดี้การด์ของตระกูลต่งก็สาวเท้าออกไปข้างหน้า ซึ่งเขาคนนี้เป็นที่มีความสามารถทำอะไรได้หลายๆ อย่างพร้อมกัน จากนั้นเขาก็ฟาดมือออกไปอย่างไม่หยุด

พัวะๆ...

ในพริบตาเดียว ห้องประชุมก็มีแต่เสียงตบรัวๆ

เหล่าประธานบริษัทที่ส่งเสียงร้องเอะอะนั้น ถูกทุบตีจนแก้มบวมไปหมด

หยางอี้เฉินมองที่ฉากตรงหน้าอย่างตกใจจนตาค้าง แล้วตะลึงงันไป

คนที่ออกจากบ้านเกิดนั้นต้องไร้ญาติขาดมิตรไร้ที่พึ่งและถูกดูถูกหยาดหยามแต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเพิ่งเห็นพวกคนที่มาเมืองเจียงเฉิงของพวกเขาแล้วทำตัวกำเริบเสิบสานขนาดนี้

เจิงเทียนเสียงส่งสัญญาณมือ จากนั้นบอดี้การด์เหล่านั้นถึงได้หยุดมือลง

ในเวลาต่อมา เขาก็เหลือบมองหยางอี้เฉินพวกเขาอย่างชั่วร้าย ด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“พวกคุณไม่จำเป็นต้องโกรธไปหรอก เพราะพวกเรามาที่นี่เพื่อมาก่อเรื่องกับพันธมิตรเจียงเฉิงของพวกคุณ เพราะถ้าแค่ตอนนี้ก็โกรธแล้ว แล้วเรื่องที่จะเกิดขึ้นอีกในไม่ช้านี้ พวกคุณอาจโกรธจนเลือดขึ้นสมองเลยก็เป็นได้”

เจิงเทียนน้ำเสียงเย็นชา และคนทั้งหมดในเหตุการณ์ต่างก็ถูกบีบบังคับ

“ไม่ใช่ว่าพวกคุณชอบเป็นหมาหมู่เหรอ แล้วบริษัทมากมายที่จะคอยกดขี่บริษัทลี่จิงกรุ๊ปล่ะ เอางั้นก็ได้ บริษัทมากมายของพวกเรา ก็มาเพื่อกดขี่พวกคุณด้วยเช่นกัน”

ต่งวี่ซู่ก็มองหยางอี้เฉินพวกเขาอย่างเย็นชาด้วยเช่นกัน "ไอ้กลุ่มคนผู้กล้าหาญ แม้แต่บริษัทของภรรยาคุณถัง ยังกล้าที่จะกดขี่ นี่มันช่างขี้เกียจใช้ชีวิตเสียจริง!"

ซ่งหมิงเวยก็ทำเช่นเดียวกัน ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความดุร้าย

เมื่อครั้งที่พี่สาวของเขามอบบริษัทตระกูลซ่งให้กับเขา ก็เคยกำชับว่าอย่าได้ยั่วโมโหถังเฉาเด็ดขาด ในทางตรงกันข้ามกัน จะต้องรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับเขา

เมื่อมีคนมากมายจ้องมองพวกเขา สีหน้าของหยางอี้เฉินก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

มีคนมากมายขนาดนี้ ติดตามถังเฉาเลยงั้นเหรอ?