บทที่ 591 เมืองทิศตะวันออกเมืองตะวันตก

สิบนาทีต่อมา ความเงียบเหงาของสนามบินเมืองทิศตะวันออกก็ถูกทำลายด้วยเสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์คันหนึ่ง

รถยนต์อเนกประสงค์ขับมาช้าๆ โดยมีตัวอักษร "อู่" ตัวใหญ่บนป้ายทะเบียน

แสดงให้เห็นว่ารถคันนี้มาจากสมาคมการต่อสู้แห่งเมืองเจียงเฉิง

ประตูรถเปิดออก และชายวัยกลางคนสวมชุดบูโดเดินลงมา ตามด้วยชนชั้นสูงหลายคนจากสมาคมการต่อสู้

มันคือหงเทียนหยา ประธานของสมาคมการต่อสู้

ข้างกายของเขา มีชายร่างกำยำที่แข็งแรงราวกับหอคอยยืนอยู่ นั่นคือหงเทียนเฉินน้องชายของเขา

พวกเขากำลังมองไปยังสนามบินเมืองทิศตะวันออกที่ว่างเปล่าด้วยความเหม่อลอย

“ไม่ใช่มั้ง คุณมู่ผู้พิทักษ์แดนตะวันตกมาเยือน ผู้คนในเมืองเจียงเฉิงควรมาต้อนรับจากสองข้างทางไม่ใช่เหรอ?ทำไมไม่มีสักคนเลย?”

เลขาของหงเทียนหยาดูตกตะลึง และถามออกมา

หงเทียนหยาก็ใช้ปลายลิ้นแตะเพดาน และไม่เข้าใจเหมือนกัน

สนามบินสนามบินเมืองทิศตะวันออกในเมืองเจียงเฉิง ปกติไม่ว่าจะว่างเปล่าแค่ไหนก็จะไม่ร้างจนไม่มีคนเลย

เฉพาะวันนี้ รัฐบาลของเมืองเจียงเฉิงรู้ว่ามู่ตงเฟิงผู้พิทักษ์แดนตะวันตกกำลังจะลงจอดที่สนามบินเมืองทิศตะวันออก จึงได้ปิดกั้นที่นี่

ตลอดทั้งวันของวันนี้ เครื่องบินลำอื่นไม่ได้รับอนุญาตให้จอดที่สนามบินเมืองตะวันออก และได้เคลียร์พื้นที่จดหมด

หงเทียนเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และจู่ๆก็ถามขึ้นว่า “หรือผิดที่ อยู่ที่สนามบินเมืองตะวันตก?”

"เป็นไปไม่ได้!"

หงเทียนหยาโบกมือทันทีด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณมู่เคยบอกแล้วว่า เขาจะลงจอดที่สนามบินเมืองตะวันออก คงไม่พูดอย่างทำอย่างแล้วไปลงจอดที่สนามบินเมืองตะวันตกหรอก?”

“งั้นก็แปลกละ แล้วผู้คนสองข้างทางที่รอต้อนรับล่ะ?”

ทุกคนในสมาคมการต่อสู้ต่างก็มึนงง

เดิมทีสิ่งที่พวกเขาคิดไว้และคาดไว้คือ ตั้งแต่คนจากรัฐบาลของเมืองเจียงเฉิง ตลอดจนถึงประชาชนในเมืองเจียงเฉิง ต่างก็จะมาต้อนรับ

นอกจากนี้ยังมีผู้คนจากสนามรบแห่งเมืองเจียงเฉิง

แต่สุดท้ายกลับไม่เห็นสักคน!

"น่าจะเป็นเพราะยังไม่มา"

ในท้ายที่สุด หงเทียนหยาก็พูดสิ่งที่ตนเองคาดเดาออกมา

“ต้าเซี่ยเป็นสังคมที่มีมนุษยธรรม พูดสักสองสามประเด็น อันที่จริง ที่มาสายสักสองสามนาที บางทีเพราะพวกเขาอาจได้ข่าวว่าเครื่องบินของคุณมู่จะมาช้า ดังนั้นพวกเขาก็เลยมาสายไปหน่อย!”

"มีเหตุผล!"

หลังจากได้ยินคำอธิบายของหงเทียนหยา ทั้งหงเทียนเฉิงและเลขานุการของเขาก็รู้สึกถูกต้อง และรออย่างอดทน

บรื้นๆ!

ไม่นานหลังจากนั้น รถหลายคันก็ขับมาจากระยะไม่ไกล

ครั้งนี้มาพร้อมกัน

"มาแล้ว!"

หงเทียนหยายิ้มออกมาทันที และพูดพร้อมชี้ไปที่รถ

หงเทียนเฉิงและเลขานุการของเขาก็รู้สึกตื่นเต้นมาก

รถหยุดทีละคัน และชายสิบกว่าคนในชุดและรองเท้าหนังก็เดินตรงมาทางนี้

หงเทียนหยาทักทายพวกเขาทันที

เขาจำคนเหล่านี้ได้ พวกเขาทั้งหมดเป็นคนของรัฐบาลในเมืองเจียงเฉิง

รถอีกคันหยุดลง และชายหนุ่มสองคนก็ลงจากรถ

หนึ่งในนั้น งามสง่าดั่งหยก ขาวใสหล่อเหลา

อีกคนหนึ่งใช้ไม้ค้ำยันในการเดิน โดยรวมแล้วท่าทีดูมืดมน

มันคือฉินกวนฉีและฉินผู่หยางของตระกูลฉิน

หลังจากนั้น ฉินกวนฉีก็ช่วยพยุงนายท่านผมหงอกที่หลังค่อมลงจากรถ

เขาคือฉินโช่ววง ผู้นำตระกูลฉิน

พวกเขายืนรอด้วยกัน

แต่ในไม่ช้า ฉินโช่ววง ก็ขมวดคิ้ว "ทำไมคนถึงน้อยจัง?"

หงเทียนหยาผงะอยู่ครู่หนึ่ง "ผู้นำฉินและทุกท่าน พวกคุณเป็นคนเตรียมพิธีต้อนรับไม่ใช่หรือ?"

ฉินโช่ววงและฉินกวนฉีมองไปที่ผู้คนในชุดสูทและรองเท้าหนังทันที

อีกฝ่ายก็ขมวดคิ้ว “ไปถามดู ว่าเกิดอะไรขึ้น”

ไม่นานโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

“ซวยแล้ว ไม่รู้ว่าทำไม ทุกคนที่จะมาต้อนรับคุณมู่ได้ไปที่สนามบินเมืองตะวันตกหมดแล้ว!”