บทที่ 620 เจอตัวหลี่เห้าแล้ว

" นายกำลังกลัวเหรอ? "

หงเทียนหยาจับสังเกตถึงอาการที่ผิดปกติไปของหลัวเฉิง ก็เลยถามออกมา

ในความสับสนงุนงง เขาก็ยังมีความตกใจแฝงอยู่

หลัวเฉิงเป็นมือวางอันดับเก้าที่มีความสามารถของสมาคมการต่อสู้หมิงจู เวลานี้กลับรับรู้ได้ถึงความรู้สึกหวาดกลัว

เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของหลัวเฉิงก็มีท่าทีลุกลน แต่ไม่นานก็หายไป ก่อนจะกลับมาทำหน้ายิ้ม: " ไม่มีอะไรครับ "

ขณะนี้ หงเทียนหยายังคงดำดิ่งอยู่ในความรู้สึกเจ็บปวดทรมานที่สูญเสียน้องชายไป สภาวะอารมณ์อยู่ในช่วงหุนหันพลันแล่น ในใจเต็มไปด้วยความแค้นอาฆาต

เขาเกลียดการที่มีคนมาหลอกเขาที่สุด!

ตึ้ง!

แล้วเขาก็ลงมือทันที เขางัดคอของหลัวเฉิง บีบและยกขึ้นสูงเรื่อยๆ

แล้วพูดเสียงเรียบเย็น : " ถ้านายไม่พูด ฉันก็จะส่งนายไปอยู่ด้วยกันกับหลานชายของนายตอนนี้เลยเป็นไง "

เพียงไม่นาน สีหน้าของหลัวเฉิงก็ดูลุกลี้ลุกลน

เขาไม่กลัวตาย แต่มือสังหารที่ฆ่าหลัวจวินก็ยังหาไม่พบ เขาจะตายได้ยังไง?

" ผมพูด! ผมยอมพูดแล้ว! "

หลัวเฉิงใช้แรงทั้งหมดเพื่อพูดออกมา

" หึ! "

หงเทียนหยาถอนหายใจ แล้วปล่อยเขาลง

หลัวเฉิงชี้ไปยังถังเฉาที่ยืนอยู่บนสังเวียน แล้วพูดว่า : " ท่านหัวหน้าสมาคม ท่านอย่าไปล่วงเกินเขาด้วยนะครับ! "

" หืม? ทำไม? "

หงเทียนหยาหันไปมองถังเฉา แล้วพูดอย่างไม่พึงใจ

คนที่ชื่อ ' เจ้ามังกร ' ทำให้น้องชายแท้ๆ ของเขาต้องตาย เขาจะไม่ล้างแค้นได้อย่างไร?

" ท่านหัวหน้าสมาคม หากท่านจะแก้แค้นเขาแล้วล่ะก็ ความพินาศย่อยยับแน่ จะต้องเกิดขึ้นกับทั้งสมาคมการต่อสู้แห่งเมืองเจียงเฉิงแน่! "

หลัวเฉิงพูดโดยเพ่งประเด็น น้ำเสียงดูนิ่งสุขุม ไม่เหมือนกับการพูดเล่นเลยสักนิด

สีหน้าของหงเทียนหยาดูนิ่งขรึมมากกว่าเดิม แล้วตะคอกออกมา

" พอแล้ว! "

แววตาของเขานิ่งสนิทขณะที่มองไปยังหลัวเฉิง : " คำพูดพวกนี้ ถ้าครั้งหน้าอย่าพูดให้ฉันได้ยินอีก มันฆ่าน้องชายของฉัน พูดง่ายๆ ฉันจะไม่มีวันปล่อยมันไว้แน่ "

" ท่านหัวหน้าสมาคม...... "

" ไสหัวไปซะ! "

หงเทียนหยาตะคอกแล้วเดินจากไป

แววตาของหลัวเฉิงดูสับสน ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

มีหลายคราที่เขาอยากจะพูดสถานะที่แท้จริงของ ' เจ้ามังกร ' ออกมา แต่ว่าถ้าหัวหน้าสมาคมก็ไม่มีโอกาสให้เขาได้พูด

ท่านหัวหน้าสมาคมในตอนนี้ได้ถูกความเกลียดชังและการแก้แค้นหมกมุ่นอยู่เต็มหัว

เวลาผ่านไปได้ไม่นาน เมื่อรู้ว่าหลานชายเพียงคนเดียวที่ชื่อว่าหลัวจวินของเขา ถูกสังหารโดยวิธีการที่เหี้ยมโหด เขาเองก็โมโหเป็นฟืนเป็นไฟเช่นเดียวกับหงเทียนหยา

หากแต่ว่า ตั้งแต่รอบตัดสินนัดเยาวชนที่แข็งแกร่งนั้นผ่านไป เขาก็รู้ว่ามือสังหารที่ฆ่าหลานชายของเขา ไม่ใช่ผู้ชายคนนั้นอย่างแน่นอน

แล้วสุดท้ายเขาก็ไม่ได้ถูกความเคียดแค้นกัดกินในหัว

หลัวเฉิงมีลางสังหรณ์ ว่าสิ่งที่ท่านเจ้าของสมาคมกำลังจะทำ อาจส่งผลให้สมาคมการต่อสู้นั้นพังพินาศและล่มสลาย

การประชุมแดนเหนือวันแรกก็สิ้นสุดลงเช่นนี้ ตระกูลที่ได้เลื่อนขั้นมี : ราชนิกุลสี่ตระกูลใหญ่แห่งในเยี่ยนตู ตระกูลต่ง ตระกูลซ่ง และสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองเจียงเฉิง

พรุ่งนี้ จะเป็นการเริ่มพิธีการตัดสิน

รอเวลาให้ถึงพรุ่งนี้ ก็จะถึงช่วงพิจารณาและคัดเลือก ' ผู้พิทักษ์แห่งแดงเหนือ '

ผู้คนเริ่มทยอยกันออกจากสนาม

แต่ว่า ก็ยังคงมีคนที่อารมณ์ค้างกำลังพูดคุยกันเกี่ยวกับการแข่งขัน

หนึ่งในนั้น หัวข้อเกี่ยวกับรอบตัดสิน'เจ้ามังกร'และหงเทียนเฉินเป็นหัวข้อใหญ่

ผู้คนเองต่างก็จำเจ้ามังกรคนนี้ได้

การใช้ชื่อว่าเจ้ามังกร ขณะเดียวกันก็โชว์ศักยภาพที่แข็งแกร่ง จึงได้รับการขนานนามว่าเป็นม้ามืดของการแข่งขัน

แต่ว่า ตระกูลที่พอมีทุนก็ไม่ได้มองว่าเจ้ามังกรจะเป็นที่หนึ่งเสมอ

ทั้งที่จริงแล้ว มือฉกาจของสี่ตระกูลใหญ่ราชนิกุลแห่งในเยี่ยนตู ยังไม่ทันได้ออกโรงเลยด้วยซ้ำ!

ดังนั้นทุกตระกูล แค่ขึ้นบนสังเวียน ยืนอยู่อย่างนั้นสักพัก ฝ่ายตรงข้ามต่างก็ยอมแพ้กันแล้ว

ไม่ใช่เพราะการควบคุมขณะแข่งขัน แต่เป็นเพราะชื่อเสียงอันเลื่องลือของราชนิกุลแห่งในเยี่ยนตูต่างหาก

ใครที่กล้าประชัน ต่างต้องกลายเป็นพวกขี้ขลาดตาขาวกันทั้งนั้น

ใครจะรู้ว่ามันทำให้ผู้คนต่างจินตนาการกันไปไกล

แม้ว่าเจ้ามังกรจะแข็งแกร่งกว่านี้ แต่เมื่อต้องเจอกับตระกูลใหญ่แห่งในเยี่ยนตู คงไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ที่เหมาะสมได้

ช่วงเวลาที่กลางคืนมาถึง ถังเฉาได้ออกมาจากโรงยิม และเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ใช้ขึ้นสังเวียนและหน้ากาก จากนั้นก็ยื่นให้กับผู้ดูแลของเย่หรูอี้ แล้วเขาก็กลับไปหาหลินชิงเสว่

" ทำไมกลับมาช้าแบบนี้ล่ะ คุณพลาดดูการประชุมแดนเหนือตั้งแต่ต้นจนจบเลยนะ "

หลินชิงเสว่พูดกับถังเฉา

" ใช่เลยใช่เลย พี่เขยพลาดแล้ว น่าเสียดายจริงๆ ! "

หลินจ้าวหยูนที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดด้วยความตื่นเต้น : " คนที่ชื่อเจ้ามังกรนั้นเก่งเกินไปแล้ว แม้แต่มือวางอันดับสองของสมาคมการต่อสู้แห่งเมืองเจียงเฉิง แค่ตายก็คงชดใช้ไม่ถึงใจหรอก! "

" ใช่ไหมล่ะ เขาทำลายแขนของเย่เทียนหลงไปข้างหนึ่ง มันเกินไปแล้ว! "

หลินฉ่ายเวยที่ยืนอยู่อีกฝั่งก็พูดเสริมขึ้นมา

เมื่อเห็นพวกเธอพูดคุยกันอย่างเมามัน ถังเฉาก็ยิ้มน้อยๆ แล้วพูดกับถังเฉาว่า : " ปัญหาของบริษัทได้รับการแก้ไขแล้วล่ะ "

" ถ้างั้นก็ดีค่ะ "

หลินชิงเสว่ยิ้มๆ เหมือนกำลังจะพูดอะไรออกมา แต่สายตาของเธอก็เปลี่ยนไป เธอขยับเข้าไปใกล้ถังเฉา

จากนั้นก็ยกมือขึ้นมา แล้วคว้าข้อมือของถังเฉาเบาๆ

บนมือนั้น ทิ้งเป็นรอยเลือดแห้งๆ เอาไว้

" นี่มันมาจากไหนเหรอคะ? "

" คุณไม่ได้ไปจัดการปัญหาที่บริษัทหรอกเหรอ? ทำไมถึงมีรอยเลือดได้? "

แววตาของหลินชิงเสว่ดูเปลี่ยนไป

ถังเฉาก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เลือดบนมือนั้น ไม่ได้เป็นเลือกของเขา คงจะเป็นตอนที่ต่อยหมัดเข้าไปบนหน้าของหงเทียนเฉิน เลื่อนเลยกระเด็นขึ้นมา แล้วก็ไม่ทันได้ล้างออก

ถังเฉายิ้มๆ : " นี่ไม่ใช่เลือด แต่เป็นหมึกแดงน่ะ "

" เหรอคะ...... "

หลินชิงเสว่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

บนใบหน้าของเธอยังคงมีรอยยิ้มเช่นเดิม ในช่วงเวลาแป๊บเดียว ก็กลับมาเป็นใหม่หน้าที่ดูเย็นชาเหมือนก่อนหน้านี้

" เป็นอะไรไปเหรอ? "

ถังเฉาแสร้งถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ

เขารู้ว่า หลินชิงเสว่ต้องรู้สึกสงสัยแน่นอน

หลินชิงเสว่ส่ายหน้า : " ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันแค่ไม่ค่อยชอบพวกอะไรที่ทุบตีกันแบบนี้ "

" บอกว่าเป็นการส่งเสริมการต่อสู้ และยังเป็นการเลือกผู้พิทักษ์แห่งแดงเหนือคนใหม่อีก แต่ฉันคิดว่ามันก็แค่ความอาฆาต "

ถังเฉาไม่ได้พูดอะไร แล้วยังคงเงียบอยู่อย่างนั้น

บางทีในสายตาคนอื่น อาจจะเป็นเรื่องปกติ

แต่ในสายตาของหลินชิงเสว่นั้น จนถึงขั้นผิดหลักมนุษยธรรมเลยก็ว่าได้

เธอเป็นคนที่มีจิตใจโอบอ้อมอารีเกินไป จิตใจดีจนทนเห็นคนอื่นโดนทำร้ายไม่ได้

ถึงแม้จะเป็นสตูได้รับบาดเจ็บก็ตาม เธอก็ไม่ยอมเช่นกัน

ในขณะนั้น ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา

นั่นก็คือหลินรั่วหวีกับเว่ยหมิงจวิน

" ชิงเสว่ พรุ่งนี้นัดตัดสินของฉัน เธอจะมาไหม? "

หลินรั่วหวีหันไปมองถังเฉาก่อน จากนั้นก็หันไปยิ้มให้หลินชิงเสว่

หลินชิงเสว่เหมือนจะรู้สึกอ่อนล้าเล็กน้อย