ตอนที่ 640
บทที่ 640 แม่ลูกถูกจับ
October 21, 2026
บรึม！
พอคำนี้ของไวโอเล็ตพูดออกมา คนที่อยู่ในสนามกีฬาทั้งหมดฮือฮาขึ้นมาอีก
สายตาทุกคู่ ล้วนแสดงออกถึงความตื่นผวา
เจ้ามังกร ?
เจ้ามังกรไหน ?！
ถังเฉาก็ชะงัก แหงนมองไปที่ไวโอเล็ต
มู่ตงเฟิง สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย พูดไปว่า “ที่นี่คงไม่มีเจ้ามังกรที่เธออยากหานะ มีแต่ผู้ได้รับคัดเลือกคนหนึ่งที่ใช้เจ้ามังกรมาแทนเป็นชื่อตัวเอง”
ไวโอเล็ตหัวเราะพลางพูดว่า “ฉันต้องการหาเจ้ามังกร ไม่ใช่คนที่แอบอ้างใช้ชื่อเจ้ามังกร แต่เป็น........เจ้ามังกรแดนเหนือ”
พอคำพูดนี้พูดออกไป สายตาทุกคนเป็นตะลึงและข้องใจ
เจ้ามังกรแดนเหนือ！
หรือ เจ้ามังกรแดนเหนือก็มาอยู่ที่นี่？
หลายคนกวาดมองไปรอบ ๆ มองหากันพักใหญ่ ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าเจ้ามังกรเป็นใคร
เจ้ามังกร แต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีปรากฏให้เห็นเป็นตัวตนในสาธารณะชน
เป็นเพียงบุคคลที่มีเพียงการกล่าวขานถึง
“เป็นไปไม่ได้ เจ้ามังกรแดนเหนือไม่มีทางที่จะมาอยู่ที่นี่！”
คำพูดนี้แทงใจดำมู่ตงเฟิง สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นอึมครึม เม็ดเหงื่อผุดไหลออกมาจากหน้าผาก
หากว่าเจ้ามังกรแดนเหนืออยู่ในที่นี่ ประธานงานประชุมแดนเหนือนี้ จะให้ตัวเขาเป็นได้ยังไง ?
ผู้พิทักษ์แดนตะวันตก กับเจ้ามังกรแดนเหนือ ไม่ว่าจะอันดับตำแหน่งหรือระดับฝีมือ ล้วนต่างกันไกล！
“ใครว่าเป็นไปไม่ได้？”
ไวโอเล็ตกลับหัวเราะคิก ๆ “เจ้ามังกรแดนเหนืออยู่ที่นี่แหละ เพียงแต่ว่าพวกท่านไม่รู้จัก”
“……”
สีหน้าถังเฉายิ่งอึมครึมลง ภายในใจเกิดมีความกังวลขึ้นมาเล็ก ๆ
ฝ่ายตรงข้ามได้เตรียมการอย่างละเอียด ทั้งหมดเจาะจงมุ่งใส่ตัวเขาทั้งนั้น
ด้วยสมรรถนะการข่าวของ ‘หว่างเหลี่ยง’ ไม่มีทางจะไม่รู้ว่าตัวเขาเป็นใคร และก็แน่นอนว่าต้องสืบเนื่องไปถึงญาติเขาเองด้วย
ต้องรีบหาหลินชิงเสว่ให้เจอ！
คลื่นฝูงชนก็หนาแน่น ใจถังเฉาก็ยิ่งร้อนรุ่ม ต้องเร่งรีบหาหลินชิงเสว่กับถังเสี่ยวหลี่
ไวโอเล็ตหัวเราะพลางพูดว่า “ความมุ่งหมายของข้ามีเพียงเจ้ามังกรคนเดียว ให้เวลาพวกแกหนึ่งชั่วโมง เพียงพวกแกหาพบว่าเจ้ามังกรอยู่ไหน และให้เขาออกมาได้ ข้าก็จะปล่อยพวกเจ้าที่อยู่ในนี้ทั้งหมด”
“ในทางกลับกัน เมื่อถึงหนึ่งชั่วโมงแล้ว พวกแกยังหาเจ้ามังกรไม่พบ หรือไม่มีใครยืนออกมารับ ก็ต้องเสียใจด้วย ทุกคนในที่นี้ต้องไปลงนรก！”
บรึม！
พอคำนี้พูดจบ คนทั้งหมดหน้าเปลี่ยนซีดเผือด
“รอ ๆ รอ รอ.........”
ลู่เจียงไห่อดไม่ได้ออกปากถาม “พวกผมตระกูลลู่ได้สวามิภักดิ์กับคุณผู้หญิงท่านแล้ว ยังรวมอยู่ในนั้นด้วยหรือ ?”
ปัง！
คำตอบของเขา คือลูกกระสุนเย็นเยือกลูกหนึ่ง
ค้างคาวที่ยืนข้าง ๆ ไวโอเล็ตยิงไปอย่างเลือดเย็น กระสุนใส่ตรงเข้าหว่างขาของเขา
เขาอ่อนยวบไปทั้งตัวทรุดฮวบลงที่พื้น กางเกงเปียกชุ่มด้วยของเหลวสีเหลือง
ตกใจจนฉี่แตก
ท่าทางไวโอเล็ตเย็นชา “แน่นอน พวกแกสวามิภักดิ์กับข้า แต่ทั้งหมดก็ต้องขึ้นอยู่ที่การปรากฏตัวของเจ้ามังกรเท่านั้น เจ้ามังกรไม่ปรากฏตัว พวกแกก็ไม่ได้ต่างอะไรกับตัวประกันพวกนี้ จะเก็บไว้ทำอะไรได้ ? ”
ทันทีนั้นเอง ลู่เจียงไห่และลู่โป๋หาน ตลอดทั้งบรรดาตระกูลที่ยอมแพ้ต่างเหมือนเจอศึกหนัก ร้อนตัวเหมือนมดที่ตกอยู่ในกระทะตั้งไฟ
“บัดนี้ นาฬิกานับถอยหลังสู่ความตายเริ่มได้！”
ไวโอเล็ตหยิบเอานาฬิกาทรายเบอร์ใหญ่ออกมา สายตาร้อนเดือด
บรึม！
แต่ละคนที่อยู่นั้นไม่สนไจกับอะไรอีกแล้ว ทั้งหมดเริ่มขยับตัวออกเสาะหาตัวเจ้ามังกรกัน
แต่ทว่า การเสาะหาอย่างไร้ข้อมูลเป้าหมาย ยังไงก็หาไม่ได้
“คุณผู้หญิงครับ กรุณาให้ข้อชี้แนะพวกเราบ้าง มิฉะนั้นก็คงไม่รู้จะไปหาเอาตรงไหนได้”
ลู่เจียงไห่เอ่ยถามอย่างสิ้นหวัง
ไวโอเล็ตตีสีหน้าทะเล้น “ก็ถูกนะ กับตัวประกันอย่างพวกแกนี่ คงจะพึ่งอะไรมากไม่ได้”
“งั้นก็จะบอกข้อมูลให้นะ จะหาตัวเจ้ามังกรได้ไม่ได้นั้น มีผู้หญิงชื่อหลินชิงเสว่คนหนึ่งกับลูกสาวหล่อน นั้นคือกุญแจสำคัญ”
“ถ้าในพวกแกนี่ใครสามารถจับพวกเขามาได้ ประเมินได้ค่อนข้างแน่ว่าเจ้ามังกรต้องออกมา”
พอพูดคำนี้ออกมา สายตาของคนทั้งหมดเปลี่ยนทันที มุ่งเอาเป็นเอาตายในการหาหลินชิงเสว่กับถังเสี่ยวหลี่
ไม่มีใครไปสังเกตว่า ถังเฉาในขณะนี้สายตาทั้งคู่เปลี่ยนดูบ้าคลั่งสุด ๆ จนเห็นใยเส้นเลือดฝอย รายเรียงเต็มจอตา
“ใครกล้า！”
ในขณะเดียวกันที่เกรี้ยวโกรธ สีหน้าของถังเฉาก็เต็มไปด้วยความร้อนรน
ตัวเขาเองก็ค้นหามาตั้งนานแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของหลินชิงเสว่กับถังเสี่ยวหลี่
“ลูกสาว！”
หลินรั่วหวีพลันมีสีหน้าเปลี่ยนอย่างรุนแรง พุ่งโถมเข้าไปในฝูงคน
เว่ยหมิงจวินรีบคว้าแขนของเขาไว้ “รั่วหวี อย่าออกไปนะ คุณจะให้ตระกูลหลินตกเป็นเป้าอีกหรือ ?”
“อีกทั้งในขณะนี้ที่นี่ก็วุ่นวายเอามาก จะไปหายังไงได้ หล่อนคงต้องปล่อยให้ขึ้นกับบุญโชคตัวเองแล้วแหละ”
ขณะที่พูดนี้ ภายในแววตาเว่ยหมิงจวินแฝงอยู่ด้วยความเย็นชา
ถ้าหากว่าหลินชิงเสว่ตกเป็นเป้า นั้นเป็นเรื่องที่ดีมาก ๆ หล่อนย่อมไม่อยากให้หลินรั่วหวีออกไปปกป้องลูกสาวของเขา
ผัวะ！
เสียงพูดเพียงจบ ใบหน้าของเว่ยหมิงจวินโดนตบเข้าไปฉาดใหญ่
ฝ่ามือของลั่วเย่นหัวตบใส่ลงบนหน้าของหล่อนอย่างโหด ใช้แรงหนักขนาด เล่นเอาเลือดกลบปาก
ในเวลาขณะนี้ แววตาของลั่วเย่นหัวส่องประกายคลั่งในการฆ่า “ถ้าลูกสาวข้าเป็นอะไรไป ไม่เพียงแค่ชีวิตแก คนทั้งบ้านแก ข้าจะไม่ละเว้นแม้คนเดียว！”
พูดจบ หล่อนหันขวับมองไปที่หลินรั่วหวีอย่างเย็นเยือก “พวกเราก็ได้ปล่อยหล่อนไปครั้งหนึ่งแล้ว ยังจะมีปล่อยให้อีกครั้งเหรอ ?”
สีหน้าหลินรั่วหวีเปลี่ยนสลับไปมา สุดท้ายคงเป็นความแน่วแน่
“เธอเป็นลูกสาวผม！”
“หลินรั่วหวี.........”
เว่ยหมิงจวินคลานอยู่กับพื้น สายตาเต็มด้วยความเคียดแค้น
“รีบไปคุ้มครองคุณหลิน”
เซี่ยสิงจู๋ หูอีซาน รวมทั้งตระกูลบ้านต่าง ๆ ที่สวามิภักดิ์อยู่กับตระกูลถัง ต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดแยกย้ายกันออกตามหา
……
ในเวลาเดียวกันนั้น บริเวณซากกำแพงที่ล้มพัง
รอบ ๆ บริเวณล้วนมีแต่แผ่นแท่งคอนกรีตแตกหักระเกะระกะ บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นฝุ่นฟุ้งกระจาย
มีคนสามคนแอบซ่อนอยู่หลังก้อนแผ่นหิน
ก็คือหลินชิงเสว่ หลินฉ่ายเวย ถังเสี่ยวหลี่สามคน
ขณะที่เกิดการระเบิดตอนครั้งแรก ไม่เบี่ยงไม่เบน เป็นเหตุเกิดขึ้นตรงอัฒจันทร์ที่พวกเขาอยู่นั่นเอง
เพียงแต่ว่าโชคดี ช่วงที่เกิดการถล่ม มีคานขนาดใหญ่ขวางอยู่พอดี ทำให้ไม่ถูกกลบฝัง
พวกเขาก็ได้ยินคำพูดของไวโอเล็ต คือชื่อหลินชิงเสว่กับถังเสี่ยวหลี่
หลินฉ่ายเวยมองไปที่สองแม่ลูกทำท่าจุ๊ปากให้เงียบเสียง “ซวี่....”
ในขณะนั้นสีหน้าของหลินชิงเสว่กับถังเสี่ยวหลี่ยังอยู่ในความตื่นกลัว ผงกหัวรับรู้
หลินชิงเสว่ยังเอามืออุดปากถังเสี่ยวหลี่ไว้ เด็ก ๆ มักจะตกใจเอะอะง่าย เกิดหลุดร้องเสียงหลงออกไปเป็นจบกัน
สภาพตอนนี้ของทั้งสามคนมอมแมมทั้งหน้าตา หลินชิงเสว่กับหลินฉ่ายเวยมีบาดแผลถลอกเต็มทั้งแขนขา
ตอนเกิดการพังถล่ม หลินชิงเสว่โอบกอดถังเสี่ยวหลี่ไว้ทั้งตัวอย่างแน่นหนา จึงไม่ทำให้มีบาดเจ็บกับหนูน้อย