บทที่ 646 ผมคือเจ้ามังกร

ลิฟต์ถูกกระแทกโดยตรงด้วยแขนเหล็กนั้นและตกลงมา ทำให้เกิดเสียงดังอึกทึก

เมื่อไม่มีลิฟต์ ชายในชุดคลุมก็ทำได้เพียงพาไวโอเล็ตขึ้นไปบนสุดของอัฒจันทร์

ส่วนไวโอเล็ตกลัวมากจนหน้าซีดและไม่มีสีเลือดแม้แต่น้อย หากชายในเสื้อคลุมมาสายหนึ่งวินาที เธอจะถูกทุบจนตาย

ฉากนี้ ได้ตราตรึงอยู่ในใจของทุกคน

ในเวลาเดียวกัน สายตาหนึ่งสายตาก็มองตามไป ห่างจากนี้ไม่ไกลนัก ถังเฉาก็ยืนขึ้นสูง มองลงมาที่ทุกคนอย่างเย็นชา

“ถังเฉา!”

“คุณถัง!”

หลินชิงเสว่ เซี่ยสิงจู๋และคนอื่นๆ ต่างก็พูดออกมาอย่างตื่นเต้น

เมื่อกี้นี้อาวุธสงครามทั้งหมดที่รายล้อมเขา ทุกคนรู้สึกว่าถังเฉาต้องตายแน่นอน

ใบหน้าของไวโอเล็ตดูมืดมน และเดาได้ไม่ยากว่า นี่เป็นเพราะเขาหนีไปกะทันหัน

เมื่อลู่โป๋หานเห็นฉากนี้ ยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่

“คุณ... ทำไมคุณยังไม่ตาย?”

บนใบหน้าของถังเฉามีรอยยิ้มดูถูกเหยียดหยาม "กองทองแดงและกองเหล็กเก่าๆเสียๆเหล่านี้ จะเป็นอันตรายต่อผมได้อย่างไร?"

เมื่อคำพูดลดลง ถังเฉาก็กระโดดลงมา

หลังจากนั้น เขาเดินไปทางลู่โป๋หาน

“คุณให้ผมฆ่าคุณไม่ใช่เหรอ ผมจะทำให้อย่างที่คุณต้องการ”

โทนเสียงของถังเฉาเรียบสงบ และเขาก็ก้าวไปทางลู่โป๋หาน

ตุ้บ!

ลู่โป๋หานตกใจมากจนนั่งลงกับพื้น และถอยหลังไปเรื่อยๆ

“อย่าเข้ามา... คุณนาย ช่วยผม ช่วยผมด้วย!”

ลู่โป๋หานตะโกนด้วยความสิ้นหวัง จากสายตาของถังเฉา เห็นได้ว่าเขากำลังจะฆ่าเขาตายจริงๆ

อย่างไรก็ตาม ไวโอเล็ตเองก็กลัวมากพอแล้ว จะมีเวลาไปสนใจคนอื่นที่ไหนล่ะ?

ซ่า!

ถังเฉาบีบคอของลู่โป๋หานโดยตรง

กระบวนการทั้งหมดนั้นเร็วมาก เกือบจะเร็วเหมือนแสงไฟที่สว่างขึ้นในพริบตา

ก่อนที่ทุกคนจะดึงสติกลับมาได้ ร่างกายของลู่โป๋หานก็ล้มลงอย่างอ่อนแรง

“จากนี้ไป จะไม่มีตระกูลลู่ในเมืองเจียงเฉิงอีก!”

เสียงที่เรียบสงบของถังเฉาดังก้องไปทั่วโรงยิม และตระกูลโดยรอบต่างมองหน้ากัน

เซี่ยสิงจู๋และหูอีซานมองหน้ากัน ตระกูลลู่ซึ่งแข่งกับตระกูลเซี่ยและตระกูลหูมาเกือบครึ่งศตวรรษ พินาศไปแบบนี้เลยเหรอ?

คนอื่นๆของตระกูลลู่ที่เหลือก็เหมือนกัน ใบหน้าของพวกเขาเหม่อลอย

ตุ้บ...

ตุ้บ...

ตุ้บ...

หลังจากนั้น พวกเขาคุกเข่าลงด้วยความสิ้นหวัง และก้มกราบให้ถังเฉา

“คุณถัง เราไม่ใช่สายเลือดโดยตรงของตระกูลลู่ ไม่เกี่ยวกับเรานะ คุณปล่อยเราไปได้ไหม…”

สายตาของถังเฉากวาดมองพวกเขาทั้งหมดและพูดเสียงดัง"ผู้นำตระกูลทุกคนที่ลงมือกับภรรยาและลูกของผม ฆ่าตัวเองตายซะ ผมจะไม่เอาเรื่อง มิฉะนั้น ตระกูลลู่จะเป็นชะตากรรมของพวกคุณ!"

บูม!

คำพูดเหล่านี้พูดได้เผด็จการและตรงไปตรงมา ทุกตระกูลที่เคยจับตัวหลินชิงเสว่และถังเสี่ยวลี้ สีหน้าซีดขาวเหมือนคนตาย

ผู้นำของตระกูลยิ่งหวาดกลัวและขาอ่อนจนล้มลงกับพื้น นี่เราต้องใช้การตายมาแสดงความบริสุทธิ์ใจของเรางั้นหรือ?

ในเวลานี้ ไวโอเล็ตกลับมาเป็นปกติ โดยมองไปยังถังเฉาด้วยสายตาที่ไม่เดี๋ยวร้ายเดี๋ยวดี และกล่าวว่า “ฉันเป็นผู้ที่มีคุณสมบัติที่จะตัดสินใจทุกอย่างของที่นี่ ก็แค่โชคดี รอดพ้นจากการโจมตีของเครื่องจักรอาวุธสงคราม”

ถังเฉามองเธออย่างติดตลก "คุณคิดว่าผมโชคดีจริงหรือ?"

"หรือมันไม่ใช่?"

สีหน้าของไวโอเล็ตดูน่าเกลียด"ปฏิกิริยาการตอบสนองของคุณเร็วมาก ทันทีที่เครื่องจักรสงครามลงมือกับคุณ คุณก็หลีกเลี่ยงมันได้ และยังทำลายอาวุธสงครามของฉันไปด้วย!"

น้ำเสียงของไวโอเล็ตเต็มไปด้วยความโกรธ และอาวุธสงครามทุกชิ้น ล้วนได้ผ่านการทดลองนับไม่ถ้วนก่อนที่มันจะสำเร็จ

อย่างน้อยหลายร้อยล้านถูกใช้ไปกับการผลิตมัน แต่ก็ถูกทำลายลงอย่างง่ายดายโดยถังเฉา

ไวโอเล็ตจะไม่รู้สึกปวดใจได้อย่างไร?

ถังเฉายิ้ม "ไม่ก็ คุณลองให้อาวุธสงครามเหล่านั้นลองโจมตีผมอีกครั้ง คุณจะพบว่าอาวุธเหล่านี้จะเสียและต้องทิ้งในไม่ช้า"

“คิดว่าฉันไม่กล้าเหรอ?”

ไวโอเล็ตเสียสติในเวลานี้ และใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและโมโห

ขณะที่เธอกำลังจะสั่งเครื่องจักรสงครามอื่นๆให้ดำเนินการต่อ ชายในเสื้อคลุมที่ด้านข้างก็ดึงเธอไว้ และชี้ไปที่นาฬิกาทรายที่อยู่ด้านล่างสุด

จากนั้นไวโอเล็ตก็ดึงสติกลับมาได้ มองดูถังเฉาอย่างเย็นชา "บัญชีนี้ ค่อยมาคิดกับคุณในภายหลัง"

หน้าที่ของเธอคือการล่อให้เจ้ามังกรออกมา

มิฉะนั้น เธอจะมาทำสงครามและจับคนจำนวนมากเป็นตัวประกันทำไม?

เธอกลับมามีรอยยิ้มที่สวยงามเหมือนตอนที่เธอออกมาเป็นครั้งแรก และมองทุกคนที่อยู่ด้านล่างสนาม"หนึ่งชั่วโมงผ่านไปแล้ว พวกคุณจับหลินชิงเสว่และถังเสี่ยวลี้ไม่สำเร็จ และไม่ได้ล่อเจ้ามังกรออกม พวกคุณพูดซิ ฉันควรลงโทษพวกคุณอย่างไร?

เสียงของไวโอเล็ตยังคงไพเราะ แต่ ทุกคนรู้สึกถึงเจตนาฆ่าอย่างลึกซึ้ง

ซ่า！

ทันใดนั้น สีหน้าของทุกคนก็ซีดเซียว

หากไม่พบเจ้ามังกรภายในเวลาที่กำหนด เธอจะจุดชนวนระเบิดทั้งหมดของที่นี่

"หาคนที่ฉันต้องการหาไม่เจอ เก็บพวกคุณไว้มีประโยชน์อะไร? หรือว่า... ทุกคนตายด้วยกันดีไหม?"

ไวโอเล็ตค่อยๆดึงรีโมทออกมา พร้อมกับรอยยิ้มอันโหดร้ายบนใบหน้าของเธอ

ในเวลานี้ ทุกคนตกตะลึง

ใบหน้าของมู่ตงเฟิงมืดมน "อย่าทำอะไรโง่ๆ ที่นี่ไม่มีเจ้ามังกรที่คุณกำลังมองหา!"

เขามั่นใจ 100% ว่า เจ้ามังกรไม่อยู่ที่นี่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะหาพวกเขาเจอ?

ประกายแวววาวแวบเข้ามาในดวงตาของไวโอเล็ต "ฉันบอกว่ามี มันก็มี แต่แค่พวกคุณไม่ได้สังเกตเห็น"

หลังจากพูดเสร็จ เธอเหลือบมองถังเฉาอย่างประหลาด

เธอมีตัวเลือกที่เหมาะสม แต่เธอไม่แน่ใจ

การขอให้ตระกูลลู่จับตัวหลินชิงเสว่และถังเลี่ยวลี้ ก็เพื่อเป็นการทดสอบเช่นกัน

แต่เห็นได้ชัดว่า เจ้ามังกรไม่ได้หลงกล

"รอสักครู่!"

จู่ๆบ้าบู๊ก็เอ่ยปากพูด โดยมองไปที่ไวโอเล็ตและพูดว่า“คุณจุดชนวนระเบิดที่นี่ และผลที่ตามมาของการระเบิดจะแพร่กระจายไปอย่างน้อยภายในร้อยไมล์ เราถูกฆ่าตาย และพวกคุณก็จะถูกฆ่าเช่นกัน คุณเต็มใจที่จะตายไปกับเราด้วยกันไหม?”