บทที่ 66 อยู่ด้วยกัน

บทที่ 66 อยู่ด้วยกัน

หลินจ้าวหยูนที่นั่งอยู่บนรถเริ่มกระวนกระวายใจ แม้ตระกูลฉางจะเทียบไม่ได้กับตระกูลของเธอ แต่ที่นี่คือเมืองหมิงจูไม่ใช่เมืองเยี่ยนจิง

ดั่งที่ว่ากันว่าพลังมังกรก็ไม่อาจสยบคนพาลได้ เธอคิดถึงชีวิตดีๆ ในเมืองเยี่ยนจิง หลังจากที่มาถึงเมืองหมิงจูเธอก็ถูกกดขี่มาตลอด ความรู้สึกแบบนี้ทำให้หลินจ้าวหยูนรู้สึกหดหู่ใจขึ้นมาทันที

สิบนาทีผ่านไปแล้ว ทำไมถังเฉายังไม่กลับมา หลินจ้าวหยูนอดไม่ได้ที่จะกังวล......ถ้าเกิดเรื่องกับพี่เขย แล้วเราจะบอกพี่สาวยังไง?

ในขณะที่ความคิดนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในสมองของเธอ ก็มีชายหญิงคู่หนึ่งเดินออกมาจากคลับเฮาส์ และสองคนนี้ก็คือถังเฉากับเฟิ่งหวง

เมื่อเห็นภาพนี้ หลินจ้าวหยูนจึงจะรู้สึกโล่งอก “กลับมาสักทีนะคะพี่เขย หนูคิดว่าพี่......”

“คิดว่าพี่ทำไม?”

ถังเฉายิ้มมองเธอและรู้ถึงความกังวลที่เธอแสดงออก

“เปล่า ก็แค่กังวลหน่อย”

หลินจ้าวหยูนพูดด้วยใบหน้าแดงก่ำ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอให้ความสำคัญกับถังเฉา

“แล้ว เรื่องของฉางเซ่าเฟิงเป็นยังไงบ้างคะ?” หลินจ้าวหยูนถามอีกครั้ง

“เรียบร้อยแล้ว”

“หา? เรียบร้อยแล้ว?”

หลินจ้าวหยูนถึงกับตกใจ นี่มันผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีก็จัดการเรียบร้อยแล้ว? แต่เธอกลับลืมไปว่าเธอรู้สึกกังวลแค่ไหนในช่วงที่ถังเฉาไม่อยู่

ถังเฉาพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลินจ้าวหยูนถึงจะมั่นใจว่าเขาจัดการเรียบร้อยแล้ว แต่เธอก็อดถามไม่ได้ว่า “พี่เขยจัดการยังไงคะ?”

“เรื่องนี้เธอไม่ต้องห่วงหรอก”

ถังเฉาพูดเกริ่น “รอดูหนังสือพิมพ์วันพรุ่งนี้สิ”

หลินจ้าวหยูนประหลาดใจ “ทำไมต้องดูหนังสือพิมพ์ด้วย?”

ถังเฉาไม่ได้ตอบคำถามเธออีก สายตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่างรถแล้วมีรอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

ไม่เกินวันพรุ่งนี้ ตระกูลฉางก็จะติดต่อเขาเอง

ถังเฉาพาน้องสาวภรรยาที่สีหน้าซีดเซียวตลอดทางกลับไปคฤหาสน์จื่อหยวน และในขณะนี้เพิ่งจะสองทุ่มครึ่งเท่านั้น

เฟิ่งหวงจำได้ว่าถังเฉาต้องกลับให้ถึงบ้านก่อนสามทุ่ม ดังนั้นเธอจึงเร่งความเร็วให้สุดขีดตลอดทางกลับบ้าน

น้องสาวภรรยาคนนี้เคยคิดว่าตัวเองนั้นมีทักษะในการขับรถที่ดี แม้จะไม่ถึงขั้นนักแข่ง แต่การขับขึ้นเขาลงดอยก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอ แต่หลังจากที่เธอได้สัมผัสทักษะการขับรถของเฟิ่งหวงแล้ว เธอก็ไม่กล้าอวดฝีมือในการขับรถของเธออีกเลย

ในระหว่างทางกลับ ใบหน้าของเธอซีดเซียวและรู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนตลอดทาง ในที่สุด หลังลงจากรถเธอก็อดไม่ได้ที่จะอาเจียนออกมาทันที

ทันทีที่เปิดประตูเข้าบ้านก็มีเสียงชัดเจนดังออกมา “คุณพ่อกลับมากแล้ว!”

เมื่อได้ยินเสียงของถังเสี่ยวลี้ ถังเฉาก็มีความสุขในทันใด “ดึกป่านนี้แล้วเสี่ยวลี้ยังไม่นอนอีกเหรอ?”

ในขณะที่พูด เขาก้มลงแล้วกางแขนและอุ้มถังเสี่ยวลี้ขึ้นมา

“คุณพ่อไม่อยู่ ผมนอนไม่หลับค่ะ” ถังเสี่ยวลี้พูดอย่างน้อยใจ

ถังเฉาพูดด้วยความรู้สึกผิดว่า “พ่อขอโทษครับ เสี่ยวลี้ คืนนี้พ่อไปทำธุระมา”

“หึ ถ้าวันหลังคุณพ่อกลับดึกอีก หนูจะไม่สนใจคุณพ่อแล้วล่ะ”

ถังเสี่ยวลี้ยกมุมปากขึ้นด้วยหน้าเย่อหยิ่ง

“......”

นี่เป็นครั้งแรกที่ถังเฉาเห็นถังเสี่ยวลี้แสดงสีหน้าแบบนี้ เขาจึงถามอย่างทำตัวไม่ถูก “ทำไมล่ะครับ”

ถึงอย่างไรความสัมพันธ์ของแม่กับลูกก็แน่นแฟ้นกว่าอยู่แล้ว

จากนั้นเขาเห็นถังเสี่ยวลี้ที่ดูเหมือนผู้ใหญ่แล้วพูดอย่างจริงว่า “ก็ตอนคุณพ่อไม่อยู่ เสี่ยวลี้เห็นคุณแม่แอบร้องไห้คนเดียวประจำเลย”

“ในเมื่อคุณพ่อกลับมาแล้ว คุณพ่ออยู่เป็นเพื่อนคุณแม่นานๆ หน่อยได้ไหมคะ”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของถังเสี่ยวลี้ ทั้งถังเฉากับหลิยชิงเสว่ก็ตกอยู่ในความเงียบ