บทที่ 680 สาวงามอันดับหนึ่ง

หลงเผยหยู่แทบจะวิ่งไปตรงหน้าของหลงงเฟยกั๋วเลย จากนั้นก็ไล่พวกยามที่ตั้งใจจะเอาตัวถังเฉาไป

พอหลงเฟยกั๋วได้ยินแบบนั้น ก็ถึงกับช็อกไปเลย สีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

“ฟะ เฟยหยู่ ในที่สุดแกก็กลับมา? พวกเขาสอบสวนอะไรแกบ้าง?”

หลงเฟยกั๋วจับไหล่ทั้งสองข้างของหลงเฟยหยู่ด้วยความตื่นเต้น พร้อมกับถามไป

มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าพูดถึง หลงเฟยหยู่นั้นทำหน้าหม่นหมอง แม้แต่อารมณ์ที่จะตอบยังไม่มี

สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้ก็คือ จะช่วยพระองค์ใหญ่องค์นี้ได้ยังไง

หลายเฟยหยู่นั้นเดินดุ่มๆ ไปหาถังเฉา “คุณถัง คุณไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ? พวกเขาไม่ได้ทำร้ายคุณใช่มั้ยครับ?”

ถังเฉาโบกไม้โบกมือ “ไม่เป็นไร ผมแค่นึกไม่ถึงว่าคุณจะกลับมาได้เร็วขนาดนี้ ถ้ามาช้าอีกนิด ผมคงจะถูกโยนออกไปแล้ว”

พอได้ยินแบบนั้น หลงเฟยหยู่ก็ตกใจจนแทบไม่กล้าหายใจ ทำได้แค่ยืนอยู่ข้างๆ เท่านั้น

เขายืนก้มหน้าก้มตา สีหน้าตื่นตระหนก ทำเอาทุกคนต้องหันมาสบตากัน

“เฟยหยู่ นี่แกทำอะไรเนี่ย? เราจะไล่มันออกไป ทำไมถึงต้องมาขวางด้วย?”

หลงเฟยกั๋วตั้งสติได้ สีหน้าค่อนข้างโมโห

หลงเฟยหยู่กำลังจะอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นในสนามบินให้กระจ่าง ถังเฉาก็ส่งสายตาให้เขาเบาๆ

หลงเฟยหยู่จึงหุบปากไปทันที และพูดไปแค่ว่า “ยังไม่รีบสั่งให้คนของพี่ถอยไปอีก แล้วให้คุณถังเข้าไปได้แล้ว”

“เข้าไปอย่างนั้นเหรอ? นี่แกไม่พูดเข้าข้างมันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย? แม้แต่บัตรเชิญมันยังไม่มีเลยนะ!”

หลงเฟยหยู่ก็ขี้เกียจอธิบายแล้ว จึงได้พูดไปตรงๆ ว่า “ผมรับประกันด้วยศักดิ์ศรีของผม ว่าเขาไม่มีบัตรเชิญก็ได้ ยังดีที่พี่ยังไม่ได้ทำร้ายคุณถัง ไม่อย่างนั้นแม้แต่ตระกูลกุลคงช่วยพี่ไม่ได้!”

เมื่อคำพูดนี้ถูกพูดออกไป หลงเฟยกั๋วกับพวกยามที่อยู่ด้านหลังก็อึ้งไปตามๆ กัน

ถึงแม้ในตระกูลหลงหลงเฟยหยู่จะไม่ใช่คนที่เป็นศูนย์กลาง แต่ก็ไม่ใช่พวกปลายแถว ทำไมถึงต้องเคารพคนคนหนึ่งถึงขนาดนี้ด้วย?

ตอนนี้ถังเฉาก็ได้เดินเข้ามา พูดด้วยรอยยิ้มว่า “เขาพูดถึงขนาดนี้แล้ว คุณยังจะโยนผมออกไปอีกมั้ยครับ?”

“หรือว่า คุณยังมองสถานการณ์โดยรวมไม่ออกอีก?”

คำคำนี้ทำให้สีหน้าของหลงเฟยกั๋วเปลี่ยนไปทันที

แม้แต่หลงเฟยหยู่ลูกพี่ลูกน้องของเขา ยังทุ่มสุดตัวเพื่อปกป้องชายหนุ่มคนนี้ถึงขาดนี้ เขาเป็นแค่เขยแต่งเข้าบ้านธรรมดาของตระกูลหลินจริงๆ อย่างนั้นเหรอ?

“ก็ได้” หลังจากที่เงียบอยู่นาน หลงเฟยกั๋วก็จำต้องโบกๆ มือ สั่งให้ลูกน้องนั้นถอยออกไป

“คุณถังเชิญครับ!”

หลงเฟยหยู่นั้นเชิญถังเฉาด้วยความเคารพเป็นอย่างมาก

ถังเฉาพยักหน้าเบาๆ ผ่านหน้าของหลงเฟยกั๋ว เข้าไปยังคฤหาสน์ของตระกูลหลงแห่งตระกูลหลวง

หลงเฟยกั๋วยืนอยู่กับที่ มองไปยังพวกถังเฉา หลินชิงเสว่ที่เดินไปไกลด้วยสีหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด

เขายังคงทำใจเชื่อไม่ค่อยลง เขยแต่งเข้าบ้านของตระกูลหลินที่ไม่มีตำแหน่งอะไร ในสถานการณ์ที่ไม่มีบัตรเชิญ แต่กลับสามารถเดินเข้าลานใหญ่ตระกูลหลงอย่างสง่าผ่าเผย

“ไอ้หมอนี่ มันเป็นใครกันแน่……”

หลังจากพูดกับตัวเองไปคำหนึ่ง หลงเฟยกั๋วก็ได้เดินตามเข้าไปในคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ งานเลี้ยงพิธีบรรลุนิติภาวะของเจ้าหญิงน้อยแห่งตระกูลหลงกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว บรรดาคุณชายคุณหนูของตระกูลใหญ่ต่างๆ พากันจับกลุ่มคุยกัน โดยยกแก้วให้กัน

ในตอนนั้นเอง ภายในงานก็เกิดเสียงวุ่นวายดังขึ้น

ทุกคนต่างพากันมองไป เห็นคนสี่คนกำลังเดินอยู่ตรงบันได

ภายใต้การนำทางของหลงเฟยหยู่ ถังเฉาก็ได้พาหลินชิงเสว่กับเจียงไป๋เสว่เดินเข้ามาในลานใหญ่ตระกูลหลง

ซ้ายมือเป็นหลินชิงเสว่ที่ใส่ชุดกระโปรงยาว ส่วนซ้ายมือก็คือเจียงไป๋เสว่ที่มาในชุดดำ สองสาวนั้นดูมีความมั่นใจที่สูงมาก ดูมีออร่า เดินอยู่สองข้างของชายหนุ่มคนหนึ่ง

นั่นก็ทำให้สายตาของคนหลายคนเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องมองไปยังถังเฉาที่อยู่ตรงกลาง

ชุด Tailcoatที่เข้ารูป รองเท้าหนังที่เงางาม ใบหน้าที่หล่อเหลา ควงสามวงามมาด้วยสองคน

มองไปไกลๆ ราวกับราชาราชินีที่สง่างาม จนมันนั้นสั่นสะท้านไปถึงหัวใจ

“สามคนนี้เป็นใครเหรอ? หลงเฟยหยู่ของตระกูลหลงถึงกับต้องนำทางด้วยตนเองเลย?”

“โดยเฉพาะผู้หญิงสองคนนั้น ดูคุ้นมากเลย”