บทที่ 686 เด็กผู้ชาย

นาทีนั้น ใบหน้าสะสวยของหลงเจียเจียเปี่ยมไปด้วยความยินดี หน้าตาดีใจสุดๆ

จากนั้น หลินชิงเสว่และเย่หรูอี้ที่อยู่ข้างๆถังเฉาผงะไป

ถังเฉารู้จักกับเจ้าหญิงน้อยตระกูลหลงหรอ?

ถังเฉายิ้มบางๆ ไม่พูดอะไร เป็นเจียงไป๋เสว่ที่ยิ้มและถามกลับ “จำได้แล้วหรอ?”

หลงเจียเจียดีใจจนกอดคอไป๋เสว่ไว้ และเอ่ยยิ้มๆ “พี่ไป๋เสว่ ถ้าพวกพี่จะมาก็น่าจะบอกหนูเร็วๆหน่อยสิคะ หนูจะได้ออกไปรับพวกพี่”

เจียงไป๋เสว่ยิ้ม “เธอแต่งหน้าแต่งตัวอยู่ไง เลยไม่อยากรบกวน อีกอย่างพวกเรามาหาคุณปู่เธอ แล้วเป็นพิธีบรรลุนิติภาวะของเธอพอดี ถึงได้มาดูหน่อย”

หลงเจียเจียและไป๋เสว่คุยเล่นกัน แต่บรรยากาศงานเลี้ยงกลับเงียบลงอย่างพิศวง

ทุกคนมองหลงเจียเจียด้วยสีหน้าเหมือนเห็นผี

ก่อนหน้านี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของหลงเจียเจียตามมารยาทซะมากกว่า ไม่ว่าจะเจอใคร ก็ไม่เคยมีสีหน้าตื่นเต้นดีใจแบบนี้เลย

ตั้งแต่ที่เห็นถังเฉาและเจียงไป๋เสว่ เธอดีใจสุดๆ

หรือพวกเขารู้จักกันมาก่อนหรอ?

อย่าว่าแต่แขกเหรื่อเลย แม้แต่หลงเฟยหยู่ หลงเฟยกั๋ว หลงหวูหุ่ย ต่างมองหลงเจียเจียเหมือนเห็นผี

ทุกคนคิดไม่ถึงเลยว่า หลงเจียเจียจะสนิทสนมกับถังเฉาและเจียงไป๋เสว่ขนาดนี้

“เจียเจีย เดี๋ยวสิ เธอรู้จักพวกเขาหรอ?”

หลงหวูหุ่ยเดินเข้ามา ดึงหลงเจียเจียไปอีกด้านและพูดด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

หลงเจียเจียยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่แล้ว พวกเรารู้จักกันตั้งแต่สามปีก่อนค่ะ”

“สามปีก่อน?!”

พอคำนี้ถูกเอื้อนเอ่ยออกไป สีหน้าทุกคนยิ่งตะลึงเข้าใหญ่

ตอนนั้น หลงเจียเจียเพิ่งอายุสิบห้านี่

หลงหวูหุ่ยหน้าซีดบ้างแดงบ้าง จู่ๆก็มองถังเฉาด้วยสายตาเหมือนระแวงโจร กลัวเหลือเกินว่าถังเฉาจะล่อลวงหลงเจียเจีย

“สามปีก่อน พวกเธอรู้จักกันได้ยังไง?”

หลงหวูหุ่ยถามต่อ

หลงเจียเจียกล่าวยิ้มๆ “พี่ยังจำเรื่องที่หนูหนีออกจากบ้านเมื่อสามปีก่อนได้มั้ยคะ?”

หลงหวูหุ่ยชะงัก หลงเฟยกั๋วตากระตุก

หลงเจียเจียเล่าเหตุการณ์ที่ทำให้ตัวเองรู้จักถังเฉาและเจียงไป๋เสว่ออกมาเป็นฉากเป็นตอน

“สามปีก่อน หนูยังเป็นเหมือนเด็กผู้ชายอยู่เลย บวกกับคุณปู่ไม่ให้ทำนู่นทำนี่ หนูเลยรู้สึกว่าคุณปู่ดุถูกหนู หนูเลยอยากสร้างชื่อเสียงด้วยตัวเอง”

“หนูเลยไปขอความช่วยเหลือจากพวกคุณปู่ในชุมชนทหารสนามรบ พวกเขาฝากหนูเข้าไปในกองทัพหนึ่งผ่านเส้นสาย หนูรู้จักพี่ถังเฉาและพี่ไป๋เสว่ในกองทัพนี้แหละ”

พูดมาถึงตรงนี้ หลงเจียเจียหัวเราะคิกคัก

“......”

พอได้ยินแบบนี้ หลงหวูหุ่ยสีหน้าบิดเบี้ยวสุดๆ

หลงเฟยกั๋วก็มองถังเฉาและเจียงไป๋เสวี่ยอย่างตะลึง เขารู้เรื่องนี้ แต่เขาคิดไม่ถึงว่าถังเฉาและเจียงไป๋เสว่จะเป็นคนในกองทัพ

ถังเฉาและเจียงไป๋เสว่สบตากัน และเม้มปากยิ้ม

จริงๆหลงเจียเจียเล่าไม่หมด ที่ที่เหล่าผู้อาวุโสในชุมชนทหารสนามรบส่งเธอไป บังเอิญว่าเป็นที่กองทัพปราณมังกรพอดี

แต่ตอนนั้น ถังเฉาและเจียงไป๋เสว่ที่ผ่านการฝึกฝนมามากมายถึงสองปีได้เป็นครูผู้ฝึกในกองทัพปราณมังกรแล้ว

หลงเจียเจียถือว่าเป็นนักเรียนของพวกเขา

แต่ตอนนั้นหลงเจียเจียยังมีสภาพเหมือนเด็กผู้ชายอยู่เลย ไม่ใช่แค่กิริยาท่าทาง รูปลักษณ์ก็เหมือนผู้ชายสุดๆ ตอนแรกถังเฉาและเจียงไป๋เสว่ก็ดูไม่ออก

“หนูนึกว่าจะได้เรียนรู้วิชาที่นั่น แต่พวกเขาสองคนดูออกว่าหนูเป็นผู้หญิง แถมอายุก็ไม่ถึง จึงต้องส่งตัวหนูออกมา”

หลงเจียเจียถอนหายใจ หน้าตาเหนื่อยหน่ายสุดๆ

สุดท้ายหลงเจียเจียถูกส่งกลับไปที่ตระกูลหลง ท่านเจ้ามังกรเป็นห่วงมาก เพื่อไม่ให้หลงเจียเจียหนีออกไปอีก ท่านเจ้ามังกรและหลงเฟยกั๋วห้ามหลงเจียเจียแต่งเนื้อแต่งตัว แสดงท่าทางเหมือนเด็กผู้ชายอีก