ตอนที่ 69
บทที่ 69 คุกเข่าหน้าประตู
October 21, 2026
บทที่ 69 คุกเข่าหน้าประตู
“อาจารย์หยาง?!”
หลินจ้าวหยูนถึงกับทึ่งที่เห็นครูที่ปรึกษาของเธอคุกเข่าอยู่ตรงหน้า
แต่เมื่อเห็นถังเฉาที่นั่งดื่มชาด้วยรอยยิ้มจางๆ เธอก็ตระหนักได้ว่าสิ่งที่พี่เขยบอกให้รอก็คืออาจารย์หยางคนนี้!
“จ้าวหยูน กลับไปเรียนเถอะนะ ถือว่าครูขอร้องแล้วล่ะ”
หยางกั๋วหรงขอร้องหลินจ้าวหยูนจนแทบจะคลานลงกับพื้น “ครูยอมรับว่าเป็นความผิดของทางมหาลัยที่ให้เธอออกจากมหาลัย เรารู้ว่าเราตัดสินใจผิดไปแล้ว เธอกลับไปเรียนเถอะนะ”
หลินจ้าวหยูนกำลังจะหลุดปากตอบตกลง แต่แล้วก็เปลี่ยน ทำไมเธอต้องทำตามคนอื่นด้วย?
เธอจึงกลอกตาแล้วพูด “เรื่องอะไรคะ? คุณไล่หนูออกมา หนูก็ออกมา แล้วตอนนี้คุณจะเรียกหนูกลับไป หนูก็ต้องกลับไปเหรอ?”
หยางกั๋วหรงแทบจะร้องไห้ “จ้าวหยูน ครูคุกเข่าให้หนูแล้วนะ หนูจะเอาอะไรอีก?”
หลินจ้าวหยูนที่กำลังจะตอบเขา แต่ถังเฉายิ้มจางๆ แล้วลุกขึ้นพูด “ซูเจี้ยนจงสั่งคุณมาใช่ไหม?”
หยางกั๋วหรงถึงกับตกใจ ถังเฉารู้ได้ไงว่าซูเจี้ยนจงสั่งมาเราที่นี่?
เช้าวันนี้ซูเจี้ยนจงเรียกเขาไปพบที่ออฟฟิศด้วยความกระวนกระวาย จากนั้นเอาหนังสือพิมพ์ประจำวันให้เขาดู
ข่าวใหญ่วันนี้มีอยู่สองเรื่อง เรื่องแรกคือเหลียงเจียหมิงถูกจับเพราะนำยาที่หมดอายุให้กับผู้ป่วย ส่วนอีกเรื่องคือคุณชายตระกูลฉางเล่นบทซาดิสต์
คนอื่นอาจจะไม่รู้ความเกี่ยวโยงของสองข่าวนี้ แต่ซูเจี้ยนจงจะไม่รู้ได้อย่างไร?
แต่เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเพียงเวลาสั้นๆ วันเดียวฉางเซ่าเฟิงก็ถูกเล่นงานเสียแล้ว?
ซูเจี้ยนจงมอบหมายภารกิจให้กับหยางกั๋วหรงเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือไม่ว่าด้วยวิธีไหนเขาต้องทำให้หลินจ้าวหยูนกลับไปเรียนที่มหาลัยให้ได้ มิฉะนั้นเขาก็ไม่ต้องกลับไปอีก!
ดังนั้นหยางกั๋วหรงจึงมาคุกเข่าต่อหน้าหลินจ้าวหยูน
“กลับไปบอกซูเจี้ยนจงว่า เรายังไม่อยากคุยเรื่องนี้”
ถังเฉาพูดอย่างเฉยเมยว่า “อีกอย่าง ถ้ากลับไปเรียนใหม่ เธอไม่จำเป็นต้องเลือกเรียนที่มหาวิทยาลัยหมิงจูหรอก”
หยางกั๋วหรงรีบพูดอย่างกังวล “อย่านะครับคุณถัง คุณถังมีข้อเสนออะไรบอกผมได้นะครับ ทางมหาลัยของเรายินดีที่จะ......”
“คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ อาจารย์หยาง?”
สีหน้าถังเฉาค่อยๆ เย็นชาลง “คุณคิดว่าแค่คุกเข่ามอบของขวัญก็จะจบเรื่องนี้ได้เหรอ?”
หยางกั๋วหรงถึงกับทำตัวไม่ถูก
“ให้ซูเจี้ยนจงมาสารภาพผิดเอง”
ถังเฉาพูดอย่างเย็นชา “มาคุกเข่าที่หน้าบ้านทั้งบ่าย!”
หยางกั๋วหรงสีหน้าเปลี่ยนไปทันทีและยังคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นสีหน้าอันเย็นชาของถังเฉาเขาก็ต้องจากไปอย่างผิดหวัง
หลังจากหยางกั๋วหรงออกไป หลินจ้าวหยูนก็รีบเข้ามานั่งข้างๆ ถังเฉาแล้วถามอย่างตื่นเต้นว่า “พี่เขยคะ พี่รู้ได้ไงว่าทางมหาลัยจะมาขอร้องให้หนูกลับไปเรียนอีก?”
“ง่ายๆ ทุกอย่างเริ่มต้นด้วยการถูกจับกุมของเหลียงเจียหมิง”
ถังเฉายิ้มพูด “ยาที่เธอให้ลุงเหลียงนั้นถูกต้องแล้ว แต่ปัญหามันอยู่ที่คุณภาพของยา แล้วยาตัวนี้ทางมหาลัยรับมาจากบริษัทผลิตยาหงเทียนอีกที นั่นก็หมายความว่าทางมหาลัยก็มีส่วนเกี่ยวโยงกันด้วย ทั้งเหลียงเจียหมิง บริษัทผลิตยาหงเทียนและมหาลัยต่างก็มีส่วนเกี่ยวข้องกันหมด ไม่ว่าใครผิดพลาดแค่คนเดียว มันก็จะเชื่อมโยงไปทั้งสาม”
“เงินทุนมันสำคัญมาก ทางมหาลัยต้องใช้เงิน และสิ่งที่บริษัทผลิตยาหงเทียนไม่เคยขาดสนก็คือเงินทุน ที่สำคัญลูกชายของฉางหงเทียนก็เรียนในมหาวิทยาลัยหมิงจูอีกด้วย ทางมหาลัยจึงดูแลเขาอย่างเจ้าชายไงล่ะ”
หลินจ้าวหยูนพยักหน้าอย่างมึนงง แต่ก็ตะคอกด้วยความโกรธ “พวกฉลาดแกมโกง”
หลังจากเงียบไปสักพักเธอก็พูดต่อ “แล้วพี่จะให้ครูใหญ่มาคุกเข่าจริงเหรอ?”
ถังเฉามองออกไปนอกหน้าต่างแล้วพูดเบาๆ ว่า “คนทำผิดก็ต้องรับโทษ ไม่อย่างนั้นโลกเราจะอยู่ยังไงล่ะ?”
......
หลังจากหยางกั๋วหรงออกไปได้สักพักซูเจี้ยนจงก็เข้ามา
แต่ประตูบ้านถูกปิดไปแล้ว
ซูเจี้ยนจงมองเข้าไปในคฤหาสน์ด้วยสีหน้าบูดบึ้ง
แต่เขาก็ยังคงคุกเข่าที่หน้าประตู
ดวงอาทิตย์ที่แผดจ้าบนศีรษะของเขาทำให้เขาชุ่มเหงื่อทันที
ผู้คนมากมายเดินผ่านไปมาและมองซูเจี้ยนจงที่คุกเข่าอยู่หน้าประตูด้วยความประหลาดใจ
แม้ซูเจี้ยนจงจะรู้สึกโกรธในใจ แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากคุกเข่า
เขารู้ผลที่จะตามมาของเรื่องนี้ดี ถ้าเหลียงเจียหมิงสารภาพ เก้าอี้อาจารย์ในรั้วมหาลัยของเขาก็จะไม่มีอีก