บทที่ 711 ชายหนึ่งหญิงสอง

เวลาผ่านไปทุกวินาที จับฉลากซอยตงเฉินกำลังจะเริ่มขึ้น

คนที่อยู่ในงานปาร์ตี้วังคริสตัลชั้นสูงสุด มีคนมารวมตัวกันเป็นจำนวนมากแล้ว

ทุกคนต่างรอคอยคนของสมาคมการค้าเก้าราชา

หลินชิงเสว่หยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมา มองดูด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้นเล็กน้อย

ถังเฉาดูออกถึงความกังวล อดไม่ได้ที่จะถามว่า “เป็นอะไรเหรอ?”

“ฉันกำลังคิดว่า ถ้าหากโชคดี จับฉลากได้ แต่ฉันไม่มีเงินพอที่จะซื้อซอยตงเฉิน ควรทำอย่างไรดี?”

น้ำเสียงของ หลินชิงเสว่เป็นกังวลมาก

ถังเฉาเหลือบมองที่โทรศัพท์มือถือของเธอ ยอดเงินยังคงเหลือแปดหลัก

สำหรับคนทั่วไปแล้ว นี่คือจำนวนเงินที่ทั้งชีวิตก็ยากที่จะมีได้

แต่ถ้าคุณต้องการซื้อซอยตงเฉิน ยังห่างไกลมาก

หากหลินชิงเสว่ต้องการซื้อซอยตงเฉินทั้งหมด มีแต่ใช้ทรัพย์สินกองกลางของลี่จิงกรุ๊ปเท่านั้น

แต่ปัญหาคือ คนจำนวนมากที่อยู่ในงานต่างก็ตั้งใจจะใช้อำนาจของบริษัทเพื่อซื้อซอยตงเฉินทั้งหมด

ดังนั้นหลินชิงเสว่จึงไม่มีข้อได้เปรียบ

ถังเฉายิ้มและช่วยเธอปิดโทรศัพท์ "ในเมื่อต้องการจะซื้อซอยตงเฉิน งั้นก็ไม่ควรใช้เงินของคุณ"

“อ๊ะ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินชิงเสว่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และไม่สามารถเข้าใจได้ทันทีว่าถังเฉาหมายความว่าอะไร

ถังเฉายิ้มอย่างลึกลับมากแล้วพูดว่า“พวกเราจับฉลากก่อน หากเราต้องการซื้อซอยตงเฉิน พื้นฐานคือจับฉลากให้ได้ก่อนถึงค่อยซื้อ”

ดังนั้น หลินชิงเสว่ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก

อันที่จริง ถ้าจับฉลากไม่ได้ ถึงจะมีเงินเยอะก็ไม่มีประโยชน์

“อ้าว บังเอิญจัง? พวกคุณก็อยู่นี่ด้วยเหรอ?”

“วันนี้บอดี้การ์ดของวังคริสตัลเกิดอะไรขึ้น ทำไมคนแบบไหนก็ปล่อยเข้ามาข้างในหมด?”

“รู้ไหมว่าพวกคุณสามคนยืนอยู่ที่นี่ ถึงให้พวกเราตกต่ำ? คน---ชั้นต่ำ---”

ทันใดนั้น สามีภรรยาวัยกลางคนคู่หนึ่งก็เดินเข้าอย่างสง่างามและหรูหรา

ก็คือพ่อแม่ของหลินโป๋หลาย หลินอิ่นกับถงเจิน

หลินอิ่นกับถงเจินในคืนนี้ ผ่านการแต่กายอย่างงดงาม โดยเฉพาะถงเจิน ชุดราตรีที่งดงามจนดูซับซ้อน อีกทั้งเธอได้รับการบำรุงดูแลเป็นอย่างดี ดูแล้วน่าจะอายุเพียงสามสิบปี ยังคงมีเสน่ห์ออร่าเหมือนเดิม

หลินอิ่นก็แต่งชุดสูท หนวดเคราบนใบหน้า กลับทำให้เขาดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น

แต่สิ่งที่พวกเขาพูด กลับทำให้คนรู้สึกขยะแขยง

คำพูดที่แล้งน้ำใจเหล่านี้ เป็นการออกมาจากปากของถงเจิน

โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย 'คนชั้นต่ำ' พูดจนทำให้สีหน้าของหลินชิงเสว่เปลี่ยนสี

ดวงตาของถังเฉาแวบผ่านความเยือกเย็นที่น่าสะพรึงกลัว จ้องมองพวกเขาอย่างเย็นชาเปิดปากพูดว่า "ผมพอเข้าใจแล้วว่า ทำไมหลินโป๋หลายถึงเกือบตายไม่ใช่เพราะโชคชะตา แต่เพราะเขามีพ่อแม่ที่ไม่รู้จักคำว่ามารยาทมากกว่า

"คุณพูดอะไรนะ！”

ทันทีที่ถังเฉาพูดเช่นนี้ หลินอิ่นกับถงเจินก็แสดงสีหน้าโกรธทันที และตะโกนด่าขึ้น

โดยเฉพาะถงเจิน ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความโมโหโกรธ ถ้าหากดวงตาสามารถฆ่าคนได้ ถังเฉาก็คงตายไปนานแล้ว

ความขัดแย้งที่เกิดขึ้น ก็ดึงดูดความสนใจของคนในเหตุการณ์

“คือเขา? ทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่?"

ในกลุ่มสตรีผู้ดีที่อยู่ไม่ไกลนัก หญิงสาวร่างผอมในชุดราตรีสีขาวยืนอยู่ มองไปยังทิศทางที่ถังเฉาอยู่ด้วยใบหน้าที่คลุมเครือ แก้มของเธอกระตุกหนึ่งที

ส่วนลึกในดวงตา ยังคงมีความตื่นตระหนกอยู่

นั่นก็คือหนึ่งในสาวงามของตระกูลเย่เซ่าเตี๋ย

ถังเฉาสำหรับเธอแล้ว มีเพียงความหวาดกลัวจากใจ และความเกลียดชังที่ยากจะลบเลือน

ถ้าหากไม่ใช่เพราะถังเฉา เย่หรูอี้คงจะถูกขับไล่ออกจากตระกูลเย่ไปนานแล้ว และเธอจะไม่กลายเป็นถูกเย่หรูอี้บังคับ หรือแม้กระทั่งถึงขั้นกดขี่

แน่นอน ที่สำคัญกว่านั้น เย่เซ่าเตี๋ยไม่เพียงแค่ครั้งเดียวที่ถูกถังเฉาสั่งสอน ครั้งสุดท้ายก็คืออยู่ที่ลานใหญ่ตระกูลหลง เห็นถังเฉาก็เหมือนหนูเห็นแมว หันศีรษะหนีทันที

“ลูกพี่ลูกน้อง เป็นอะไรไป?”

ข้างๆเย่เซ่าเตี๋ย ชายหนุ่มรูปงามในชุดสูทสีขาวเดินเข้ามา

ดวงตาของเขาคมลึกมาก แต่แววตาของเขาแพรวพราวราวกับดวงอาทิตย์ และการสนทนาที่สง่างาม ทำให้เขาดูเหมือนสุภาพบุรุษจริงๆ

เย่เซ่าเตี๋ยเหลือบมองเขา แววตามีความกลัวอยู่ลึกๆ "จงซือ คุณเพิ่งกลับบ้าน ไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ ชายคนนั้นชื่อถังเฉา เมื่อห้าปีก่อนเขาเกือบจะเป็นสามีของเย่หรูอี้ หลังจากห้าปีก็แต่งงานกับหลินชิงเสว่แห่งตระกูลหลิน”

"โอ้?”

ผู้ชายที่ชื่อจงซือเลิกคิ้ว นัยน์ตาคมลึกมองไปทางถังเฉา พึมพำและพูดว่า “สามารถทำให้เย่หรูอี้ชื่นชมได้ ดูแล้วชายผู้นี้ต้องเป็นคนที่ไม่ธรรมดาจริงๆ”

เย่เซ่าเตี๋ยได้ยินเช่นนี้ รีบพูดขึ้น “จงซือ ยังไงฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องของคุณนะ คุณยอมให้นังเด็กเสเพลมีผลกระทบบังคับต่อฉันเหรอ？”

เย่จงซือยิ้มจางๆ เพียงแต่รอยยิ้มนั้นเย็นชาเล็กน้อย

เธอกำลังขอความช่วยเหลือจากตัวเอง แต่ว่า เธอคิดจริงๆเหรอว่าตัวเองจะใจดีขนาดนี้?

“ลูกพี่ลูกน้อง คนที่ตัวเองเป็นคนล่วงเกิน ผมคงไม่ตามเก็บกวาดให้คุณหรอกนะ อีกอย่างฟีนิกซ์ทั้งสองต่อสู้กัน ได้ผลทีหลัง คุณทั้งคู่ต้องสู้ๆนะ!”

เย่จงซือพูดติดตลกทิ้งท้ายหนึ่งประโยค และออกจากวังคริสตัลโดยไม่หันกลับมามอง

วังคริสตัลที่ทุกคนสะดุดตา ดูเหมือนเย่จงซือจะไม่มีความสนใจสักนิด

เขาเดินผ่านถังเฉา ขณะที่ชายสองคนเดินผ่าน ไหล่ก็กระแทกเบา ๆ

“อืม?”

ถังเฉาเลิกคิ้ว และเหลือบมองเขานิดๆ

ที่สบตา ถึงกลับเป็นดวงตาคมลึกคู่นั้น

ขณะที่ชายทั้งสองเผชิญหน้ากัน ถึงกลับมีประกายไฟอันดุเดือด

มองหน้ากันไม่ถึงวินาที เย่จงซือก็รีบเดินลงบันไดไป

ถังเฉาละสายตากลับมา มีอคติในใจกับผู้ชายคนนี้เล็กน้อย

……

เย่จงซือเดินออกจากวังคริสตัล ก็มีบริกรคนหนึ่งรีบพาเขาไปที่รถทันที

“คุณชาย นี่คือข้อมูลที่ท่านต้องการ”

บริกรส่งสำเนาข้อมูลหนาๆให้

"อืม"