บทที่ 713 ยอดคงเหลือไร้ขีดจำกัด

"……"

ทันทีที่คำพูดของถังเฉาสี่คำนี้ออกมา ทั้งวังคริสตัลก็ตกอยู่ในความเงียบสงบ

ทุกคนเบิกตากว้างจ้องมองไปที่ถังเฉา ด้วยท่าทีราวกับเห็นผี

หลินชิงเสว่ก็มึนงงเช่นกัน

หัวเป่ย? !

เธอเคยคิดวิธีที่ถังเฉาจะใช้โต้กลับนับไม่ถ้วน แต่เธอไม่เคยคิดว่าถังเฉาจะพูดคำว่าหัวเป่ยประโยคนี้ออกมา

"หัวเป่ย... ไม่ใช่เป็นแอพซินเชื่อหรอกเหรอ"

มีคนพูดออกมาแบบตะลึง

ประโยคนี้ดูเหมือนจะเป็นวิธียอดเยี่ยม ทำให้ทุกคนได้สติกลับมา

วินาทีต่อมา ทุกคนในเหตุการณ์ต่างพากันหัวเราะลั่น

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ……"

“ชิงเสว่ สามีคุณนี่สุดยอดจริงๆ ถือว่าการจับฉลากซอยตงเฉินเป็นอะไร? เรื่องตลกเหรอ?

"หัวเป่ย? น่าตลกเชียว... ผมว่าคุณอยากให้ผมหัวเราะจนตาย แล้วจะได้สืบทอดหัวเป่ยของผม!"

ทุกคนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง และแม้แต่คุณหนูคนรวยหลายคนก็หัวเราะจนไวน์แดงในปากพุ่งออกมา

ช่วยไม่ได้ น่าขำมาก

หัวเป่ยแบบนี้พวกเขาก็ยังรู้

ก็คือใช้บัตรเครดิตชำระก่อน และมีการจำกัดวงเงิน

มีแต่คนจนเท่านั้นที่ใช้วิธีนี้

คนที่รวยจริงๆ จะดูถูกวิธีนี้มากที่สุด

อาจพูดได้ว่าคำพูดเหล่านี้ของถังเฉาทำให้มาตรฐานการครองชีพของเขาต่ำลงทันที!

แม้แต่หลินชิงเสว่ก็ขายหน้าจนหมดสิ้น!

“ขออภัย ที่สมาคมการค้าเก้าราชา วิธีหัวเป่ยใช้ไม่ได้ผล”

ฉินกวนฉีระงับเสียงหัวเราะของเขาและพูดกับถังเฉา

"คุณต้องคิดหาวิธีอื่นเพื่อพิสูจน์ว่าคุณมีความสามารถที่จะซื้อซอยตงเฉินได้ มิฉะนั้น พวกคุณก็จะถูกไล่ออก”

พูดจบ ฉินกวนฉียิ้มและมองไปที่ถังเฉา ดวงตาของเขาเหมือนแมวไล่จับหนู

เมื่อก่อนอยู่เมืองเจียงเฉิงกับเมืองหมิงจู ซึ่งนั่นเป็นดินแดนของถังเฉา ฉินกวนฉีไม่คุ้นเคยสถานที่จึงเสียเปรียบไปบ้าง ไม่มีอะไรจะพูด

แต่ตอนนี้ ไอ้เด็กคนนี้ถึงกลับกล้าปรากฏตัวในเยี่ยนจิงนั่นเป็นดินแดนของเขา แน่นอนฉินกวนฉีไม่ปล่อยโอกาสที่จะสั่งสอนเขาอยู่แล้ว

สีหน้าของหลินชิงเสว่เดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด ตีให้ตายเธอก็คาดไม่ถึงว่าถังเฉาจะใช้วิธีหัวเป่ย

เธอไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป

"ถังเฉา เราไปกันเถอะ เรื่องบ้านเราค่อยหาวิธีอื่น ซอยตงเฉินเราไม่สามารถซื้อได้จริงๆ!”

หลินชิงเสว่พยายามให้น้ำเสียงตัวเองเรียบสงบ แต่หลังจากพูดจบ ดวงตาของเธอก็ยังแดงจนได้

เธออยากจะซื้อซอยตงเฉิน เพื่ออวดโชว์คนพวกนี้มากแค่ไหน!

เธอก็ต้องการให้ตัวเองได้รับการเคารพ ให้คนอื่นเคารพในตัวบุคคลของเธอ ไม่ใช่ฐานะคุณหนูใหญ่ของตระกูลหลินในตระกูลหลวง

แต่ว่า นี่มันเป็นไปไม่ได้

ซอยตงเฉินเธอไม่สามารถซื้อได้ แม้ว่าเธอจะดิ้นรนต่อสู้อีกสิบปี เธอก็ไม่สามารถซื้อได้!

หลินชิงเสว่กัดริมฝีปากของเธอแน่น พยายามไม่ให้อารมณ์ของเธอแสดงออกมา

ตอนนี้เธอเป็นนกกระจอกเทศฝังหัวเข้าไปอยู่ในทราย อยากจะหารูมุดเข้าไป

แต่ว่า สีหน้าของถังเฉายังคงนิ่งสงบ ราวกับว่าการเยาะเย้ยและเสียงโกลาหลที่อยู่ต่อหน้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา

เสียงนิ่งๆก็ดังขึ้น "ชิงเสว่ไม่จำเป็นต้องดูถูกตัวเอง?"

"ผมเคยบอก คืนนี้จะทำให้คุณและเสี่ยวลี้เป็นคนที่สะดุดตาที่สุดในหมู่ผู้คน ตอนนี้เริ่มอย่างเป็นทางการแล้ว”

ทันใดนั้นร่างกายของหลินชิงเสว่สั่นเทา เธออดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้น และพบว่าร่างของถังเฉายังคงตั้งตรงเหมือนหอก

บนใบหน้า มีรอยยิ้มที่มั่นใจและเรียบง่าย มองไปที่ฉินกวนฉี ถังฮันเจี๋ย หลินอิ่น ถงเจินพวกนั้นอย่างสงบ และยิ้มเล็กน้อย

“พวกคุณดูถูกคนที่ใช้หัวเป่ยไม่ใช่เหรอ ต่อจากนี้ผมจะบอกคุณว่า คนคนหนึ่งยอดเงินจำกัด สามารถสูงได้ถึงขั้นไหน”

พูดจบ เขาก็เปิดหัวเป่ย แสดงวงเงินของเขา

"ฮ่าฮ่า เขายังเสแสร้งกับพวกเราอีก ได้ ขอดูหน่อยว่า วงเงินของคุณสูงแค่ไหน"

ลูกชายของประธานธนาคารกลางเดินขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้ม อยากเห็นวงเงินของถังเฉาสูงขนาดไหน

แต่แล้วในเวลาต่อมา เขาต้องกรีดร้องเสียงดังออกมา ดวงตาของเขาเบิกกว้างอย่างเหลือเชื่อ และเขาก็ล้มลงกับพื้น พร้อมเหงื่อที่เย็นเยือกและเปียกโชกบนเสื้อผ้าของเขา

"ทำไมเหรอ?"

เมื่อเห็นฉากนี้ สีหน้าของหลินอิ่นและถงเจิน ก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

ก็ขึ้นมาดู จากนั้นพวกเขาดูจนตาค้าง

"ศูนย์หนึ่งตัว ศูนย์สองตัว ศูนย์สามตัว... ศูนย์แปดตัว ศูนย์เก้าตัว ศูนย์สิบตัว..."

“ศูนย์กี่ตัว?!”

ตอนแรกก็ยังดี แต่เมื่อได้ยินถงเจินนับศูนย์แต่ละตัว ถังฮันเจี๋ย ฉินกวนฉี ถังหลินและคนอื่น ๆ ก็สงบไม่ลง

ยังคงนับต่อเรื่อยๆ

“เมื่อกี้ฉันนับถึงไหนนะ...”

ถงเจินตกตะลึงอ้าปากตาค้าง ท่าทีเกือบจะทื่อไปเลย

ชะงักไปชั่วครู่ เธอถึงกลับลืมว่านับถึงเลขไหนแล้ว

รู้สึกแค่ว่าข้างหน้ามีเลขศูนย์ลอยไปลอยมาเต็มไปหมด ตาลายเป็นประกายระยิบระยับ

บูม!

ทันใดนั้นทั้งวังคริสตัลก็เงียบสงบ ทุกคนราวกับเห็นผี ท่าทางทื่อไปหมด

เหมือนมีมือใหญ่ บีบคอพวกเขาไว้จนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้

ถังเฉาดึงโทรศัพท์กลับอย่างรวดเร็ว และมองดูพวกเขาอย่างเยาะเย้ย “ตอนนี้พวกคุณยังเชื่อว่าผมไม่สามารถซื้อซอยตงเฉินได้ไหม?”