บทที่ 717 ปากพาซวย

สายตาของแขกที่อยู่รอบๆ ต่างมองตามไปที่หลินชิงเสว่

ในบรรดาคนเหล่านี้มีตระกูลหลวงในเยี่ยนตูที่มีชื่อเสียงพอๆกับตระกูลหลิน สถานะของหลินชิงเสว่ไม่ได้มีระดับสูงขึ้น แต่พวกเขายังคงรับรู้และตระหนักได้ว่า บรรยากาศของสถานการณ์กำลังเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบ ๆ

ส่งผลลัพธ์ออกมาเช่นนี้เป็น เป็นเพราะถงเจินหาเหาใส่หัวตัวเอง

ถ้าไม่ใช่เพราะถงเจินตื่นเต้นเกินไป อิจฉาตาร้อนที่เห็นลูกสาวของหลินชิงเสว่จับฉลากได้ ในสถานการณ์ฉุกเฉินก็เริ่มประท้วงการตัดสินใจของหม่าเหวินซวนกับสมาคมการค้าเก้าราชาแห่งเยี่ยนตูระดับสูง ทำให้หม่าเหวินซวนโกรธมาก ถงเจินก็คงไม่มีจุดจบเช่นนี้

หลินอิ่นตระหนักได้ว่า ให้หลินชิงเสว่ช่วยพูดขอร้องแทนพวกเขา หม่าเหวินซวนถึงจะยอมยกโทษให้พวกเขา

ชั่วขณะ ก่อนหน้านี้ยังเคยดูถูกหลินชิงเสว่ ไม่ใช่ครั้งเดียวเท่านั้นที่หลินอิ่นกลั่นแกล้งเธอ ครั้งแรกใช้สายตาดูหมิ่นมองดูเธอ

เมื่อถงเจินได้ฟัง หน้าถอดสี “หลินอิ่น นายบ้าไปแล้วใช่ไหม? นายไปขอร้องเธอทำไม? คนที่นายควรขอร้องคือท่านประธานหม่า!”

“พวกปากพาซวย หุบปากซะ!”

หลินอิ่นตะโกนด้วยความโกรธ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

ผู้หญิงคนนี้ใช้แค่ปาก ก็ทำให้ตระกูลหลินตกอยู่ในภาวะวิกฤต หลินอิ่นอยากที่จะเข้าไปตบหน้าเธอให้ตาย!

สำหรับเรื่องที่ว่าทำไมเขาถึงต้องไปขอร้องหลินชิงเสว่ ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจ

เขาแค่เดินตามความรู้สึกของเขา ในตอนนี้ในใจของเขา มีลางสังหรณ์อย่างหนึ่ง หลินชิงเสว่จะกลายเป็นบุคคลสำคัญในการกำหนดสถานการณ์ในคืนนี้

หลังจากห้ามปรามถงเจินแล้ว จากนั้นหลินอิ่นก็มองไปที่หลินชิงเสว่ การแสดงออกของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความกังวล

ก่อนหน้านี้ เขาและถงเจินปฏิบัติเช่นนั้นกับหลินชิงเสว่ หลินชิงเสว่จะไปช่วยพูดขอร้องแทนพวกเขาหรือไม่?”

หลินชิงเสว่หน้ามืด ใบหน้าที่สวยงามแสดงท่าทีไม่แยแส และมองดูฉากนี้โดยไม่พูดอะไรสักคำ

ถังเฉาก็ยืนข้างๆและไม่พูดอะไร ถงเจินมีจุดจบเช่นนี้ เป็นเพราะเธอหาเหาใส่หัวตัวเอง

หม่าเหวินซวนมองไปในทิศทางของหลินชิงเสว่ แต่ในวินาทีต่อมา ฉากที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจก็ปรากฏขึ้น หม่าเหวินซวนผู้ซึ่งไม่เคยเห็นใครอยู่ในสายตา สายตาที่มองหลินชิงเสว่ มีทัศนคติที่แฝงด้วยความเคารพนับถือมากขึ้น และยังยกมุมปากขึ้น ยิ้มให้เธออย่าเป็นมิตร

การยิ้มนี้ไม่มีปัญหาใดๆ ทุกคนที่อยู่ในสถานที่นี้ต่างตกตะลึง

หลินชิงเสว่ก็รู้สึกไม่เข้าใจ สีหน้างุนงง

ท่านประธานหม่า เหมือนจะรู้จักตัวเอง……

และพวกเขาจะรู้ได้อย่างไร หม่าเหวินซวนจ้องมองถังเฉาก่อน จากนั้นค่อยมองหลินชิงเสว่

นี่คือภรรยาของท่านไหน!

หม่าเหวินซวนกำลังจะกล่าวทักทายอย่างตื่นเต้น สายตาของถังเฉาจ้องมองมา ชั่วขณะเขาก็ตกใจ และไม่กล้าพูดอะไร

“ท่านประธานหม่า ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นอกจากนี้ ผมก็คำนึงถึงผลประโยชน์ของสมาคมการค้าเก้าราชาแห่งเยี่ยนตู!”

ใช้โอกาสที่หม่าเหวินซวนอมยิ้ม ถงเจินคิดว่าอารมณ์หม่าเหวินซวนคงจะดีขึ้น และรีบตะโกน

เพี๊ยะ!

รอยยิ้มบนใบหน้าของหม่าเหวินซวนหายไปทันทีอย่างไร้ร่องรอย และก็ตบไปหนึ่งที “ไม่ตั้งใจก็สามารถพูดเรื่องผิดๆได้เหรอ? นายเป็นใครกัน กล้ามาตำหนิสมาคมการค้าเก้าราชาแห่งเยี่ยนตูของฉันเหรอ?”

หลังจากการตบครั้งนี้ ใบหน้าของถงเจินก็บวมขึ้นทันที และเลือดจำนวนมากก็ไหลออกจากปาก ท่าทางดูน่าอนาถอย่างยิ่ง

“ทำไมเหรอ? เบอร์ที่ฉับจับขึ้นมา เธอก็มาบอกว่าฉันโกง? ตระกูลถงของพวกเธอ ช่างใจกล้ามากเหลือเกิน!”

หม่าเหวินซวนกระชากผมยาวของเธอ สายตาที่มองไปที่ถงเจินเต็มไปด้วยความพิฆาต

“อ๊ะ……”

“ท่านประธานหม่า ไว้ชีวิตด้วยเถอะ ท่านประธานหม่าไว้ชีวิตฉันด้วย!”

เสียงของถงเจินกรีดร้องเสียงแหบอย่างน่าสมเพช แต่เมื่อเทียบกับความเจ็บปวด ในแววตาเธอมีความหวาดกลัวมากกว่า

“หลินอิ่น ช่วยฉัน ช่วยฉันด้วย……”

ถงเจินอีกข้างหนึ่งเอียงศีรษะ และร้องขอความช่วยเหลือจากหลินอิ่น

แม้ว่าสีหน้าของหลินอิ่นจะแย่ แต่ไม่กล้าที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยว

เป็นผลให้ ทั่วทั้งวังคริสตัลเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องที่น่าสมเพชของถงเจิน

หม่าเหวินซวนไม่สนใจใยดีใดๆ ท่าทางที่ประจบสอพลอและมองไปที่ถังเฉาและหลินชิงเสว่ และพูดว่า “คุณหลิน ขอโทษจริงๆ การจัดงานของสมาคมการค้าเก้าราชาแห่งเยี่ยนตู มั่นใจไม่มีลับลมคมใน หรือการเล่นพรรคเล่นพวก ขอให้คุณหลินโปรดเชื่อใจพวกเรา!”