บทที่ 726 เศษเงินไม่กี่ตำลึง

คล้อยหลังเสียงเย็นชาอึมครึมของจินหวู่ที่ดังขึ้น จางขุยและสองสาวฝาแฝดที่กำลังจะไปเย็นวาบไปทั้งตัว ขาสั่น และตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม

พวกเขาหันกลับไปทั้งที่ตัวสั่นงึกงัก และเห็นจินหวู่ยืนหน้าอึมครึมอยู่ด้านหลังพวกเขา มองพวกเขาประหนึ่งหมาป่าล่าเหยื่อ

ความอึมครึมในแววตานั้นแทบจะสายฝนเทลงมา

จางขุยและสองสาวฝาแฝดกลัวจนแทบเป็นลม

“คุณจินครับ คุณจะทำอะไรครับ พวกเราแค่มาผิดที่…..”

จางขุยพยายามอธิบาย

จินหวู่หัวเราะเย็นๆ “มาผิดที่? มีเหตุผลที่ทุเรศกว่านี้อีกมั้ย? ทั้งถนนนี้เป็นของซอยตงเฉิน พวกแกจะไปไหนหรอถึงผิดที่”

จางขุยหน้าแดงก่ำทันที สองสาวฝาแฝดหลบอยู่หลังเขา แค่หายใจแรงยังไม่กล้า

“คุณ คุณจินครับ…..เข้าใจผิดแล้ว พวกเราใฝ่ฝันถึงซอยตงเฉินของสมาคมการค้าเก้าราชามากไปหน่อย ก็เลยอยากเข้ามาเยี่ยมชมครับ”

ด้วยความร้อนรน จางขุยได้แต่เปลี่ยนเหตุผล และประจบจินหวู่กับสมาคมการค้าเก้าราชาด้วย เพื่อหวังให้จินหวู่รู้สึกดี พอเขารู้สึกดีก็อาจจะปล่อยพวกเขาไป

ทว่า มันเป็นไปไม่ได้

จินหวู่ได้ยินคำพูดของจางขุยแล้วมีสีหน้าโมโหยิ่งกว่าเดิม

“พวกแกเป็นตัวอะไรกัน คู่ควรจะเยี่ยมชมซอยตงเฉินด้วยหรอ”

“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ตอนนี้ซอยตงเฉินอยู่ในการครอบครองของคุณถัง ต่อให้เป็นเมื่อก่อนตอนยังไม่เปิดขาย พวกแกก็เข้ามาเยี่ยมชมไม่ได้”

“ไร้ซึ่งระเบียบ สร้างกรอบไม่ได้ ผลลัพธ์ของการล่วงเกินสมาคมการค้าเก้าราชาของเรา ฉันคิดว่าพวกแกไม่น่าจะไม่รู้นะ”

แววแสงเย็นเยียบแว้บผ่านไปในสายตาจินหวู่ เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

จางขุยตัวสั่น สีหน้าซีดเผือด

เพราะพวกเขาเห็นแล้วว่าหลังจากประตูซอยตงเฉินถูกเปิดออกอีกครั้ง ชายกำยำเย็นชาสามสี่คนเดินเข้ามา

ดูก็รู้ว่าเป็นยอดฝีมือ

สมาคมการค้าเก้าราชาเป็นสมาคมการค้าอันดับหนึ่ง ไม่ขาดแคลนเงิน บอดี้การ์ดของพวกเขาย่อมมากฝีมือยิ่งกว่าตระกูลหลวงในเยี่ยนตู

“คุณ คุณชายจางคะ เราจะทำยังไงกันดี ช่วยฉันด้วยนะคะ ฉันไม่อยากโดนตี”

สองสาวฝาแฝดเสียงสะอื้น คร่ำครวญออกมา

“พวกเธอหุบปากเดี๋ยวนี้”

จางขุยตวาดอย่างเกรี้ยวกราด และตบหน้าทั้งสองคน โมโหจนแทบคุมตัวเองไม่อยู่

ถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญิงรักสบายสองคนนี้รั้นจะเข้าไปดูให้ได้ เขาก็คงไม่มาอยู่ในจุดนี้!

แถมยังโดนสมาคมการค้าเก้าราชาจับได้คาหนังคาเขา

จินหวู่ชี้พวกเขาด้วยสีหน้าเย็นชาและออกคำสั่ง “จัดการตีสามคนนี้ให้แขนหักคนละข้าง แล้วโยนออกไป”

ยังไม่มีใครที่ล่วงเกินสมาคมการค้าเก้ามังกรแล้วรอดตัวออกไปได้

พวกเขาต้องได้รับโทษ!

สำหรับคนที่มีระดับแตกต่างกัน สมาคมการค้าเก้าราชามีวิธีการลงโทษที่แตกต่างกันไป

การจัดการกับคนระดับบน ต้องพรากเงินทองและอำนาจทุกอย่างของพวกเขา ให้พวกเขาต้องกลายเป็นขอทาน

การจัดการกับคนระดับล่าง พรากเงินทองอำนาจไม่เจ็บไม่คัน สูญเสียคนในครอบครัวสิ เป็นความเจ็บปวดชั่วนิรันดร์

และจางขุยบังเอิญอยู่กึ่งกลางระหว่างสองระดับนี้พอดี มีเงินนิดหน่อย แต่ก็ไม่ถือว่ารวยมาก จึงลงโทษทางร่างกายแทน

พรวด!

ทันทีที่ได้ยิน จางขุยหน้าซีด คุกเข่าลงทันที

"คุณจิน....คุณจินครับ ไว้ชีวิตด้วย พวกเราไม่ได้ตั้งใจจริงๆครับ!"

"พวกเราผิดไปแล้ว ผิดไปแล้วจริงๆ หลังจากนี้ไม่กล้าอีกแล้วครับ!"

คราวนี้จางขุยกลัวแล้วจริงๆ

ตอนนี้ เขาเพิ่งจะเข้าใจว่าการมีมือมีเท้า เป็นเรื่องที่มีความสุขขนาดไหน

สองสาวฝาแฝดก็คุกเข่าลงตาม ขอโทษขอโพยไม่หยุด

แต่พวกเธอสองคนเป็นเพียงมดปลวกสองตัวสำหรับจินหวู่ หน้าตาเขาจึงเต็มไปด้วยความดูแคลน

"พวกแกไม่ควรมาขอโทษฉัน แต่ต้องไปขอโทษเจ้าของซอยตงเฉิน!"

"ถ้าเขาให้อภัยพวกแก ฉันถึงจะให้อภัยพวกแก ไม่อย่างนั้น เตรียมตัวแขนขาดเถอะ!"

จางขุยและสองสาวฝาแฝดหน้าตามึนงง "เจ้าของซอยตงเฉิน? ใครกัน? พวกเขามาแล้วหรอ?"

แต่เมื่อจางขุยทอดสายตาไปที่ถังเฉาและหลินชิงเสว่ที่ยืนมองด้วยสายตาเย็นชาอยู่ข้างๆ นัยน์ตาเขาหรี่ลงทันที ความคิดไร้สาระและยากจะเชื่อก่อตัวในหัวของเขา

พวกเขาลอบเข้ามาในซอยตงเฉินเหมือนกับตัวเองแท้ๆ ทำไมคุณจินถึงลงมือแค่กับตัวเอง แต่ไม่ยุ่งกับพวกเขาสองคนล่ะ?

มีเพียงความเป็นไปได้เดียว…..

พวกเขา คือเจ้าของซอยตงเฉินจริงๆ!

ตู้ม!

หลังจากความคิดนี้เกิดขึ้น จางขุยรู้สึกเหมือนโดนฟาดที่ตัวแรงๆ ร่างเขาที่คุกเข่าอยู่ที่พื้นโอนเอนทำท่าจะล้ม การมองเห็นมืดมัวลงจนแทบสลบไป

“เป็นไปไม่ได้ นี่มันเป็นไปไม่ได้…..”

“ไม่ ฉันไม่เชื่อ”

จางขุยมองถังเฉาและหลินชิงเสว่ด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ พึมพำราวกับตัวเองเป็นบ้า

สองสาวฝาแฝดก็ดูเหมือนจะเข้าใจในบางอย่าง สายตาที่มองถังเฉาฉายแววตื่นกลัวมากขึ้น

กลิ่นเหม็นสาบโชยเข้ามา ท่อนล่างสั่นงึกงักของสองสาวฝาแฝดมีของเหลวสีเหลืองไหลออกมา

พวกเธอกลัวจนฉี่ราด!

ถังเฉาและหลินชิงเสว่ยืนอยู่ข้างๆ มองภาพที่เกิดขึ้นเงียบๆ ในสายตาคู่นั้นแฝงความสงสารอย่างลึกซึ้งไว้

ราชันย์ที่แท้จริงยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา พวกเขากลับไม่รู้อะไรเลย กลับเย้ยหยันถากถาง-----มีเรื่องที่น่าสงสารกว่านี้อีกมั้ย

ตู้มตู้มตู้ม!

ทันใดนั้น นาทีต่อมา จางขุยคุกเข่าไปทางถังเฉาและหลินชิงเสว่ โขกหัวตัวเองลงกับพื้นอย่างแรง

"ชิงเสว่ ฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่ดีเอง ฉันไม่ควรดูถูกคนอื่น ขอร้องล่ะ เธอช่วยพูดกับคุณจินให้หน่อย อย่าตัดแขนสองข้างของฉันเลย"

"เป็นเพราะพวกเธอ พวกเธอเป็นคนจะเข้าไปให้ได้!"

จู่ๆจางขุยก็ชี้สองสาวฝาแฝดข้างๆ และร้องเสียงหลงด้วยความหวาดกลัว

"จางขุยไอ้สารเลว!"

สองสาวฝาแฝดกลัวจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่างขึ้นมาทันที ร้องขึ้นด้วยความโกรธจัด

แต่ก็มัวสนอะไรมากไม่ได้แล้ว พวกเธอคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหลินชิงเสว่เช่นกัน

"พี่คะ เราแค่อิจฉาท่าน อิจฉาที่ท่านสวยกว่าพวกเรา ฐานะครอบครัวดีกว่าพวกเรา เกิดมาก็ไม่ต้องคอยกังวลอะไรในชีวิตเลย แต่พวกเรากลับต้องมีชีวิตต่อไปด้วยการขายร่างกาย ปรนนิบัติคนรวย สองวันมานี้ได้ล่วงเกินท่านไป ขอโทษนะคะ!"

"พวกเรารู้ตัวแล้วจริงๆว่าผิด ไม่กล้าอีกต่อไปแล้วค่ะ!"