บทที่ 731 ฉันไม่ได้ป่วยจริง ๆ

“ถังเฉาทำไมไปอยู่กับผู้หญิงคนนั้นได้”

“พวกเขาเป็นศัตรูกันไม่ใช่หรือ?”

“……”

ภายในรถมาเซราติ เย่หรูอี้สีหน้าบึ้งตึง หน้าตาบูดเบี้ยวเย็นชา

ถึงแม้หล่อนรู้ว่า คงอาจจะมีอะไรเข้าใจผิด แต่พอคิดถึงถังเฉาขึ้นรถของเย่เซ่าเตี๋ย ในใจก็คอยจะหงุดหงิด

เหมือนมีก้อนหินก้อนโตกดทับในอก ทำเอาหายใจไม่ออก

“พี่สาว เป็นอะไรไปอ่ะ ?”

เสียงถามอย่างงง ๆ ของผู้ชายจากที่นั่งหลังรถ

แขนข้างขวาของผู้ชายคนนั้นพอกปูนปลาสเตอร์ ดูว่าจะแขนหัก

เย่เทียนหลงนั่นเอง

มองผ่านกระจกมองหลัง เย่เทียนหลงเห็นชัดว่า แววตาเย่หรูอี้เต็มไปด้วยความโกรธ

“ไม่มีอะไร”

น้ำเสียงเย่หรูอี้เปลี่ยนราบเรียบอย่างรวดเร็ว ความโกรธเมื่อสักครู่หายเกลี้ยง

เป็นถึงบุตรีตระกูลเย่แห่งตระกูลหลวง การปรับเปลี่ยนอารมณ์บนใบหน้า เป็นศาสตร์อย่างหนึ่งที่ต้องพร้อม

ทว่า มุมที่เย่เทียนหลงมองไม่เห็นนั้น คือมือที่จับพวงมาลัยรถของเย่หรูอี้ ออกอาการสั่น เส้นเอ็นปูดโปน

เย่เทียนหลงก็ไม่ได้สังเกต พูดเสียงหัวเราะว่า “พี่สาว ที่จริงพี่ไม่เห็นจำเป็นต้องเหนื่อย ผมไม่กลับตระกูลหลวงตระกูลเย่ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร”

กลับหรือไม่กลับตระกูลหลวงตระกูลเย่ สำหรับเย่เทียนหลงแล้ว ไม่ใช่สาระอะไรเลย

เพียงแต่ให้ตัวเขาอยู่ในเยี่ยนจิง สามารถพบพี่สาวได้ทุกเวลาก็พอแล้ว

เขาก็รู้ดีว่า การที่พี่สาวได้ก้าวเข้ามาสู่ตระกูลหลวงตระกูลเย่นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าจะให้หล่อนกลับออกไป ก็คงเป็นการผลักให้หล่อนเหมือนต้องไปอยู่ที่สถานที่ที่อันตรายที่สุดแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากเย่เซ่าเตี๋ยแล้ว ยังมีเย่จงซือ

สามคนนี้ คือหนึ่งมังกรสองหงส์แห่งตระกูลเย่

แต่เย่จงซือยังยิ่งน่ากลัวกว่าเยเซ่าเตี๋ย และเจ้าเล่ห์ร้ายยิ่งกว่าอีก

พี่สาวก็พลาดท่าเสียทีไปไม่น้อยในเที่ยวที่แล้ว

การจับฉลากของซอยตงเฉินที่สมาคมการค้าราชเก้าจัดขึ้น ความจริงเย่หรูอี้ได้รับเป็นตัวแทนของตระกูลเย่

เย่จงซือเข้ามาขัดคอ โดยมีเย่เซ่าเตี๋ยหนุนอยูข้าง ๆ เย่หรูอี้ถูกโดดเดี่ยว โอกาสก็เลยเป็นของเย่เซ่าเตี๋ยกับเย่จงซือไป

ขณะเดียวกัน อำนาจที่มีในมือของเย่หรูอี้ ก็ถูกตัดทอนลงเนื่องจากการกลับมาของเย่จงซือ

“ไม่มีปัญหา”

เย่หรูอี้ส่ายหน้า พูดเบา ๆ ว่า “ตัวแกเองก็เป็นคนในตระกูลหลวงตระกูลเย่อยู่แล้ว พวกเราใช่ทั้งนั้น ใครก็จะมาขวางอะไรพวกเราไม่ได้ทั้งนั้น”

“ลงรถเถอะ เดี๋ยวฉันจะจัดวางงานให้”

เย่หรูอี้หยุดชะงักนิดหนึ่ง แล้วพูดว่า “ในเมื่อมาถึงเยี่ยนจิงแล้ว ก็ต้องละนิสัยมั่วซั่วทิ้งไปนะ”

เย่หรูอี้แนะกำชับอย่างจริงจัง เย่เทียนหลงก็ยินยอมในการรับฟังเย่หรูอี้

“ไอ้เรื่องพรรณนั้นผมไม่เข้าไปแตะตั้งนานแล้ว แต่เรื่องงานบู๊นี่คงไม่ละวาง ในตระกูลเย่ ถ้ามีใครมารังแกพี่สาว ผมคงไม่สนในการที่จะให้พวกมันแขนขาดขาด้วนนะ”

เย่เทียนหลงแค่นหัวเราะเสียงเหี้ยม

เย่หรูอี้ชะงักนิดหนึ่ง ตามด้วยหัวเราะ “ไปกันเถอะ”

……

ในขณะเดียวกันนั้น บนทางยกระดับ

หลู่เหมิงเหยียบคันเร่งอย่างบ้าระห่ำ ความเร็วรถทะยานขึ้นไปถึงร้อยไมล์ มุ่งเข้าไปกลางเมืองอย่างเร่งรีบ

หล่อนร้อนใจเหมือนมดในกระทะบนเตาไฟ บ่นก่นด่าอยู่พึมพำ

“ให้ตายสิ เช้าไม่มาเย็นไม่มาดันผ่าจะมาเอาตอนนี้”

“เมี่อวานก็ยื่นใบลาแล้วนี่นา หรือยัยนั่นยังไม่ได้อนุมัติ”

เพื่อวันนี้ หลู่เหมิงได้ขอลาพักงานล่วงหน้าไปแล้ววันหนึ่ง ก็คิดว่าเย่เซ่าเตี๋ยรับรู้เรื่องแล้ว ไม่คิดว่าหล่อนจะไม่รู้เรื่อง

คงมีเหตุผลเดียว คือทางฝ่ายการเงินไม่ได้ส่งหนังสือถึงมือเย่เซ่าเตี๋ย

ที่ยิ่งทำให้หลู่เหมิงแทบคลั่ง ก็คือเย่เซ่าเตี๋ยว่าจะมาเยี่ยมตัวเอง？！

ตัวเราเองหรือก็เพียงแค่พนักงานระดับกลางล่าง จะไปมีคุณสมบัติอะไรขนาดนั้น！

ทันใดนั้น หลู่เหมิงสะดุดกึกขึ้นมา สมองโผล่ลอยให้เห็นอะไรบางอย่างที่เป็นได้

เป็นไปได้หรือเปล่าว่าประธานเย่จะรู้เรื่องที่เราไปทำเรื่องเลวร้ายโดยอ้างชื่อบริษัท จะมาจับหาหลักฐาน

พอความคิดนี้แวบขึ้นมา ตัวหลู่เหมิงถึงสะดุ้ง รู้สึกหนาวไปทั้งตัว

แต่หลังจากนั้น หล่อนก็ส่ายหัว มันไม่มีทางเป็นไปได้เลย

เรื่องการเป็นนายหน้า ทุกครั้งหล่อนก็ทำลายหลักฐานหมดเกลี้ยง

อีกทั้งงานหากินแบบนี้ก็ไม่ได้มีบ่อยนัก พื้นฐานทั่วไปก็สามเดือนถึงครึ่งปีจะมีสักครั้ง แต่ละครั้งก็พอได้แค่เต็มกระเป๋า

และก็ไม่ได้ไปดึงทุนออกจากเงินของบริษัท อาศัยฝีมือหากินล้วน ๆ

เย่เซ่าเตี๋ยไม่มีทางได้รู้เรื่องนี้อยู่แล้ว

คิดมาถึงข้อนี้ หลู่เหมิงค่อยยังโล่งใจขึ้นมาได้ คิดว่าใจมันหลอนใส่ตัวไปงั้นเอง

กริ๊ง......！

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

หลู่เหมิงคว้าขึ้นมาดู ยิ่งตกใจจนขวัญกระเจิง

กลับเป็นหลินอิ่นโทรมา

หล่อนรีบรับโทรศัพท์ด้วยอาการสั่นเงอะงะ “สวัสดีคะ เถ้าแก่หลิน”

ขณะกำลังรีบเร่งกลับ หล่อนก็นึกอยู่มาตลอดว่าจะอธิบายกับหลินอิ่นยังไง ไม่คิดว่าจะโทรมาหาเร็วขนาดนี้

“คนหละ ? พวกของข้ารออยู่ครึ่งค่อนวันแล้ว ยังไม่เห็นแม้แต่เงา！”

ในโทรศัพท์ เสียงของหลินอิ่นดังมาด้วยความโกรธ

หลู่เหมิงหัวปั่นขึ้นมาทันที ตอบไปอย่างระวังเต็มที่ “คุณหลิน...เถ้าแก่หลิน พอดีดิฉันมีเรื่องนิดหนึ่ง ต้องกลับเข้าบ้านหน่อย คนนี่จะขอส่งมาให้มืดหน่อยได้ไหมคะ ?”

หล่อนต้องรีบกลับไปให้ถึงบ้านเพื่อรับหน้าและผลักดันให้เย่เซ่าเตี๋ยกลับไป จึงจะนำหลินชิงเสว่ไปส่งให้ได้

“อะไรนะ？！จะกลับเข้าบ้าน？”

หลินอิ่นได้ยินดังนั้น กลับเกรี้ยวกราดขึ้นมาทันที “กลับไปบ้านทำบ้าอะไร เอาคนมาส่งให้ข้าก่อน！”

“ไม่ได้จริง ๆ คะ ที่บ้านมีเรื่องเดือดร้อนมากจริง ๆ！”