บทที่ 738 หมาป่าหิวตะครุบเหยื่อ

ยี่สิบนาทีให้หลัง ถังเฉากับหลินชิงเสว่มาถึงคฤหาสน์บ้านสวนตระกูลหลิน

พอลงจากรถ ถังเฉาก็รี่ตรงเข้าไปยังห้องโถงประชุมส่วนกลาง

ทุกครั้งที่มีเรื่อง ผู้นำก็จะให้รวมทุกคนทั้งหมดมาที่ห้องโถงประชุมส่วนกลาง

ผู้ที่เป็นคนออกคำสั่ง ก่อนหน้านี้คือหลินรั่วหวี ปัจจุบัน เปลี่ยนให้เป็นเว่ยหมิงจวิน

“พวกแกจะทำอะไรกัน？เข้าไปไม่ได้นะ”

พวกการ์ดของตระกูลหลินเห็นถังเฉาเดินหน้าตาถมึงทึงเข้ามา แต่ละคนสีหน้าเปลี่ยน รีบเข้ามาขวาง

“หลีกไป”

ถังเฉาถลึงตาใส่ กลิ่นอายบรรยากาศการฆ่าแผ่กระจาย สองคนที่ประจันหน้าถึงกับสะอึก ไม่กล้าขัดขวาง

ในช่วงเวลานั้นบริเวณลานบ้านตระกูลหลิน ผู้คนทั้งชายหญิงกำลังจับกลุ่มคุยเล่นกันอยู่

แต่พอเห็นถังเฉาเดินเข้ามากับหลินชิงเสว่ สีหน้าต่างก็เปลี่ยนไปทันที รอยยิ้มที่กำลังมีอยู่พลันก็หายไป

“หลินชิงเสว่ เธอถูกไล่ออกจากตระกูลไปแล้ว ยังพาผัวหล่อนมาที่นี่ทำไมอีก？”

“ร.ป.ภ.-----พวกร.ป.ภ.หละ！”

พวกเหล่าคนรุ่นหลังได้สั่งเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

ฮือ！

ในทันทีนั้น บริเวณลานของอาคารถูกล้อมด้วยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบ้านตระกูลหลิน

แต่ทว่า พวกคนที่มีอยู่ต่างมีสีหน้าหวาดวิตก กลัวถังเฉาจะลงมือ ถ้าเป็นไปอย่างนั้น คงไม่มีใครจะรับมือได้

หลินชิงเสว่สีหน้าเฉยเมยยืนอยู่ข้างหลังถังเฉา

หล่อนคงไม่ใยดีกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับหล่อนได้ แต่ไม่ได้หมายถึงว่าถังเฉาจะปล่อยเลยตามเลยได้

ตรงกันข้าม เขาจะต้องตามเอาเรื่องถึงที่สุด

“วันนี้ ข้ามาตระกูลหลิน ต้องการพบอยู่คนเดียว”

ถังเฉาใช้สายตาที่ดุปานสัตว์ร้ายกวาดมองไปทั่วบริเวณ แววตาคมเฉียบเหมือนมีดดาบ เพียงมองผ่านใคร คนนั้นหัวใจสะท้านขวัญหาย

“เว่ยหมิงจวินอยู่ไหน？”

เสียงถังเฉาดังก้องกังวานประดุจเสียงระฆังผดุงธรรม สะท้อนวนเวียนแว่วไปทั่วบริเวณลานโถงบ้านตระกูลหลิน แต่ละคนต่างตาเหลือกยืนงง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก

ด้วยเพราะทุกคนต่างรู้สึกได้ถึง กลิ่นอายของการฆ่าที่สยองขนในตัวถังเฉา

เป็นการมุ่งโดยตรงไปที่ตัวเจ้าแม่คนปัจจุบันของพวกเขา เว่ยหมิงจวิน

“ถังเฉา ที่นี่คือตระกูลหลิน แกอย่ามารุ่มร่าม！”

ท่ามกลางกลุ่มคน เสียงตะคอกคำรามดังมาจากเด็กหนุ่มเลือดร้อนคนหนึ่ง

แต่พอสบสายตาของถังเฉาเพียงแวบเดียว ไฟคะนองที่ลุกโชนดับพรึบ เหลือแต่ความเสียวสยอง

ถังเฉายังคงสีหน้าที่เปี่ยมด้วยแววแห่งการฆ่า “นี่เป็นคำเตือนครั้งสุดท้าย อย่ามากวนข้า พวกเธอรับไม่ไหวหรอก！”

พูดจบ เขาโยนร่างเหมือนโยนหมาที่เขรอะไปด้วยคราบเลือดลงกับพื้น

โครม！

ภาพที่ปรากฏนั้น สะท้านขวัญของทุกคนที่อยู่ในบริเวณอย่างรุนแรง

ทอดสายตามองไป แต่ละคนต่างตาตื่น

“นี่มัน........”

พวกเขาขบฟันแน่น ความหวาดเสียวพุ่งทะลุหนังหัว เขม็งตาจ้องร่างที่ที่มีแต่คราบเลือดนั้น ความกลัวครอบครองพื้นที่ในใจทั้งหมดของทุกคน

“ว้าย！ผัวฉัน！”

ในกลุ่มคน พลันมีเสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้หญิงคนหนึ่งดังมา

ถงเจินวิ่งพรวดออกมาพร้อมน้ำตาสาดกระจายเต็มหน้า โถมเข้าไปข้างตัวหลินอิ่น ด้วยอาการสั่นไปหมดทั้งตัว

คนเจ็บสาหัสที่ถังเฉาโยนลงไปนั้น ก็คือหลินอิ่น

เขาถูกถังเฉาขู่จนกลัวกระโดดหนีลงจากอาคารชั้นสี่ ขาหักทั้งสองข้าง กระดูกแตกเละหมด ถึงจะส่งไปโรงพยาบาลให้ด่วนในตอนนั้น ก็คงช่วยอะไรไม่ได้แล้ว ยังไงก็ไม่มีประโยชน์ ถังเฉาเลยเอาติดรถมาที่ตระกูลหลินนี่ ใช้เป็นไก่สำหรับเชือดให้ลิงดู

“โอ๊ย.........”

“ขาของฉัน ขาของฉัน.........”

ใบหน้าที่เขรอะไปด้วยเลือดของหลินอิ่นเต็มไปด้วยความกลัว สองมือกอดขาแน่น ทั้งตัวเกร็งจนตะคริวกิน

มองเห็นภาพเหตุการณ์อันนี้กันแล้ว คนในตระกูลหลินตะลึงกันจนยืนเซ่อ

หลินอิ่นอยู่ในตระกูลหลิน ก็จัดเป็นคนที่มีระดับ ตอนนี้กลับถูกทำร้ายจนขาเสียทั้งสองข้าง

ถงเจินน้ำตาไม่ยอมหยุด ตะโกนใส่กับเสียงร้องไห้ “ไอ้คนสารเลว ทำกับผัวข้าได้ ข้าขอเอาชีวิตแลกกับแกละ”

หล่อนไม่ได้สนใจกับอะไรทั้งสิ้นพุ่งตัวใส่ถังเฉา ทว่า ถังเฉาเพียงสะบัดขาออกไปทีหนึ่ง เตะใส่เข้าที่ท้องของถงเจิน

ปึง！