บทที่ 766 เลี้ยงเหล้าฉันด้วย

ค่ำคืนเงียบสงัด

จริงๆแล้วค่ำคืนนี้ไม่แตกต่างอะไรจากคืนปกติ ทว่าในเวลาที่ห่างจากเที่ยงคืนห้าสิบนาทีนั้น ซื่อเหอย่วนอันเป็นที่ตั้งของตระกูลเจียงส่งเสียงกระหึ่มสะท้านหู

ดึงดูดความสนใจจากหลายตระกูลมาได้

ทั้งตระกูลเจียงออกเดินทางตอนนี้ ต้องไม่ใช่เรื่องเล็กแน่ๆ

บรื๋นบรื๋นบรื๋น……

เห็นได้ว่าถนนที่โล่งในทีแรกบัดนี้เต็มไปด้วยเสียงเครื่องยนต์

รถเหล่านี้มุ่งหน้าไปในทิศทางเดียวกัน

สุสานภูเขาเป่า

ระยะทางสี่สิบนาทีจากตอนแรกถูกเร่งจนถึงในครึ่งชั่วโมงภายใต้การเร่งเร้าอย่างเอาเป็นเอาตายจากเจียงหนานซาน

สุสานภูเขาเป่าในตอนกลางคืนดูมืดมนทมิฬ และสุดจะวังเวง

ถังเฉา เจียงไป๋เสว่ และเจียงสือเหนียนมาถึงสุสานภูเขาเป่าก่อน มองพวกเขาเดินเข้ามาด้วยสายตาเย็นเยียบ

“สุสานของแม่แกอยู่ที่ไหน?”

เจียงหลงเจ๋อเดินมาอยู่ตรงหน้าเจียงไป๋เสว่และถาม

เจียงไป๋เสว่กำลังจะบอก ถังเฉากลับชิงพูดขึ้นมาก่อน “หาเองสิครับ ถ้าพวกเราบอกพวกคุณ จะถือว่าจริงใจได้ยังไงกัน”

เจียงหลงเจ๋อชะงัก ก่อนจะหันไปมองสุสานอันกว้างใหญ่

สุสานใหญ่โตขนาดนี้ ให้พวกเขาไปหาเอง?

จะให้หาไปถึงชาติไหนกัน?

เจียงหลงเจ๋อมองนาฬิกาบนข้อมือ อีกสิบห้านาทีจะถึงเที่ยงคืน

เหงื่อพลันไหลลงมาดั่งหยาดฝน เขารีบบอกเรื่องนี้กับเจียงหนานซาน

เจียงหนานซานยืนค้ำไม้เท้า หน้าเขียวปี๋ ไม่พูดอะไร

“รีบไปหา!”

เขาออกคำสั่ง ทันใดนั้นทุกคนในตระกูลเจียงเคลื่อนไหวกันหมด พากันหาไม่หยุด

เจียงหนานซานโมโหคำสั่งของถังเฉามาก

ตัวเองบอกให้เรามากราบไหว้ กลับไม่บอกแม้กระทั่งว่าหลุมศพอยู่ที่ไหน ตอนนี้มืดสนิทขนาดนี้ จะหาให้เจอไม่ต่างอะไรกับงมเข็มในมหาสมุทร

แต่เจียงหนานซาน ไม่กล้าที่จะคัดค้าน ถังเฉาพูดจริงทำจริง หากเลยเวลาที่กำหนดแม้แต่นิดเดียว ตระกูลเจียงมีแนวโน้มสูงมากที่จะเหลือเพียงประวัติศาสตร์

"ท่านผู้นำ พบแล้วครับ!"

ยังดีที่คนในตระกูลเจียงมีกันเยอะ ออกตามหากันคนละแถว ไม่นานนักก็เจอหลุมศพของแม่เจียงไป๋เสว่

ตั้งอยู่ในมุมหลืบ พวกเจียงหลงเจ๋อรีบกรูกันเข้าไปอย่างรวดเร็ว

มีอยู่สองคนพยุงเจียงหนานซานไปด้วย

คนกลุ่มใหญ่รวมตัวกันอยู่หน้าหลุมศพของเจียงเหยา แต่ละคนมีสายตาซับซ้อน

คนส่วนใหญ่ผ่านเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อยี่สิบปีก่อนมาแล้ว แต่สำหรับคนรุ่นใหม่บางคนค่อนข้างเป็นเรื่องที่ห่างไกล จึงมีสายตามึนงง

เจียงหนานซาน ยืนอยู่หน้าสุด เขาเงียบไปนาน สุดท้ายก็ตัดสินใจได้และคำรามลั่น

"คุกเข่า!"

พูดจบเขาก็คุกเข่าลง โขกศีรษะที่หน้าหลุมศพอย่างแรง

เมื่อเห็นว่าท่านผู้นำยังคุกเข่าลงแล้ว เจียงหลงเจ๋อ เจียงเทียนโหย่ว และคนอื่นๆถอนหายใจแรง และคุกเข่าลงตาม

คนนับหลายสิบผู้คุกเข่าอยู่ด้านหน้าหลุมศพ ช่างเป็นภาพที่ยิ่งใหญ่เหลือเกิน ระยะห่างระหว่างหลุมศพนั้นแคบ ไม่พอให้ผู้คนมากมายขนาดนี้คุกเข่าคำนับ พวกเขาจึงแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม คุกเข่าอยู่ด้านข้าง

พอเห็นภาพนี้ ถังเฉาสูดลมหายใจเข้าลึก และกล่าวเสียงกึกก้อง "ทุกคนจงคุกเข่า อยู่หน้าหลุมศพจนฟ้าสว่าง"

เขาหันมองเจียงสือเหนียน "คุณคอยเฝ้าพวกเขาไว้ ขืนใครกล้าลุกขึ้น ตีให้ขาหักไปข้างหนึ่งได้เลย"

ซี้ด!

ถังเฉาพูดจบ ผู้คนในตระกูลเจียงสูดลมหายใจเข้าลึก

ความคิดที่ตั้งใจจะอู้เป็นอันต้องเลิกคิด

เจียงสือเหนียนพยักหน้ารับด้วยความเต็มใจ ใบหน้าของเขาเปื้อนยิ้มจางๆมาแต่แรกจนถึงบัดนี้

เจียงหลงเจ๋อมองเจียงสือเหนียนพลางเอ่ยขึ้น "สือเหนียน ยังไงแกก็เป็นคนตระกูลเจียงนะ ทนดูท่านปู่ที่อายุมากแล้วต้องมาตากลมหนาวแบบนี้ได้ยังไง? รีบปล่อยพวกเราไปซะ"

"ใช่ พวกเรามาคุกเข่าให้ก็น่าจะจบแล้ว จะให้เราคุกเข่าจนฟ้าสว่างจริงๆรึไง?"

"ต้องคุกเข่าอีกตั้งสี่ห้าชั่วโมง!"

คนตระกูลเจียงมีสีหน้าโกรธเคือง ต่างคนต่างพูดใส่เจียงสือเหนียน