บทที่ 768 ถอยไปอยู่เบื้องหลัง

พอได้ยินสิ่งที่หลินฉ่ายเวยบอกผ่านโทรศัพท์ ถังเฉาผงะ ก่อนจะเผยรอยยิ้ม

“ได้ พรุ่งนี้ฉันไปรับพวกเธอ”

พูดจบ แต่ไม่ได้วางสาย

บังเอิญตรงที่หลินฉ่ายเวยอีกด้านก็ไม่ได้วางสาย

ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบ เงียบจนได้ยินเสียงหายใจของอีกฝ่าย

“ถังเฉา-----”

“ฉ่ายเวย-----”

ทั้งสองปริปากพร้อมกัน

เรียกเสร็จ ชะงักไปทั้งคู่ เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเรียกชื่อตัวเองพร้อมกัน

“นายพูดก่อน----”

“ฉันไม่รีบ-----”

“.....”

พูดขึ้นพร้อมกันอีกครั้ง

ถังเฉากุมหัว สีหน้าอ่อนใจ

เสียหายใจของหลินฉ่ายเวยที่ดังมาผ่านสายรัวเร็วกว่าเดิม----ถังเฉานึกภาพออกเลยว่าเธอในตอนนี้จะหน้าแดงขนาดไหน

พูดถึงหลินฉ่ายเวย ถังเฉาก็อดเศร้าไม่ได้

เพื่อนสมัยเด็กในอดีต จนเป็นปฏิปักษ์ต่อกัน แล้วค่อยให้อภัยกันและกันอย่างในตอนนี้

ถึงแม้ถังเฉาจะให้อภัยเธอไปนานแล้ว แต่ระหว่างทั้งสองก็ไม่สนิทใจกันแล้ว

เวลาเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้ แม้แต่คนสองคนที่ครั้งหนึ่งเคยสนิทแนบชิด ก็กลายเป็นคนแปลกหน้าได้

และครั้งนี้ หลินฉ่ายเวยไม่พูดอะไรอีก แต่รอให้ถังเฉาปริปาก

ถังเฉาสูดหายใจเข้าลึก และพูดเบาๆ

“ขอโทษนะ”

“......”

หลินฉ่ายเวยที่ปลายสายรออยู่ตั้งนาน ได้มาแค่สามคำนี้ เธอแกล้งทำเป็นพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ “จะขอโทษทำไมกัน? นายไม่ได้ทำอะไรที่ผิดต่อฉันสักหน่อย”

ถังเฉายิ้มเฝื่อนๆ “เป็นสิ่งที่ฉันต้องพูดกับเธอให้ได้ ครั้งนั้นที่สนามกีฬาแห่งเมืองเจียงเฉิง ถ้าไม่ได้เธอเสี่ยวลี้และชิงเสว่อาจจะ…..”

ถังเฉาไม่ได้พูดต่อ

หลินฉ่ายเวยชะงัก ก่อนจะนึกถึงเรื่องที่สนามกีฬาแห่งเมืองเจียงเฉิง

เพื่อที่จะบังคับให้ 'เจ้ามังกร' ปรากฏตัว ไวโอเล็ตใช้หลินชิงเสว่และถังเสี่ยวลี้เป็นเหยื่อล่อ หากใครจับพวกเธอสองแม่ลูกได้ ก็สามารถรอดจากความตายได้

หลินฉ่ายเวยปกป้องถังเสี่ยวลี้ด้วยชีวิต ถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสและถูกส่งเข้าโรงพยาบาล

ถังเฉาอยากจะขอบคุณต่อหน้ามาตลอด แต่ไม่ทันที่หลินฉายเวยจะฟื้นขึ้นมา พวกเขาก็ไปเยี่ยนจิงซะก่อน

หลินฉ่ายเวยฝืนยิ้มและพูดขึ้น "ไม่เป็นไรหรอก เสี่ยวลี้ก็เป็นหลานสาวของฉันเหมือนกัน การปกป้องหลานสาวเป็นหน้าที่ที่ควรทำของน้าเล็กอย่างฉัน"

เธอชะงักไปนิดหน่อยก่อนจะกล่าวขึ้นอีก "ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันวางก่อนนะ"

"ได้ ราตรีสวัสดิ์"

ตู๊ดตู๊ดตู๊ด-----

พอวางสายโทรศัพท์แล้ว ถังเฉาส่ายหัวและกลับไปยังซอยตงเฉิง

ตอนแรกที่ถังเฉาอยากรับพวกหลินฉ่ายเวยมาอยู่ด้วยกันเพราะหวังว่าจะกลับไปมีวิถีชีวิตเหมือนตอนอยู่หมิงจูอีกครั้ง

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาและหลินฉ่ายเวยมีแนวโน้มสูงมากที่จะปฏิสัมพันธ์กันด้วยความกระอักกระอ่วน

หลังจากสงบอารมณ์ลง ถังเฉาเดินเข้าไปในบ้านเบาๆ

แสงอ่อนๆส่องสว่างอยู่ในห้องนั่งเล่นมืดมัว เป็นแสงจากโคมไฟเล็กๆที่กำลังให้แสงสว่าง

สายตาของถังเฉาอ่อนโยนลง เขาหยิบโคมไฟนี้ขึ้นมาแล้วขึ้นไปชั้นบน

ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ถังเฉาเคยบอกหลินชิงเสว่เกี่ยวกับคำอธิษฐานเล็กๆของเขา เขาหวังว่าในทุกๆวันไม่ว่าจะกลับดึกแค่ไหน ก็จะมีไฟดวงเล็กเปิดทิ้งไว้ให้เขา

และตอนนี้ หลินชิงเสว่ทำได้แล้ว

เขาเปิดประตูออกเบาๆ ที่ถังเฉาประหลาดใจคือหลินชิงเสว่ยังไม่ได้นอน

เธอนั่งอยู่ตรงหัวเตียง อ่านหนังสือ"ธาตุแท้"เล่มหน้าโดยใช้แสงอ่อนๆจากไฟหัวเตียง