บทที่ 78 รนหาที่ตาย

บทที่ 78 รนหาที่ตาย

“ถังเฉา!”

เมื่อเห็นร่างที่ขวางอยู่ตรงหน้าชัดเจนแล้ว หลินชิงเสว่ก็อดไม่ได้ที่จะเรียกชื่อเขา ขอบตาของเธอก็แดงขึ้นมา

เธอไม่คาดคิดว่า ถังเฉาจะมาจริง ๆ

“พาเสี่ยวลี้ไป”

ถังเฉากล่าวโดยไม่หันหน้า เสียงของเขาเย็นชามาก

สายตาของหลินชิงเสว่ไม่สามารถบอกได้ว่าตกใจแค่ไหน เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นถังเฉา เลือดเย็นอำมหิต และมีจิตสังหาร

หลินชิงเสว่อุ้มถังเสี่ยวลี้เข้าไปในลิฟต์ โดยไม่ลังเลอะไร

ในระหว่างนี้ เธอใช้มือปิดตาของถังเสี่ยวลี้ เพื่อป้องกันไม่ให้เธอเห็นภาพที่หยาบคายเช่นนี้

ในเวลานี้ซ่งเทียนซานได้สติขึ้นมา รู้สึกเจ็บแปลบที่ศีรษะ

ใช้มือสัมผัส ไม่คาดคิดว่าจะสัมผัสกับของเหลวที่หนืดเย็น มันคือเลือด

เมื่อเห็นว่าศีรษะของตนเองมีเลือดไหล ใบหน้าของซ่งเทียนซานก็บิดเบี้ยวทันที จ้องมองหน้าถังเฉาที่เต็มไปด้วยจิตรสังหาร

“ถังเฉา แกทำฉันเสียเรื่องครั้งแล้วครั้งเล่า แกคิดว่าตระกูลซ่งของฉันไม่กล้าแตะต้องแกเหรอ?”

“ผมไม่รู้ว่าตระกูลซ่งจะแตะต้องผมเมื่อไหร่ แต่วันนี้ แกต้องตายแน่นอน”

เสียงของถังเฉาเหมือนจะทำลายล้างอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ทั้งหมด และอุณหภูมิที่นี่ ลดลงในชั่วพริบตา

“เพียงแค่แก?”

เมื่อซ่งเทียนซานได้ยินคำพูดนั้น เขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ดวงตาของเขาเปล่งประกายความเย็นชา “เมื่อ 5 ปีก่อนคนไร้ประโยชน์ที่หมอบอยู่ตรงหน้าน้องสาวฉันเหมือนสุนัข ยังกล้าพูดจาโอหังอีก ก็แค่รู้จักคนไม่กี่คนเท่านั้น ยังไงมันก็ไม่สามารถเปลี่ยนความจริงที่ว่าแกเป็นคนไร้ประโยชน์ได้!”

ถังเฉาส่ายหน้า และมองไปที่ซ่งเทียนซานด้วยความสังเวช “ดูเหมือนว่าแกจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวผมเลย”

ซ่งเทียนซานยังคงไม่รู้สึกตัวว่าความตายกำลังใกล้เข้ามา ยังคงมองไปที่ถังเฉาด้วยสายตาเคียดแค้น “เดิมทีฉันคิดจะจัดการแกภายหลัง แต่ไม่คาดคิดว่าวันนี้แกจะมารนหาที่ตายเอง จะเล่นเกมวีรบุรุษช่วยสาวสวยเหรอ? เป็นเกมที่แกสามารถเล่นได้หรือ?”

“ฉันจะบอกแกว่า คืนนี่แกต้องตาย หลินชิงเสว่ก็หนีไม่พ้น คนที่อยู่ข้างนอกทั้งหมดเป็นคนของฉัน ไม่มีใครสามารถหลบหนีจากแหฟ้าตาข่ายดินของฉันได้”

เขายังคงพยายามทำให้ถังเฉาโกรธ ต้องการเห็นถังเฉาแสดงความโกรธและความหวาดกลัว แต่สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังก็คือ ต้นแต่ต้นจนจบถังเฉาก็มีสีหน้าที่เย็นชามาก

เขาเดินไปที่ริมหน้าต่าง ชี้ยานพาหนะที่จอดอยู่ชิดกัน ถามด้วยเสียงราบเรียบว่า “แกกำลังพูดถึงรถเหล่านี้ใช่ไหม?”

“ใช่ รถชั้นสูงพวกนี้ เป็นของตระกูลซ่งของฉันทั้งหมด ----”

ซ่งเทียนซานหัวเราะไม่หยุด

แต่ว่า พูดไปแค่ครึ่ง เสียงนั้นก็หยุดลงทันทีเหมือนกับว่าวที่สายขาด

ราวกับเห็นบางสิ่งที่ไม่น่าเชื่อ ปากของเขาก็เปิดกว้าง และจ้องมองจนลูกตาแทบถลนออกมา

เห็นผู้หญิงใส่เสื้อและกางเกงหนังสีดำ ปรากฏตัวขึ้นใกล้รถเหล่านั้น

เธอหยิบวัสดุสีดำขนาดเล็กออกจากเสื้อ แล้วโยนมันเข้าไปใต้ท้องรถ

หลังจากทำเสร็จ เธอหันกลับมาอย่างช้าๆ

ตูม----

ในขณะที่เธอกำลังหันกลับ ยานพาหนะเหล่านั้นก็ระเบิด เปลวไฟก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อตัวเป็นเมฆขนาดเล็กพุ่งตรงขึ้นไปบนท้องฟ้า

กระแสลมแรงจากแรงระเบิดทำให้ต้นไม้หักโค่น และยังพัดผมดำยาวของเฟิ่งหวงปลิวไสว

ระเบิดใหญ่ขนาดนี้ แต่เฟิ่งหวงไม่ได้หันกลับไปมอง

ผู้แข็งแกร่ง ย่อมไม่หันกลับไปมองการระเบิด

“เธอ เธอ……”

เขาจ้องมองร่างของเฟิ่งหวงที่อยู่ด้านล่างด้วยความสยดสยอง ซ่งเทียนซานรู้สึกหวาดกลัวมาก

ในมือของผู้หญิงคนนั้นถืออะไรอยู่?

ระเบิดมือ?

ถังเฉาหรี่ตาเล็กน้อย สายตาที่ฉายแววอันตราย และพูดย้ำทุกถ้อยคำว่า “ตอนนี้ ยังมีอะไรที่คุณยังพึ่งพาได้?”

ตึกตัก ๆ!