บทที่ 819 วางแผนด้วยความทะเยอทะยาน

“ชิงตัวเจ้าสาว?!”

หลังจากได้ยินสิ่งที่ถังเฉาพูด เฟิ่งหวงอึ้งอยู่นาน ร้องเสียงหลงออกมาหลังจากได้สติในที่สุด

“ชิงของใครคะ?”

เฟิ่งหวงเพิ่งกลับมาอยู่ข้างกายถังเฉา ยังไม่รู้เรื่องราวใหญ่โตที่เกิดขึ้นในเมืองซื่อจิ่วช่วงเวลานี้

เธอลองค้นหาผ่านมือถือก็ถึงบางอ้อ ชิงตัวเย่หรูอี้

แค่เปิดหน้าเพจช่องข่าว ไม่ต้องค้นหาด้วยซ้ำ หน้าเพจเกี่ยวกับข่าวใหญ่อย่างตระกูลหลวงอย่างตระกูลเย่และตระกูลถังดองกันก็เด้งขึ้นมาเอง

พวกสายข่าวบันเทิงที่ไม่กลัวเรื่องใหญ่สนแค่ความบันเทิงใช้คำพูดคุยโวว่านี่เป็นงานแต่งงานแห่งศตวรรษที่ไม่ว่าจะในด้านคุณภาพงาน หรือผลกระทบที่ส่ง ล้วนเกินกว่างานแต่งงานแห่งศตวรรษเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน

ถึงยังไงในประวัติศาสตร์ของเมืองซื่อจิ่ว ยังไม่เคยมีเหตุการณ์ที่สองตระกูลหลวงในเยี่ยนตูดองกันมาก่อน

ตระกูลเย่และตระกูลถังทำเป็นตัวอย่าง เชื่อว่าหลังจากสองตระกูลนี้ดองกันแล้ว เจ็ดตระกูลหลวงที่เหลือก็ต้องทำทุกวิธีเพื่อดองกันเป็นแน่

อย่างไรซะ การดองกันก็เป็นวิธีกระชับมิตรระหว่างสองตระกูลที่รวดเร็วและดีที่สุด

เก้าตระกูลหลวงต้องรักษาความสมดุล

การที่สองตระกูลร่วมมือกัน ย่อมทำลายสมดุลนี้

ตระกูลหลวงอื่นๆก็ต้องหาทางดองกันเพื่อรักษาสมดุลนี้

ไม่อย่างนั้น ตระกูลที่หลุดขบวนและถูกกำจัดก่อนจะต้องเป็นตระกูลหลวงที่ไม่ดองกับใครแน่นอน

“งานแต่งงานครั้งนี้ เป็นสงครามนี่เอง…..”

เฟิ่งหวงอ่านคำแนะนำสุดอลังการแล้วกลับถอนหายใจเบาๆ

“เธอก็ดูออกหรอ?”

ถังเฉาเอ่ยยิ้มๆ

เฟิ่งหวงพยักหน้า ก่อนจะลังเลเล็กน้อย จะพูดบางอย่างแต่ก็ไม่พูด

ถังเฉาเอ่ยขึ้น “มีอะไรก็พูด ไม่ต้องหลบๆซ่อนๆหรอก”

เฟิ่งหวงถึงยอมเอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจ “รองหัวหน้าไปชิงตัวเจ้าสาว ด้านคุณหลิน….เกรงว่าจะอธิบายยากนะคะ”

ถังเฉาเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ฉันไม่ได้ไปเพื่อชิงตัวเจ้าสาวเท่านั้น หนี้แค้นบางอย่าง ฉันต้องไปชำระด้วยตัวเอง”

สายตาของเขาฉายแววเย็นยะเยือก

เมื่อไม่นานมานี้ เย่หรูอี้สูญเสียพรหมจรรย์ในห้องทำงาน เย่จงซือคอยผสมโรงอยู่เบื้องหลัง หากไม่ใช่ถังเฉาใช้ตัวเองเป็นเหยื่อเพื่อล่อค้างคาวออกมา เขาอาจจะหนาวตายไปจริงๆก็ได้

แค้นนี้ ไม่ชำระไม่ได้

เฟิ่งหวงได้ยินเรื่องนี้แล้วหน้าตาก็เปี่ยมด้วยแรงอาฆาตเช่นกัน

แต่ในส่วนของหลินชิงเสว่ ถังเฉาเดาว่าเธอคงไม่หาเรื่องใส่ตัว ไปร่วมงานแต่งงานของเย่หรูอี้หรอก

อย่างไรซะคราวก่อนที่เขาแต่งงานกับหลินชิงเสว่ เย่หรูอี้ก็ไม่มา แต่ให้ซ่งเทียนซานร่วมงานแทน

เช่นเดียวกัน หลินชิงเสว่ก็คงไม่ร่วมงานแต่งงานของเย่หรูอี้

จากนั้น เฟิ่งหวงไม่พูดอะไรอีก เพียงแต่จ้องหน้าถังเฉาเนิ่นนาน

ถังเฉาลูบหน้าตัวเองด้วยสัญชาตญาณและถาม “เป็นอะไรไป หน้าฉันมีอะไรติดหรอ?”

“ไม่มีค่ะ”

เฟิ่งหวนเบนสายตาออกไป มีรอยยิ้มบางๆเปื้อนหน้า “ฉันแค่รู้สึกว่าได้กลับมาอีกครั้งนี่ดีจริงๆเลยค่ะ”

“อากาศที่นี่ดีกว่า”

ได้ฟังแล้วถังเฉาก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะเผยรอยยิ้ม “กลับมาครั้งนี้ ก็ไม่ต้องไปไหนอีกแล้วนะ”

“อื้ม ไม่ไปแล้วค่ะ”

เฟิ่งหวงยิ้ม และตั้งใจขับรถ

ไม่นานนักพวกเขาก็มาถึงโรงแรมใหญ่หลงเฉิง ณ ใจกลางเมือง

ที่นี่เป็นโรงแรมที่หรูหราที่สุดของเมืองซื่อจิ่ว งานแต่งงานหลายงานของตระกูลใหญ่ล้วนจัดขึ้นที่นี่

แน่นอนว่าราคาของที่นี่ก็ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะรับไหว

ถังเฉาและเฟิ่งหวงลงจากรถ มองโรงแรมใหญ่แห่งนี้

ขณะนี้งานแต่งงานยังไม่เริ่ม แต่หน้าประตูห้อมล้อมไปด้วยนักข่าวมากมายรวมถึงประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ต่างๆ พวกเขามารอกันแล้ว

“รองหัวหน้าคะ เหมือนว่าเราจะไม่มีบัตรเชิญ”

เฟิ่งหวงสังเกตดูแล้ว แทบจะมีบัตรเชิญกันคนละใบ

ถังเฉาขมวดคิ้ว ตอนนี้สำหรับทั้งเมืองซื่อจิ่วเขาเป็นคนที่ตายไปแล้ว ไม่สะดวกผลีผลามไปขอบัตรเชิญ

ทันใดนั้น มีชายหนุ่มลูกคนรวยท่าทางเสเพลคนหนึ่งเดินออกจากฝูงชน

พอเห็นคนคนนี้ ถังเฉาก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขารู้สึกว่าหน้าคุ้นเหลือเกิน

นี่มันคุณชายของตระกูลฉู่แห่งตระกูลหลวง ฉู่หยางไม่ใช่หรอ?

ก่อนหน้านี้ที่งานบรรลุนิติภาวะสิบแปดปีของเจ้าหญิงน้อยหลงเจียเจีย ฉู่หยางก็เคยโผล่มา แต่อารมณ์เสียกับหลงเจียเจียจนออกจากงานไป

ทั้งสองเคยหมั้นหมายกันเมื่อครั้งยังเด็ก

ด้วยเหตุนี้ ฉู่หยางจึงจองล้างจองผลาญถังเฉา

คิดไม่ถึงเลยว่าจะมาเจอเขา

ไม่นานนัก ถังเฉาก็มีความคิดบางอย่าง

เขาเดินมาอยู่ตรงหน้าฉู่หยาง และตบไหล่เขา

"ใครน่ะ?"

ฉู่หยางหันกลับมาด้วยสีหน้ารำคาญใจ หน้าตาโกรธเกรี้ยวสุดๆ

ทว่า เมื่อได้เห็นรอยยิ้มของถังเฉา เขาก็ตกใจอย่างหนัก

"ผี---- ผีหลอก!"

ฉู่หยางออกวิ่งโดยไม่ต้องคิด

ถังเฉาตายไปแล้ว นี่เป็นเรื่องที่วงสังคมชั้นสูงของเมืองซื่อจิ่วรู้กันดี แต่ถังเฉากลับปรากฏต่อหน้าเขา ไม่ใช่ผีแล้วจะเป็นอะไร?

ปรากฏว่า เขากำลังจะเผ่น ก็โดนเฟิ่งหวงเตะกลับมาทันที

"พวก พวกนายจะทำอะไร?"

เขามองถังเฉาและเฟิ่งหวงด้วยท่าทีหวาดกลัว ฉู่หยางตกใจแทบแย่

ถังเฉายิ้มให้เขาอย่างใสซื่อ "ไม่ต้องกลัว ฉันยังมีชีวิตอยู่ ไม่เชื่อว่านายก็ลองจับดูสิ"

พูดจบก็ยื่นหน้าเข้าไปให้ฉู่หยางจับ

นาทีที่ได้สัมผัส ฉู่หยางสั่นไปทั้งตัว ก่อนจะผงะ "ยังมีชีวิตอยู่จริงๆด้วย"