บทที่ 839 ชิงเสว่ไขคดี

คำพูดของหลินชิงเสว่ ทำให้ทุกคนที่วางแผนจะเดินออกจากที่หยุดลง และมองย้อนกลับไปที่ศูนย์กลางของสถานที่ด้วยความประหลาดใจ ผู้หญิงสองคนยืนอยู่ข้างหน้าและหลังสลับกัน

พวกเธอมีความสง่างามและอารมณ์ที่ไม่มีใครเทียบได้เหมือนกัน

คนที่อยู่เมืองหมิงจูมานานจะรู้ว่า มีช่วงเวลาหนึ่ง ผู้หญิงสองคนนี้เป็นหน้าตาของทั้งเมืองหมิงจู

เมื่อพูดถึงเย่หรูอี้ ก็จะต้องพูดถึงหลินชิงเสว่ด้วย และในทางกลับกันก็เป็นเช่นนั้น

แต่คนที่คุ้นเคยกับพวกเธอจะรู้ว่า พวกเธอไม่เคยเป็นเพื่อนหรือคู่ต่อสู้

ตรงกันข้าม กลับมีความผิดใจกันที่ไม่อาจลบล้างได้

สาเหตุทั้งหมดเกิดจากผู้ชายคนหนึ่ง

คนที่คิดว่าเธอคือภรรยาของถังเฉา และคนที่ควรเป็นเจ้าสาวของเขา ควรเป็นเธอ

อีกคน กลับกลายเป็นผู้หญิงคนปัจจุบันของถังเฉา และให้กำเนิดลูกสาวหนึ่งคน

ชีวิตของผู้หญิงทั้งสองได้รับการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก

เย่หรูอี้พอใจหรือไม่?

เธอเคยคิดที่จะยอมแพ้ แต่การปล่อยวาง ไม่เคยเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการแก้ปัญหา และไม่ใช่สไตล์ของเธอด้วย

หลังจากพยายามลองดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ทำให้หลินชิงเสว่โกรธในที่สุด

ในเวลาที่เย่หรูอี้ตกต่ำที่สุด หลินชิงเสว่ไม่มีความเมตตาใดกลับมาสู้กับเธอ

ความจริงที่หลินชิงเสว่พูดคืออะไร?

ตอนแรกคนอื่นๆไม่รู้หรอก แต่เมื่อมองดูความเย็นยะเยือกในดวงตาของเธอ มันเป็นความเกลียดแค้นที่แย่งสามีของเธอ และความเกลียดแค้นนั้นฝังลึกเข้าไปในกระดูก!

ทุกคนค่อยๆเข้าใจสิ่งที่หลินชิงเสว่กำลังพูดถึง

ทุกคนรู้ดีว่าแก่นแท้ของงานแต่งงานนี้ คือการต่อสู้ระหว่างเย่จงซือและเย่หรูอี้

แต่ตราบใดที่เป็นสงคราม ต้องมีบุคคลที่สามเข้าร่วม

บุคคลภายนอกนี้ สามารถเข้าร่วมได้โดยสมัครใจ เช่นเย่เซ่าเตี๋ย สามารถเข้าร่วมแบบไม่ได้สมัครใจ

ตัวอย่างเช่นถังเฉา

แล้วเย่หรูอี้นำถังเฉาเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยไม่สมัครใจได้อย่างไร?

ทุกคนละเลยรายละเอียดเล็กๆน้อยๆในงานแต่งงานนี้

เย่หรูอี้เสียตัวในสำนักงานโดยไม่มีเหตุผล

ใครคือคนที่เอาครั้งแรกของเย่หรูอี้ไป?

นี่เป็นความลึกลับที่ยังไม่ได้แก้ ---- เย่หรูอี้ไม่พูด ไม่มีใครรู้ว่า

ไม่ว่ายังไง ถังหลินคู่หมั้นของเย่หรูอี้โกรธเพราะคิดว่าถังเฉาพวกเขาสวมเขาให้เขา

ดังนั้น โดยใช้เหตุการณ์นี้เป็นสื่อกลาง ถังหลินและเย่จงซือจึงร่วมมือกันวางแผนนำถังเฉาเข้าคุก

ในท้ายที่สุด ถังเฉาได้สร้างภาพลวงตาว่าตนเองหนาวตายในห้องแช่แข็งที่อุณหภูมิติดลบ 20 องศา

สาเหตุทั้งหมดเกิดจากการเสียตัวของเย่หรูอี้

สถานการณ์ในตอนนี้ ดูเหมือนจะชัดเจน แต่จริงๆแล้วก็ยังเต็มไปด้วยความน่าสงสัย

แขกบางคนที่วางแผนจะจากไปก็ไม่ได้ออกไปเช่นกัน พวกเขาต้องการอยู่ต่อและจะรอดูว่าใครเป็นคนเอาครั้งแรกของเย่หรูอี้ไป?

สีหน้าของเย่หรูอี้ถมึงทึง ในขณะนี้ เธอไม่กล้าหันหลังกลับไป

ตั้งแต่ที่เย่เซ่าเตี๋ยบอกกับเธอว่าหลินชิงเสว่จะมาร่วมงานแต่งงานของเธอด้วย เธอก็รู้ว่าจะต้องมีช่วงเวลาดังกล่าวในไม่ช้าก็เร็ว

จริงตามคาด หลินชิงเสว่มาถามถึงตรงหน้า

บอกความจริง?

หรือจะปิดบังต่อไป?

เย่หรูอี้ลังเล

“ไม่พูดเหรอ...”

น้ำเสียงของหลินชิงเสว่เย็นชาลงทันที ดวงตาทั้งคู่ของเธอเต็มไปด้วยความเย็นชาอย่างมาก

“ไม่ยอมพูด ฉันจะช่วยคุณพูด”

หลินชิงเสว่เหยียบรองเท้าส้นสูงและเดินมาช้าๆ

หลังจากนั้น ก็มีเสียงเย็นเยียบดังขึ้นมาทั่วทั้งผู้ฟัง

“ฉันหาคนมาสืบเรื่องนี้แล้ว และในที่สุดฉันก็พบเบาะแสบางอย่างจริงๆ”

เธอมาถึงตรงหน้าเย่หรูอี้ มองดูเธออย่างประชดประชันและพูดว่า “ฉันสืบสวนแล้ว ในวันที่คุณเสียตัว มีผู้ชาย 13 คนเคยเข้าออกสำนักงานของคุณ ในจำนวนนี้มี 11 คนน้อยกว่า 30 วินาทีก็ได้ออกจากห้องของคุณ ดังนั้น 11 คนนี้จึงถูกคัดออก"

“ผู้ชายอีกสองคนที่เหลือเป็นคู่หมั้นของคุณถังหลิน และสามีของฉันถังเฉา”

“ถังหลินมาทีหลัง ในเวลานั้น คุณเสียตัวไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงถูกคัดออก ใช้วิธีคัดออก ในบรรดาผู้ชายทั้งสิบสามคน แท้จริงแล้ว มีเพียงสามีของฉันเท่านั้นที่มีแนวโน้มมากที่สุด…”

น้ำเสียงของหลินชิงเสว่เรียบสงบเมื่อเธอพูดแบบนี้ และแม้แต่ดวงตาที่เย็นชาของเธอก็ไม่มีความผันผวน

อย่างไรก็ตาม สีหน้าของเย่หรูอี้นั้นดูน่าเกลียดมากขึ้นเรื่อยๆ และร่างกายของเธอก็แน่นขึ้นเรื่อยๆ เพียงหายใจเข้าลึกๆอย่างต่อเนื่อง จึงจะทำให้หัวใจส่วนลึกของเธอสงบ

หลินชิงเสว่เดินไปข้างๆเธอ มองดูใบหน้าด้านข้างที่ไร้ความรู้สึกของเธอ และยิ้มจางๆ "แต่ที่จริงแล้ว เป็นเขาจริงๆหรือ?"

“เขาอยู่ในทำงานของคุณทั้งหมดหนึ่งชั่วโมง คุณบอกฉันได้ไหม ในช่วงเวลานี้ พวกคุณคุยเรื่องอะไร?”

สีหน้าของเย่หรูอี้ซีดและพูดว่า "กิจวัตรประจำวันที่ไม่สำคัญ ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว ฉันจะจำได้อย่างไร?"

“ไม่ คุณจำได้”

หลินชิงเสว่ยิ้มจางๆ และพูดว่า"ความจุหน่วยความจำโดยประมาณของคนเรานานประมาณหนึ่งถึงห้าปี หลังจากห้าปี จึงจะค่อยๆลืม เนื้อหาการสนทนาของพวกคุณในวันนั้น แม้ว่าคุณจะจำทุกอย่างไม่ได้ก็ตาม แต่ก็สามารถจำเรื่องคร่าวๆได้—เพราะว่าฉันยังจำได้”

“ในวันนั้น สามีของฉันและฉันมีข้อขัดแย้งในด้านมุมมอง แม้ว่าถังเฉาจะเป็นสามีของฉัน แต่ฉันรู้จักเขาน้อยกว่าที่คุณรู้จักเขามาก----พวกคุณกำลังพูดถึงมุมมองระหว่างชายและหญิง ใช่ไหม?”

"..."