บทที่ 841 หญิงนักบุญหาเขย

ในขณะที่เย่โม่ไม่ทันระวัง เขาก็สะดุดล้มลงกับพื้นและกลิ้งไปหลายตลบกว่าจะหยุดลง

เสื้อผ้าของเขาเกี่ยวกับหลุมบนพื้นจนฉีกขาด และยังมีบาดแผลตามร่างกาย

เย่จงซือก็ล้มลง สภาพของเขาก็ถึงกับดูไม่ได้เลยทีเดียว

สายตาของเขามองไปที่เย่โม่ที่ล้มลงกับพื้นอย่างหวาดกลัว และหัวใจของเขาก็ตื่นตระหนกถึงขีดสุด

ปรมาจารย์โม่ ทำไมถึงล้มล่ะ?

ลองสังเกตดูดีๆ เย่จงซือถึงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น?

หัวเข่าของเขาไม่รู้ว่าถูกอะไรแทงทะลุไป และเลือดก็ไหลอย่างไม่หยุด

เย่โม่ใช้ขาข้างเดียวในการพยุงตัวของเขา

สึบ!

มีเสียงลมพัดมาอย่างรวดเร็วในอากาศ และมีบางอย่างกำลังพุ่งเข้ามา

สึบ!

สิ่งนั้นแทงทะลุแขนขวาของเย่โม่

เลือดกระเซ็นออกมาและปะปนไปกับเสียงกระดูกที่แตกหัก

"อ๊าก……"

ซึ่งครั้งนี้ เย่โม่ก็ถึงกับทนไม่ไหวและกรีดร้องออกมา

เขาจับแขนขวาและล้มลงกับพื้น พร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาเหมือนสายน้ำ และในไม่ช้าเลือดก็ท่วมเต็มพื้นไปหมด

เมื่อเย่จงซือสังเกตดูอย่างละเอียดอีกครั้ง เขาก็รู้ทันทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ก้อนหิน

เป็นก้อนหินที่ตกอยู่บนพื้นทั่วไปนั่นเอง

ในตอนนี้ มันกลับกลายเป็นอาวุธที่สามารถคร่าชีวิตคนได้แล้ว!

"ผมบอกแล้ว ว่าพวกคุณไม่มีทางหนีรอดหรอก"

หลังจากนั้น เสียงที่เย็นชาของถังเฉาก็ดังขึ้น

เย่จงซือถึงกับสะดุ้งตกใจและหันกลับไปมอง จากนั้นเขาก็เห็นถังเฉาไล่ตามเข้ามาอีกครั้ง และในมือยังมีก้อนหินทั้งก้อนเล็กและก้อนใหญ่

“ถัง......ถังเฉา......”

เย่จงซือสั่นไปทั้งตัว สีหน้าบ่งบอกว่าเขานั้นกลัวมาก

ต่อมา ความเกลียดชังก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา และตวาดใส่ถังเฉาว่า "แล้วพ่อข้าอยู่ไหน? ถูกแกฆ่าไปแล้วใช่แล้วใช่ไหม?"

"พ่อคุณเหรอ?"

ถังเฉาแสดงสีหน้าประหลาดใจ และยิ้มพูดเบาๆ ว่า "ใช่ ผมฆ่าเขาไปแล้ว"

บูมม!

ทันใดนั้น สีหน้าของเย่จงซือก็ซีดลงเหมือนกระดาษใบหนึ่ง สายตาของเขาก็โศกเศร้าจนหาที่เปรียบไม่ได้

"อย่าไปเชื่อมัน!"

เย่โม่ที่นอนอยู่บนพื้นตะโกนออกมาและพูดกับเย่จงซือว่า "มันน่าจะใช้วิธีอื่นเพื่อหลบหนีจากการตามล่าของคุณท่านแน่ จุดประสงค์ของมันตั้งแต่แรกก็คือคุณ แต่ไม่ใช่การต่อสู้กับคุณท่าน"

ทันใดนั้นเย่จงซือก็เข้าใจเรื่องทั้งหมด จากนั้นเขามองไปที่ถังเฉาอย่างขุ่นเคืองและพูดอย่างโกรธเคืองว่า "ถังเฉา ถ้าแกกล้าฆ่าข้า คุณพ่อของข้าไม่มีวันปล่อยแกไว้แน่!"

จากนั้น ถังเฉาก็ยิ้มพูดอย่างเย็นชาว่า "พ่อคุณงั้นเหรอ? พ่อคุณอาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผมก็ได้นะ"

"แกให้ผมลงมือกับคุณได้ แต่ไม่ยอมให้ผมฆ่าคุณ? แล้วมันยังเป็นพ่อลูกกันอยู่เหรอ?"

ถังเฉาโยนก้อนหินทั้งหมดทิ้ง และเดินตรงเข้าไปหาเย่จงซือพร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา

ตึบ! ตึบ! ตึบ!

เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามานั้นเปรียบเหมือนเสียงแห่งความตาย ทำให้เย่จงซือหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

"ไม่นะ ปรมาจารย์โม่ ช่วยด้วย……"

เย่จงซือกลัวจนหัวหดและหาทางหนีอย่างตะเกียกตะกาย

“......”

เย่โม่ไม่ได้พูดอะไร ทั้ง ๆ ที่ขาของเขาหักไปแล้วข้างหนึ่ง แต่เขายังจะยืนหยัดที่จะยืนขึ้น เพื่อขวางถังเฉาไม่ให้ไปต่อ

จากนั้นถังเฉาหยุดลงและพูดด้วยสีหน้าที่ไม่แยแส "หลบไป เป้าหมายของผมในคืนนี้ ก็คือเขาคนเดียวเท่านั้น"

รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดเซียวของเย่โม่ และเขาพูดกับถังเฉาว่า "เมื่อพระมหากษัตริย์ถูกเหยียดหยาม ข้าราชบริพารควรตายด้วยความจงรักภักดี ขอโทษที่ผมทำตามคุณไม่ได้นะ"

และประโยคที่ว่าจะต้องตายด้วยความจงรักภักดีคำนี้ ทำให้ถังเฉาถึงกับเงียบไป

จากนั้นสักพัก สายตาที่เขามองเย่โม่ก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไป

ทั้ง ๆ ที่จุดยืนต่างกัน แต่ก็ห้ามถังเฉาไม่ให้ชื่นชมเขาไม่ได้

"คุณเป็นลูกน้องที่น่านับถือจริงๆ นะ"

ถังเฉามองดูเย่โม่ และพูดเบาๆ ว่า "แต่น่าเสียดายที่คุณตามเจ้านายผิดคนแล้ว"

เย่โม่ยิ้มตอบว่า "แต่ผมไม่คิดเช่นนั้น คนเราย่อมหนีความตายไม่พ้น ความตายของคนบางคนหนักเยี่ยงขุนเขาไท่ซาน แต่ความตายของคนบางคน มันบางเบาดั่งขนของห่านป่า ผมเกิดในตระกูลเย่ เติบโตในตระกูลเย่ และผมจะขอตายในตระกูลเย่แต่ผมมีความปรารถนาเพียงข้อเดียว นั่นก็คือหลังจากที่ผมตายไปแล้ว ช่วยนำกระดูกของผมไปฝังบนภูเขา และช่วยนำขี้เถ้าของผมไปโรยทั่วทุกที่ของภูเขา"

ถังเฉาเงียบไปสามวิ และตอบตกลงว่า "ถ้าวันหนึ่งผมไปที่ราชวงศ์ตระกูลเย่ ผมจะรับปากคุณ"

เย่โม่ยิ้มออกมา ในฐานะคนรับใช้ เขาได้ทำหน้าที่สำเร็จแล้ว ถึงตายไปก็ไม่เสียใจ

เสียงของเขาเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ แขนขวาของเขา เข่าซ้ายของเขา ต่างก็ถูกก้อนหินปาทะลุ และเลือดก็ยังไหลอย่างไม่หยุด

ที่ยืนหยัดขึ้นมาได้จนถึงตอนนี้ ทั้งหมดนี้ก็เพราะเจตนารมณ์ที่แน่วแน่ของเขา เขาแค่ต้องการจะปกป้องเจ้านายของเขาจนตัวตาย

ถังเฉาค่อยๆ ยื่นมือออกมา จากนั้นก็จับคอของเขาและบีบเบาๆ

แคร่ก!

เสียงแตกหักดังขึ้น และเย่โม่ก็ตายไปในที่สุด

เมื่อจบเรื่องทั้งหมดนี้ ถังเฉาก็ช่วยเย่โม่ปิดตาที่ยังคงเปิดค้างอยู่ จากนั้นเขาก็ออกเดินทางเพื่อตามล่าเย่จงซือต่อไป

เย่จงซือในตอนนี้ได้หนีไปไกลแล้ว

เดิมทีเย่จงซือก็เป็นคนที่มีทักษะการต่อสู้อยู่แล้ว แต่เขากลัวถังเฉาจนลืมไปว่าเขาเอาก็มีวิชาการต่อสู้เหมือนกัน และหลังจากที่รู้ตัวว่าเขาทำไมต้องหนี เขาจึงใช้วิชาหลบหลีกอย่างรวดเร็ว

ถึงแม้เขาจะรู้ว่าปรมาจารย์โม่ตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายแล้ว แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับมา

เมื่อเห็นปรมาจารย์โม่ที่นอนนิ่งอยู่กับพื้น สีหน้าของเขาก็ยิ่งซีดมากกว่าเดิม