ตอนที่ 848
บทที่ 848 งูกลับสู่รัง
October 21, 2026
“มีรอยเท้า”
หลินจิ่วจิ่วก็พบรอยเท้าบนพื้น
บนดินร่วนชื้น มักจะทิ้งรอยเท้าได้ง่าย
ที่สำคัญกว่านั้น รอยเท้าดินที่นี่คือรูปร่างของมนุษย์
แม้แต่คนตระกูลหลินยังบอกว่าป่านี้เป็นพื้นที่ส่วนตัวของตระกูลหลิน ปกติจะไม่มีใครเข้ามา และคนของตระกูลหลินเองก็ไม่เข้ามาอยู่แล้ว
ฉะนั้น เห็นได้ชัดว่าในป่านี้ไม่มีคนอยู่แล้ว แต่ทำไมถึงมีรอยเท้าได้?
ถังเฉากับหลินจิ่วจิ่วต่างมองหน้ากัน ดวงตาของพวกเขากลายเป็นความเคร่งขรึม
“ของหลินโป๋หลาย!”
ถังเฉา หลินจิ่วจิ่ว หงโฝ ทั้งสามรีบตามรอยเท้านี้ไปทันที
แต่เมื่อเดินลึกเข้าไป ในไม่ช้าพวกเขาก็พบว่ารอยเท้าในโคลนหายไป
“รอยเท้าหายไปแล้ว?”
หลินจิ่วจิ่วอุทานออกมาและมองดูรอบๆ “หรือว่าพี่ชายฉันจะอยู่แถวนี้?”
“ไม่เสมอไป”
หงโฝพูดขึ้น “เธอก็บอกแล้วว่าพฤติกรรมของเขาในตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากพฤติกรรมของสัตว์ป่า สัตว์มักจะพยายามหนีจากการล่า โดยการกลบเกลื่อนรอยเท้าและกลิ่นของมัน และนี่ก็คือพฤติกรรมการล่าและการตอบโต้ของสัตว์”
“เธอเป็นมืออาชีพไม่ใช่เหรอ? ทำไมแค่นี้ก็ไม่เข้าใจล่ะ?”
หงโฝมองไปที่หลินจิ่วจิ่วอย่างแปลกใจ
หลินจิ่วจิ่วดูอึดอัดมาก จากนั้นสักพักเธอก็พูดความจริงออกมา “ที่ฉันชำนาญคือสัตว์ตัวเล็ก ส่วนเสือตัวนี้เป็นแมวตัวใหญ่ตัวแรกที่ฉันฝึก”
“......”
ถังเฉาชำเลืองมองเธอโดยไม่พูดอะไรสักคำ แต่เขารู้ทันเธอตั้งแต่แรกแล้ว
เหตุผลที่เธอไม่ยอมฟังใคร ก็เพราะว่าเธอเป็นคนหัวแข็ง เชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน สิ่งที่ตัวเองได้เห็นเท่านั้น
ความจริงแล้วผู้ฝึกสัตว์ป่านั้นมีน้อยมาก โดยเฉพาะผู้ฝึกหญิง ดังนั้นถ้าเธอเสแสร้งต่อหน้าคนอื่นมันไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้คนที่เธอต้องเสแสร้งด้วยคือถังเฉา
“พวกคุณหมายความว่า พี่ชายฉันอาจจะเจอสัตว์ป่า แล้วถูกสัตว์ป่าไล่ล่างั้นเหรอ?”
หลินจิ่วจิ่วถามขึ้น
“อาจจะใช่นะ ใครจะไปรู้ล่ะ?”
หงโฝยักไหล่แล้วทำเหมือนไม่รู้ไม่ชี้
แต่หลินจิ่วจิ่วถึงกับหน้าซีดทันที
ป่าอันกว้างใหญ่นี้ ใครจะไปรู้ว่ามีสัตว์ป่าที่ดุร้ายซ่อนอยู่ในนั้น?
ต่อให้ไม่มีสัตว์ป่าที่ดุร้าย อย่างน้อยก็มีแมลงที่มีพิษ หรืออื่นๆ สรุปคือ คนที่ไม่มีประสบการณ์ในการเอาชีวิตรอดในป่าแห่งนี้ เขาอาจจะอยู่ได้ไม่เกินครึ่งวันด้วยซ้ำ
พี่ชายฉันคงไม่ได้......
หลินจิ่วจิ่วไม่กล้าคิดเรื่องนี้อีกต่อไป และใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความกลัว
“มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดหรอก”
ถังเฉาอ่านใจเธอได้และพูดเบาๆ ว่า “ที่นี่คือป่าในเมือง ไม่ใช่ถิ่นทุรกันดาร มันไม่มีสิ่งมีชีวิตที่คุณกำลังคิดหรอก”
หลินจิ่วจิ่วถึงจะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
“หรือถ้ามี ก็คงมีแค่เหล่าสิงโตหรือเสือที่ถูกคนนำมาปล่อยเท่านั้น”
“......”
ทันใดนั้น ใบหน้าของหลินจิ่วจิ่วก็ซีดลงอีกครั้ง
หงโฝมองไปที่ถังเฉาอย่างกะทันหัน “เจ้านาย หรือว่าเจ้านายก็คิดเหมือนฉัน?”
ถังเฉาพยักหน้าตอบ “ป่าแห่งนี้น่าจะเป็นสวนล่าสัตว์ขนาดใหญ่ในอดีต”
“สวนล่าสัตว์?”
หลินจิ่วจิ่วถามด้วยความสงสัย
“ใช่ สวนล่าสัตว์”
ถังเฉาพูดแทงใจดำ “ในโลกนี้ ขอแค่มีเงินก็ทำได้ทุกอย่าง เพื่อสนองความต้องการในความหยาบช้าของชาวตระกูลหลวง ผู้หญิงบริสุทธิ์และชีวิตกลางคืนไม่สามารถเติมเต็มให้พวกเขาพึงพอใจได้แล้ว สิ่งที่พวกเขาต้องการคือความตื่นเต้น ความเร้าใจกว่านี้ อย่างเช่นการปีนหน้าผา การดำน้ำ หรือการล่าสัตว์”
“แต่การล่าสัตว์ในประเทศนั้นผิดกฎหมาย ด้วยเหตุผลนี้ ทำให้พวกเขาต้องใช้พื้นที่ของตนในการสร้างป่าขึ้นมาเอง และภายใต้สถานการณ์ที่ไม่มีใครสังเกตเห็น พวกเขาจะแอบนำสัตว์ป่าบางชนิดมาปล่อย โดยทั่วไปแล้วจะเป็นสัตว์กินพืช เช่นละองละมั่ง หรือกวางเรนเดียร์ที่เป็นสัตว์กินพืช แต่บางครั้งก็จะมีสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่ เช่นหมาป่า หรือเสือเป็นต้น”
“สำหรับคุณที่ต้องการถามว่าทำไมผมถึงคิดอย่างนั้น คฤหาสน์แต่งงานของหลินรั่วหวีกับเว่ยหมิงจวินตั้งอยู่ที่นี่ และมันก็พิสูจน์แล้วว่าที่นี่เคยเป็นพื้นที่ล่าสัตว์ขนาดใหญ่มาก่อน”
“......”
เมื่อได้ยินคำอธิบายของถังเฉา ในที่สุดหลินจิ่วจิ่วก็เข้าใจ
“ดูเหมือนว่าคุณรู้เยอะเลยนะ”
เธอพูดขึ้น