บทที่ 855 เข้าร่วมหว่างเหลี่ยง

เผชิญหน้ากับสายตาที่เฉียบคมของถังเฉา ไวโอเล็ตยิ้มพราวเสน่ห์ขึ้นมาครั้งหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร

เพียงแค่มองไปยังพวกของหลินจ้าวหยูนบรรดาพนักงานระดับสูงของตระกูลหลิน โบกไม้โบกมือ “พวกคุณออกไปกันก่อน ฉันจะคุยกับคุณถังตามลำพัง”

เหล่าบรรดาพนักงานระดับสูงของตระกูลหลินจากไปอย่างไม่ต่อต้านเลยสักนิด มีเพียงหลินจ้าวหยูนที่ลังเลอยู่ในห้องทำงานอยู่นาน สุดท้ายก็จากไป

ดวงตางดงามของไวโอเล็ตก็ทอดอยู่บนร่างของหลินชิงเสว่ที่อยู่ข้าง ๆ ถังเฉา เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “คุณหลิน เชิญคุณหลบไปด้วยค่ะ”

หลินชิงเสว่ไม่ได้จากไป เพียงแต่มองไวโอเล็ตด้วยดวงตาสวยงามที่เยือกเย็น ใบหน้าเต็มไปด้วยความระแวง

เห็นว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของไวโอเล็ตล้ำลึกยิ่งขึ้น “คุณหลินไม่ยินดีจะไป เพราะว่าเป็นกังวลว่าฉันจะขโมยตัวคุณถังไปหรือคะ? นี่เป็นการแสดงออกมาว่าคุณหลินไม่เชื่อมั่นในรูปโฉมของตัวเองนะ”

“เฮอะ!”

คำพูดนี้ท้าทายเส้นความอดทนของหลินชิงเสว่อยู่เล็กน้อย สุดท้ายก็ร้องเฮอะเสียงเย็นครั้งหนึ่ง แล้วไปจากห้องทำงาน

หลินชิงเสว่ไม่เคยพบหน้าไวโอเล็ตมาก่อน และก็ไม่รู้ว่าไวโอเล็ตก็คือตัวการเบื้องหลังสร้างแผนลักพาตัวที่สนามกีฬาเมืองเจียงเฉิง สาเหตุที่เธอไม่ไว้วางใจไวโอเล็ตก็เพราะว่าครั้งแรกที่เธอมองไปยังไวโอเล็ตก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นจอมปลิ้นปล้อน

แต่ว่าเธอเองก็ไว้ใจถังเฉา ไม่มั่นใจในเสน่ห์ของตัวเอง... นั่นก็ยิ่งเป็นคำพูดไร้สาระ

หลังจากที่หลินชิงเสว่จากไป ในห้องทำงานก็เหลือเพียงถังเฉากับไวโอเล็ตสองคน

ดวงตาสวยงามคู่หนึ่งของไวโอเล็ตมองพิจารณาถังเฉาอย่างประหลาด ถังเฉาเองก็หรี่ตาลงน้อย ๆ มองตาของเธอ

ไม่พูดไม่ได้ว่าถ้าหากว่าหลินชิงเสว่เป็นมาตรฐานของสาวสวยของตะวันออก เช่นนั้นไวโอเล็ตก็คือสาวสวยของตะวันตก

กระตือรือร้น เปิดเผย ริมฝีปากแดงปลั่งดุจเพลิง คล้ายกับดอกฝิ่นที่มีพิษร้ายแรง ที่ทำให้ผู้คนติดพิษจนหมดรูป

ผมบลอนซ์ตาฟ้า รูปร่างโค้งเว้า.... จุดนี้ไม่แสดงให้เห็นในตอนที่เธอสวมชุดกระโปรงแบบราชสำนักโกธิค แต่สำหรับเครื่องแบบที่ค่อนข้างรัดรูปนั้นกลับสามารถแสดงถึงจุดเด่นนั้นได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ลำพังหากพูดถึงความสะบึมของรูปร่างจุดนี้นั้น หลินชิงเสว่สู้ไวโอเล็ตไม่ได้

แต่สิ่งที่ทำได้ยากและน่ายกย่องยิ่งกว่าก็คือคนตะวันตกพอผ่านพ้นสามสิบไปความเร็วในการแก่ชรานั้นรวดเร็วเป็นอย่างมาก แต่ไม่ใช่กับไวโอเล็ต เครื่องหน้าละเอียดลออราวกับตุ๊กตาฝรั่ง ปิดบังอายุที่แท้จริงของเธอ

“คุณถังคิดว่าฉันสวยไหมคะ?”

มองดวงตาของถังเฉา ไวโอเล็ตก็เอ่ยถามอย่างฉับพลัน

พอคำนี้ลั่นออกมา ถังเฉาก็อึ้งไป จากนั้นก็ยิ้มอย่างนุ่มนวลพลางพยักหน้า

“เป็นถึงผู้บริหารสูงสุดห้าดาวที่สูงที่สุดของหว่างเหลี่ยง คุณแองเจล่าเป็นยอดพธูของชาติจริง ๆ ครับ”

ความเยือกเย็นในดวงตาของไวโอเล็ตวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็กลับมายิ้มอย่างรวดเร็ว เอ่ยว่า “คุณถังเป็นสุภาพบุรุษที่แต่งงานแล้ว และภรรยายังอยู่ข้างนอกอีกด้วย ชมผู้หญิงคนอื่นว่าสวยไม่ค่อยเหมาะหรือเปล่าคะ?”

ถังเฉาพยักหน้า เอ่ยอย่างเห็นด้วยว่า “เป็นเช่นนั้นจริง ๆ แต่ว่าขอให้เท้าของคุณอย่ามาเสียดสีผมได้ไหมครับ?”

ไวโอเล็ตที่สวยสุภาพบนโต๊ะ ใต้โต๊ะเท้าขาวสะอาดคู่หนึ่งที่ถูกห่อหุ้มด้วยถุงน่องสีดำที่บางราวกับปีกจักจั่นกลับยื่นออกมาจากรองเท้าส้นสูงแล้วเสียดสีกับหน้าเข้งของถังเฉาเบา ๆ

ถ้าหากว่าถังเฉาไม่ได้ยับยั้งเอาไว้ ถีบมาทางถังเฉามาก ๆ เหยียบย่ำเค้าลางที่ส่อให้เห็นนั้นเบา ๆ

ไวโอเล็ตหัวเราะคิก ๆ อย่างน่ารัก ไม่ได้คืบจะเอาศอกอีกในทันที เอาเท้าเล็ก ๆ สวมกลับเข้าไปในรองเท้าส้นสูงพลางเอ่ยว่า “ถังเฉา คุณเป็นคนโด่งดังที่มีชื่อเสียงในองค์กรของเรา วัฒนธรรมทางตะวันตกของพวกเราค่อนข้างเปิดกว้าง ไม่ว่าจะเป็นศัตรูหรือมิตร การที่สามารถที่จะมีความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนกับผู้ชายที่เข้มแข็งคนหนึ่งเช่นนี้ฉันคิดว่าผู้หญิงส่วนใหญ่ ๆ ของตะวันตกเลยทีเดียวที่ล้วนแต่จะยินดี”

“คุณไม่กลัวว่าผมจะฆ่าคุณอย่างกะทันหัน?”

ถังเฉายิ้มอย่างน่าสะพรึงกลัวพลางเอ่ยขึ้น

“ตอนนี้คุณเองก็สามารถที่จะฆ่าฉันได้ แต่ว่าทำไมถึงยังไม่ลงมือกันนะ?”